donderdag 29 december 2011

Sam Rivers 1923 - 2011

Op 26 december 2011 overleed Sam Rivers, een van de grote tenorsaxofonisten van de moderne jazz. Rivers kwam uit een muzikaal milieu. Vader was gospelzanger bij The Fisk Jubilee Singers en later bij  het bekende Silverstone kwartet. Voor Sam Rivers op zijn vijftiende zijn high school voltooide, had hij zich trombone, sopraansaxofoon, bariton en tenorsaxofoon eigen gemaakt. Zijn studie aan het Boston Conservatorium voltooide Rivers op een G.I. Bill, een beurs voor afgezwaaide soldaten. Hij studeerde er viool, theorie en compositie. Ook maakte hij deel uit van een groepje medestudenten die qua concept de nodige ambities hadden zoals, Jaki Byard, Nat Pierce, Charlie Mariano, Gigi Gryce, Herb Pomeroy en Alan Dawson. Na het voltooien van zijn  studie toerde Rivers met zijn broer Martin, een bassist, door het zuiden van de VS met diverse rhythm and bluesbands. Aansluitend kwam hij terug bij Herb Pommeroy, schreef daarnaast jingles en vormde een kwartet met pianist Hal Galper, bassist Henry Grimes en een zeer jeugdige drummer, Tony Williams. Het werk bij de band van Pommeroy was van een andere orde. Samen met pianist Jaki Byard schreef Rivers veel van het materiaal voor deze big band. 






In 1964 trad Tony Williams toe tot het Miles Davis Quintet, waar men plotsklaps een tenorsaxofonist nodig had. Williams herinnerde zich Sam Rivers en deze ging als vervanger van George Coleman met het Miles Davis Quintet mee op tournee naar Japan. Het resulteerde in het album ‘Miles in Tokyo.’ Met Jaki Byard en twee leden van het toenmalige Miles Davis Quintet, Ron Carter en Tony Williams nam Sam Rivers het album ‘Fuchsia Swing Song’ op voor het Blue Note label. Veel van het materiaal voor dit album was al in 1959-1960 geschreven in de periode aan het Boston Conservatorium. Dit album leverde ook een van de mooiste ballads van de naoorlogse jazz op, n.l. ‘Beatrice’, een nummer dat ook door Joe Henderson en Chet Baker op de plaat is gezet. Daarna volgde het album ‘Contours’ met Freddie Hubbard, Herbie Hancock, Ron Carter en Joe Chambers.Rivers draaide mee in de bovenlaag van de moderne jazz van dat moment, maar bleef workshops met een big band aan de Junior High School van Harlem minstens zo belangrijk vinden. Baritonsaxofonist Hamiett Bluiett en tubaspeler Bob Stewart waren daar onder meer zijn leerlingen.


Na enige Europese tournee’s in 1969 met The Cecil Taylor Unit en een halfjaar werken met McCoy Tyner, verhuisde Rivers naar Lower Manhattan en opende een alternatieve club, Studio Rivbea. Daar was hij gastheer en medemusicus in tal van combinaties en bij verscheiden gelegenheden. Ahmed Abdullah, Anthony Braxton, Oliver Lake, Sunny Murray en Henry Threadgill traden op en namen er albums op. Af en toe was Sam Rivers te verleiden tot een tournee. Zo trad hij in 1987 in Enschede in een volgepakt jazzcafé de Tor, Enschede op met het Dizzy Gillespie Quintet. In een zaaltje wat volgens de brandweer 105 mensen mocht herbergen, stonden en zaten 284 jazzfans samengepakt.
Over zijn plaats in de moderne jazz had Sam Rivers wel enige ideeën.
Hij wist in al de jaren als actief musicus het gelijke hoge niveau aan creativiteit te behouden. Hij speelde met grote precisie en een gedegen kennis van het materiaal. Zijn toon op de tenorsaxofoon was dominant en duidelijk, goed gearticuleerd, zijn beheersing van saxen en fluit tot op het laatst op niveau. Mede daardoor heeft hij de free jazz op indrukwekkende manier gestalte gegeven. Hoe? Luister op youtube naar:
Sam Rivers Quartet 1989 – Beatrice

Sam Rivers stierf op 88-jarige leeftijd in Orlando, Florida.



Bijdrage: C.P. Vincentius

vrijdag 23 december 2011

Wouter Hamel opnieuw het theater in

Singer-songwriter Wouter Hamel doet vanaf begin 2012 opnieuw de theaters in Nederland aan. Samen met zijn vaste vijfkoppige band trekt Hamel door het land met een programma waarin hij de grootste hits van zijn drie albums ten gehore zal brengen.

In 2009 en 2010 was Wouter Hamel al in de Nederlandse theaters te vinden met een eigen tour. De vele uitverkochte en succesvolle shows werden bijzonder goed ontvangen door pers en publiek.



“Hamel heeft een superstrakke band die met speels enthousiasme de catchy liedjes de zaal in slingert.” (de Volkskrant)

Het meest recent uitgebrachte album ‘Lohengrin’ van Hamel werd door Nu.nl betiteld als één van de beste popalbums van 2011! ‘’Hamels Lohengrin mag met recht één van de beste popalbums genoemd worden die er in 2011 verschenen zijn – en misschien wel de beste van Nederlandse bodem. Subtiel, smaakvol en toch toegankelijk.’’

‘Lohengrin’ kende zijn release reeds in Nederland, Engeland, Zuid-Korea en Japan. In 2012 volgen er releases in onder andere België, Duitsland, Spanje en Frankrijk. Kijk voor het volledige overzicht van alle tourdata en meer informatie op: www.hamelmusic.com

donderdag 22 december 2011

Bob Brookmeyer 1941 - 2011


















De Amerikaanse ventieltrombonist, pianist, arrangeur en componist Bob Brookmeyer overleed vrijdag 16 december 2011. Brookmeyer verwierf bekendheid in de tweede helft van de vorige eeuw door zijn samenwerking met Gerry Mulligan, Stan Getz en de Thad Jones - Mel Lewis Big Band. Hij werd in Kansas City geboren in 1941. In Kansas City bezocht hij het conservatorium en sloot deze studie af met het behalen van een prijs voor koormuziek. Daarna toerde hij als pianist met Mel Lewis en Tex Beneke. Eenmaal in New York speelde Brookmeyer bij de bands van Eddie Sauter en Claude Thornhill en freelancte bij Coleman Hawkins, PeeWee Russell, Ben Webster, Charles Mingus en Teddy Charles. In de jaren vijftig van de vorige eeuw start de muzikale loopbaan van Bob Brookmeyer (Kansas City, 1941) in het Gerry Mulligan Quartet. Hij werd in dat kwartet de opvolger van Chet Baker. Het album van deze versie van het Gerry Mulligan Quartet, Paris Concerts, Live at Salle Pleyel is een mijlpaal in de geschiedenis van de cooljazz. De muzikale partnerschap met Mulligan zou tot aan diens dood voortduren.

Later werkte Brookmeyer samen met Stan Getz. Met Jimmy Giuffre en Jim Hall vormde hij in 1958 The Jimmy Giuffre Three. Daarna keerde hij terug naar Mulligan om in diens Concert Jazz Band mee te formeren. Hij maakte een 2piano album met Bill Evans en speelde samen met avantgardist George Russell. In 1960 vestigde Brookmeyer zich in New York waar hij een kwintet begon met trompettist Clark Terry. Ook nam hij plaats in de bigband van Thad Jones en Mel Lewis, waarvoor hij bovendien arrangeerde. Een alcoholverslaving overschaduwde een periode lang zijn loopbaan. Na te zijn afgekickt maakte hij eind jaren zeventig weer zijn opwachting bij Stan Getz. In 1979 vormde Brookmeyer een jaar lang een duo met Jim Hall. Daarna vertrok hij naar Europa. Zo verbleef hij van 1981 tot en met 1988 als docent in Keulen en Stockholm. In 1991 maakte hij zijn opwachting bij het Conservatorium te Rotterdam en doceerde hij later aan de Manhattan School of Music. Terug in Amerika gaf hij les aan het New England Conservatory in Boston.

Lester Young, Al Cohn en Bill Harris waren Brookmeyers grote inspiratiebronnen. Zijn muzikale erfenis bestaat uit talloze arrangementen die veelal een band van topniveau verlangen. Verder is er een reeks albums, met Brookmeyer, zowel als sideman en als bandleider. Die albums verschenen bij labels als Verve, Blue Note, Columbia, maar voor een belangrijk deel ook bij het Nederlandse label Challenge. Daar zag in 1993 Paris Suite het licht, waarna albums als Together, Madly Loving You, Holiday, Get Well Soon en Spirit Music volgden. In 2009 resulteert een samenwerking met het Metropole Orkest en het Gustav Klimt String Quartet in het album 'Klimt!, Music For String Quartet & Orchestra'. Een jaar eerder verscheen bij Challenge 'Live at the North Sea Jazz Festival', een duo-concert van Bob Brookmeyer en gitarist Jim Hall. Brookmeyers laatste wapenfeit blijft het album ‘Standards‘ dat in september 2011 bij ArtistShare verscheen. Het album bevat werk uit het American Songbook, opnieuw gearrangeerd door Brookmeyer speciaal voor het New Art Orchestra en gezongen door de Nederlandse zangeres Fay Claassen.

Bijdrage: C.P. Vincentius



Jeff Lorber Fusion - Galaxy


Toetsenist, componist en producer Jeff Lorber vervolgt zijn weg met het door hem mede uitgedokterde geluid op zijn nieuwe album Galaxy. Jimmy Haslip, bassist van de Yellowjackets, is van de partij, samen met Eric Marienthal, Randy Brecker, Lenny Castro, Paul Jackson Jr., Larry Koonse en drummers Vinnie Colaiuta en Dave Weckl. Een topbezetting dus. Lorber grijpt op dit album terug naar eerdere thematiek en geeft er een draai aan die de stukken meer energie en een strakkere uitvoering geeft. Hij gebruikt dezelfde ritmesectie, maar meer binnen een jazzfusion idioom. “This record really takes fusion to another level”.




















Jeff Lorber Fusion: Galaxy (HUI 33173) 



zondag 18 december 2011

Paul Motian 1931-2011


Op 22 november 2011 overleed drummer, componist en bandleider Paul Motion op 80-jarige leeftijd in New York. Motian is eerst en vooral bekend geworden als drummer. In het eerste deel van zijn loopbaan speelde hij kort bij Thelonius Monk en kreeg grote bekendheid door zijn werk in het Bill Evans trio van 1959 tot en met 1964. In deze periode werkte hij ook regelmatig samen met Lennie Tristano, Warne Marsh en Lee Konitz. Aansluitend speelde hij bij de trioformaties van de pianisten Paul Bley en Keith Jarett(1967-1976). 

















In de periode tot 1990 speelde hij bij de toenmalige avantgardemusici Carla Bley, Charlie Haden, and Don Cherry.Vanaf de vroege jaren tachtig vormde hij een trio met gitarist Bill Frisell en saxofonist Joe Levano. Eer Motian op twaalfjarige leeftijd met drums begon, speelde hij gitaar.Die voorliefde voor gitaar was merkbaar in de formaties die hij zelf leidde. Naast zijn steeds weer terugkerende samenwerking met gitarist Bill Frisell vormde Motian vanaf de zeventiger jaren zijn eigen Electric Bebop Band; steeds met twee of drie gitaristen en een elektrische bas. Deze Electric Bebop Band was steeds zonder piano.Motian had een goed inzicht in talent.Gitaristen als Kurt Rosenwinkel, Brad Shepik, Wolfgang Muthspiel en Steve Cardenas en de saxofonisten Joshua Redman en Chris Potter maakten deel uit van zijn formaties. 

Ook in zijn sterfjaar bleef Paul Motian actief, vrijwel tot het einde toe. Alleen al in 2011werkte hij mee aan zeven albums, onder andere met Brad Mehldau en Chick Corea. Motian werkte in totaal aan meer dan 117 albums mee, waaronder 36 onder zijn eigen naam. Veel van deze albums verschenen bij het ECM-label.Voor de moderne jazz was Paul Motian van groot belang, niet alleen vanwege zijn grote productiviteit, of de vruchtbare samenwerking met een aantal topmusici van de moderne jazz. Een groot deel van zijn verdienste ligt vooral in de vernieuwing van het drummen. De verschuiving van uitsluitend leverancier van een hechte beat naar een evenwaardig bijdragende solist in formaties, zoals die in de bebop begon, kreeg mede door Motian in de moderne jazz definitief zijn beslag.

Bijdrage: C.P. Vincentius

woensdag 14 december 2011

Zonder Rotterdamse connecties geen CaboCubaJazz

Begin dit jaar brachten percussionist Nils Fischer en pianist, composer en arrangeur Carlos Matos met hun band CaboCubaJazz de prachtige cd 'Rikeza y Valor' uit. De band naam zegt het al, een mix van Kaapverdische, Cubaanse & Jazz invloeden. Met op de achtergrond de warme zomerse klanken van de cd van CaboCubaJazz, die met het december weer meer dan welkom zijn, sprak Mark van Rikxoort voor JazzContrasten met Nils Fischer.




















Trouw noemde je crosscultureel, een mooie omschrijving, hoe is die liefde voor andere (muziek)culturen gegroeid?
Dat is inderdaad een mooi begrip en voor mij een compliment. Toen ik met het spelen van percussie begon, ben ik direct met muziek en mensen van allerlei landen in aanraking gekomen. Ik voelde me gelijk thuis - ik zie de omgang van mensen uit verschillende Culturen met elkaar als een verrijking. Dat vind ik ook het mooie aan Nederland trouwens, hier kom je constant mensen uit alle windstreken tegen, voor al in Rotterdam...

Cabo & Cuba, had je deze combi ook bedacht zonder je Rotterdamse connecties?
CaboCubaJazz is niet zo zeer een bedacht project, het is heel intuïtief ontstaan, en een logische stap - omdat ik veel Cubaanse en Kaapverdiaanse vrienden en medemusici heb. Vooral zonder pianist en medeoprichter Carlos Matos was dit project niet mogelijk geweest. Dus als je het zo bekijkt - zonder Rotterdamse connecties geen CaboCubaJazz!

De cd is ook verschenen in Kaapverdië uitgebracht, wat zijn de reacties? En Cuba, de cd daar uitbrengen....
Nou ja, je weet hoe de handelsbetrekkingen met Cuba zijn, daar een CD uit te brengen lijkt me een uitdaging... De CD verkoopt eigenlijk het beste in Kaapverdië, waar ze overal in de winkels ligt [heb ik me laten vertellen] en de VS, waar je ook veel Kaapverdianen hebt. Ok al zeg ik het zelf, de internationale reacties zijn heel goed, we hebben naast mooie recensies in Nederland een aantal lovende kritieken uit o.a. Colombia, Japan, Duitsland. CaboCubaJazz was ook CD van de maand In Latin Beat Magazine [VS] en in Mixed Worldmagazine... allemaal werkelijk beyond expectations, we zijn er heel erg blij mee!!! In ieder geval is 'Rikeza Y Valor' wereldwijd verkrijgbaar, natuurlijk via www.cabocubajazz.com, maar ook bij CDbaby, Rapsody en iTunes!

Waarvan acte! De cd is al weer enige tijd uit, zijn er plannen voor een vervolg?
Hoe bedoel je, de CD is in 2011 uitgekomen, haha... Natuurlijk zijn er alweer plannen voor nieuwe opnamen, maar we nemen er de tijd voor.

Wat kunnen we verder in 2012 nog meer van Nils Fischer verwachten?
We zullen dit jaar in het buitenland spelen met CaboCubaJazz, er zijn aanvragen uit Kaapverdië, Thailand, Indonesië, België en Noorwegen. Wij zijn aan het onderhandelen 'as we speak'. Bovendien willen we graag weer net als dit jaar zo veel mogelijk in Nederland spelen, daar zijn we ook me bezig op dit moment. De band heeft tot nu toe als kwintet gespeeld, maar voor grotere podia zijn we nu ook als octet te boeken. Wij hadden op 01-12-2011 een showcase op De Dag van de Wereldmuziek in deze nieuwe formatie.

Voor wat mij persoonlijk betreft: het nieuwe project Skins & Keys zal in februari touren o.a. in verschillende theaters en podia in Nederland, georganiseerd door Music: worldseries. Verder zal ik naast freelance werk op tournee zijn met de groep Drums United [Canada, VS, Colombia e.a.] en met Nueva Manteca. Tenslotte zal ik in 2012 beginnen aan nieuwe opnames voor de tweede CD van 'Nils Fischer & Timbazo', maar ook daarvoor neem ik de tijd!

Relevante links:
Timbazo Productions
Facebook: Nils Fischer & Timbazo

maandag 21 november 2011

Rita Reys geridderd

Zangeres Rita Reys is benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Ze krijgt die onderscheiding voor haar bijdrage aan de jazzmuziek in Nederland. De 86-jarige zangeres staat al zeventig jaar op het podium. Vorig jaar verscheen haar laatste cd.



Rita Reys was al Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Ze was voor de hogere onderscheiding voorgedragen door onder anderen eurocommissaris Kroes, zangeres Mathilde Santing en oud-premier Kok.

De onderscheiding Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw is voor mensen die iets buitengewoons hebben gedaan in de kunst, muziek, wetenschap of sport. (BRON: NOS.NL)

zondag 14 augustus 2011

Bix Beiderdecke’s laatste opnames, 80 jaar geleden

’t Was begin augustus 2011 tachtig jaar geleden dat kornettist Bix Beiderdecke in zijn huis in Queens, New York, een vlaag van verstandsverbijstering kreeg en onmiddellijk daarop overleed. Een gesloopte geest stierf in een gesloopt lichaam. De 28-jarige Beiderbecke was langdurig aan alcohol verslaafd. Drank was toentertijd in de Verenigde Staten nog niet grondwettelijk aan beperkende bepalingen onderhevig. De meeste spiritualiën bevatten ofwel ethanol ofwel het relatief goedkopere isopropyl. Goedkope alcohol bleek van tijd tot tijd een goedkope manier om blind te worden. Beiderbecke dronk zichzelf dood, op dezelfde manier waarop Amy Winehouse zich ten gronde richtte.



Tegen het einde van de twintiger jaren was Bix Beiderbecke niet de beste of snelste trompettist in de jazzscene. Louis Armstrong hield die stoel al bezet. Beiderbecke exploreerde in een tijd waarin jazz ‘hot’ diende te zijn een ‘coolere’ benadering. Zijn lichtere trompetspel baseerde zich op zuiverheid en helderheid, met een vlekkeloze syncopering. Ook was Beiderbecke een van de eersten die met ruimte speelde, net even achter de maat, zodat de voet van de luisteraar deze kon volgen. Ook in uptempo-nummers bleef hij relaxed en hield ervan de juiste noten precies te accentueren. Die typering gold voor zijn beste periodes, niet voor de nadagen van zijn carrière.
Zijn laatst bekende opnames dateren van een jaar voor zijn overlijden.

In de namiddag van 15 september 1930 zou hij met het orkest van Hoagy Carmichael in de studio van Victor op West 24th Street, New York, drie nummers opnemen. Vreemd getal eigenlijk, omdat de meeste opnamesessies indertijd even aantallen programmeerden om zo de beide zijden van een 78-toeren schellak te vullen. Op die septemberdag nam het orkest de oorspronkelijke versie van Georgia on My Mind op en voorts One Night in Havana en twee takes van Bessie Couldn't Help It op. Dit Bessie Couldn't Help It zouden de laatste opnamen van Bix worden.

Volgens de biografie van Beiderbecke van Richard Sudhalter en Philip Evans gebeurde er het volgende: Nog tien minuten, de opnameleider L.L. Watson vroeg de musici hun plaatsen in te nemen. Jimmy Dorsey, Bud Freeman en zelfs de kamergenoot van Bix, Ray Lodwig, iedereen bleek present. Behalve Bix. Toevallig keek Jack Teagarden naar een duistere hoek van de studio. Daar zat Bix, met zijn cornet op zijn knieën en speelde met de ventielen, terwijl hij onhoorbaar in zichzelf praatte. De hele tijd had hij daar gezeten. ‘Big Tea’ zoals collega’s hem noemden, liep rustig naar Bix en hoorde nog net enige zacht gefluisterde woorden. ‘Kom op, geef me deze keer een kans. Stel me niet teleur.’ Zo praatte hij tegen de cornet alsof dit instrument alleen kon beslissen of hij de sessie kon voltooien. Ook Hoagy Carmichael herinnerde zich de nervositeit van Bix op die dag: ‘Maar zodra hij speelde, was hij in orde en verhief hij echt de muziek.’ Bix kwam niet aan bod in het derde nummer van de sessie een nummer met een rumbaritme.

Aansluitend aan deze opnamesessie was Bix keer op keer absent tijdens een serie van radio-opnamen voor Camel Hour. Als hij al op kwam dagen, was zijn spel matig. Hij zette de cornet aan zijn lippen, om er vervolgens achter te komen dat er geen noten volgden. Binnen de kortste keren nam trompettist Bobby Effros de plaats van Bix in. Met dit falen zette de definitieve neergang in. Op 6 augustus 1931, nu 80 jaar geleden, kwam er een einde aan een leven vol creatieve hoogtepunten.

Bijdrage: C.P. Vincentius

zaterdag 30 juli 2011

Frank Foster 1928 - 2011

Op dinsdag 26 juli 2011 overleed op 82-jarige leeftijd Frank Foster in zijn huis in Chesapeake, Virginia, na problemen met zijn nieren. Foster is vooral bekend geworden door zijn werk als tenorsaxofonist en fluitist bij Count Basie. Ook heeft hij zijn hele muzikale leven door gecomponeerd en gearrangeerd. Bij het publiek in Nederland was hij jarenlang bekend. Hij schreef en arrangeerde Splanky, gedurende een lange periode de herkenningstune van het actualiteitenprogramma Brandpunt. Ook Shiny Stockings, jarenlang de herkenningstune van de Basieband, werd door Foster gearrangeerd. Na de eerste schreden op een muzikale loopbaan bij een dansorkest trad Foster in 1953 toe tot de gelederen van de Count Basie Band.



In 1984 overleed Count Basie. Aanvankelijk nam trompettist/arrangeur Thad Jones het leiderschap over. In 1986 nam Foster de leiding over, tot 1995. Hij betrad met deze formatie meermalen het podium op het North Sea Jazz Festival. Hoewel de Count Basiejaren uiterst vruchtbare jaren waren voor Foster én voor Basie, was Foster minstens zoveel een bebopper als een swinger.In 1954 maakte hij zijn eerste plaatopnamen in de formatie van Thelonius Monk. Hij maakte platen met Frank Wess, een Count Basie collega, maar ook met de formatie van Coltrane-slagwerker Elvin Jones (1970-1972)en met The Thad Jones- Mel Lewis Big Band(1972-1975). In 1985 toerde hij met de formatie van organist Jimmy Smith door Europa. Met Frank Wess toerde hij in 1996 langs de Nederlandse jazzpodia, begeleid door het Rein de Graaff trio. Hij liet zich tijdens deze optredens kennen als een tomeloze energiespeler met duidelijke Coltrane-invloeden. Het waren moordende optredens voor het begeleidende trio. In 1985 begon hij met drie nieuwe groepen: het kwartet/kwintet The Non-Electric Company, het 12-koppige Swing Plus en het 18-koppige The Loud Minority Big Band.

Foster ontving twee Grammy Awards, eentje voor zijn big band arrangement Deedles' Blues geschreven door Diane Schuur in 1987 en een tweede voor zijn arrangement van George Benson's compositie Basie’s Bag in 1988. Ook componeerde en arrangeerde hij stukken voor onder meer het Metropole Orkest, The Carnegie Hall Jazz Ensemble en het Lincoln Center Jazz Orchestra onder leiding van Wynton Marsalis. Op twee platen van Frank Sinatra, te weten, Mack the Knife en L.A. Is My Lady was Foster de muzikale leider.In 2002 ontving de Amerikaanse musicus de NEA Jazz Masters Award, de hoogste eer die een jazzmuzikant zich kan wensen. Hoewel hij in 2001 door een beroerte werd getroffen die hem verder spelen onmogelijk maakte, bleef hij tot het einde doorgaan met componeren en arrangeren.

Bijdrage C.P. Vincentius

donderdag 16 juni 2011

The Sacred Concerts van Duke Ellington

Enschede, 13 juni 2011 - In de laatste jaren van zijn leven schreef Duke Ellington een aantal gewijde composities, bekend geworden onder de verzamelnaam "The Sacred Concerts". Over deze drie composities zei Duke Ellington zelf:
"these concerts are the most important thing I have ever done".

Vanwege hun grote en uitzonderlijke bezetting zijn de concerten niet vaak uitgevoerd. Onder leiding van John Hondorp brachten Koor en BigBand ArtEZ van het Conservatorium een samenvatting van deze drie Sacred Concerts. Het project kreeg gestalte tijdens het Jazz Festival dat elk jaar rond Pinksteren in Enschede plaatsvindt. John Hondorp lichtte vooraf toe dat het hier een samenvatting betrof van de concertmuziek zoals die door de beheerders van het Ellingtonlegaat wordt erkend. De Oude Kerk aan de Markt te Enschede zat tjokvol. Nadat alle reguliere zitplaatsen waren bezet, namen velen genoegen met een plekje in de gangpaden. Men kwam niet tevergeefs. Het betrof een spetterende uitvoering op hoog niveau. De zangsolisten, met name Tamara Peters, sopraan en Andrea Stuckenholz, alt, waren van bijzondere klasse. Grandioos was de bijdrage van tapdanser Thomas Kolczewski, maar ook de solisten uit de ArtEZ Conservatorium bigband zorgden voor open doekjes. ArtEZ Conservatorium koor zorgde voor een bijzondere prestatie door de deels reciterende, deels gezongen partijen stijlvol neer te zetten. De zeggingskracht van deze klassieke compositie, gecombineerd met de drive van een bigband en de energie die doet denken aan gospelkoren uit de zwarte kerken zorgden voor een zeer geslaagd optreden van bijna anderhalf uur. Het langdurige applaus was volkomen terecht. Dit was een van de hoogtepunten van het Jazz festival Enschede 2011.

Bijdrage: C.P. Vincentius

donderdag 9 juni 2011

Catherine Russell - Muziekcentrum Enschede

Catherine Russell brengt ons terug naar de tijd dat jazz nog idolen en iconen opleverde. Ze heeft een stem en een voordracht die sterk aan die van Dinah Washington doet denken; dan weer een dame die je als uitsmijter bij een kroeg kan neerzetten, dan weer een dame van verfijnde klasse. Met pianist Mark Shane heeft ze een medemusicus die niet alleen begeleidt, maar een evenredig deel aan het optreden bijdraagt. Hij kent en beheerst zijn ragtime-klassiekers. Op haar cd’s horen we Russell even spaarzaam begeleid als tijdens optredens.

Wordt op cd’s de piano van Mark Shane incidenteel aangevuld met banjo of tuba, tijdens dit optreden bleek Shane’s bijdrage meer dan voldoende.
Het repertoire bestond uit hits uit de dertiger,veertiger en vijftiger jaren. Musicalsongs, bluesnummers, jazznummers. Fats Waller herleefde in We the people, Willie Dixon met Spoonful en een minder bekende Ella Fitzgerald uit 1936 met Under the Spell of the Blues
Catherine Russell zette de songs zelfverzekerd neer( they say I got a voice that carries) met korte introducties waarin ze de oorspronkelijke artiest vermeldde.

Na een jeugd vol muziek – haar vader was de bandleider Luis Russell, haar site heeft o.m. een foto, waarin een zeer jeugdige Catherine bij Louis Armstrong op schoot zit –werkte Catherine jarenlang als achtergrondzangeres. Haar doorbraak kwam met haar eerste cd, waarop zij een aantal lichtelijk dubbelzinnige bluesnummers uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw nieuw leven inblies.

Haar optreden in Enschede liet een getalenteerde en ervaren zangeres zien en horen, die met merkbaar plezier haar voorkeur voor de gekozen songs uitdraagt. De avond was te snel voorbij, ook met de encores.

Optreden 1 april 2011 Muziekcentrum Enschede

Bijdrage: C.P. Vincentius

zaterdag 30 april 2011

Programma North Sea Jazz 2011 bekend

Ondermeer BB King, Larry Graham Central Station, Seal en Snoop Dogg Doggy Style met bijna volledige originele bezetting komen dit jaar naar Rotterdam. Ook Jonathan Jeremiah, Chaka Khan, Madeleine Peyroux, Brad Mehldau & Joshua Redman en Tom Jones met “Praise & Blame” maken hun opwachting op de 36e editie van het grootste indoor jazz festival ter wereld.


Verder komen Dr. John, Eddie Palmieri, Chucho Valdés & Omara Portuondo, Amadou & Mariam,Joe Lovano Us Five, Pharoah Sanders Quartet, New John Scofield Group en Randy Brecker Bill Evans Soulbop featuring Medeski, Martin & Wood naar het driedaagse festival.

Op het programma staat een groot aantal speciale projecten waaronder het Metropole Orkest met drie generaties jazz vocalisten: Jon Hendricks, Al Jarreau en Kurt Elling. Hancock, Shorter en Miller komen met “Tribute to Miles Davis”, 20 jaar na het overlijden van deze jazzlegende, hun voormalige bandleider. Het festival wordt op donderdag geopend door Natalie Cole tijdens het North Sea Jazz Gala.

In de programmering is speciale aandacht voor nieuwe ontwikkelingen middels de thema's Infused, New Free Bop en Electronic Jazz. Nederland wordt weer ruim vertegenwoordigd, o.a. door Jan Akkerman en guests, Candy Dulfer, Ruben Hein, Jungle by Night en Schradinova. Uit de Nederlandse Jazz top o.a. Michiel Borstlap, Eric Vloeimans en Yuri Honing.

Eerder werden Ahmad Jamal, Rumer, Paul Simon, Selah Sue, Tedeschi/Trucks Band, Janelle Monáe, Bootsy Collins, Branford Marsalis Quartet, Ben L'Oncle Soul, Richard Bona and Raul Midón, Rubén Blades en Mavis Staples, Return to Forever IV, Raphael Saadiq en Esperanza Spalding Chamber Music Society al bevestigd.

Carte Blanche
In de programmering van North Sea Jazz 2011 is veel ruimte voor de nieuwe generatie in de jazzmuziek. Mede daarom is er niet voor een Artist In Residence gekozen - een titel die in voorgaande jaren was voorbehouden aan een gevestigde jazzartiest. In plaats daarvan krijgen twee jongere, maar daarom niet minder talentvolle acts dit jaar de titel ‘Carte Blanche’: te weten Kyteman en Rudresh Mahanthappa. Net als de Artist In Residence krijgen zij van North Sea Jazz de ruimte om op alle festivaldagen acte de présence te geven. Dat steeds op een andere manier, om zo hun veelzijdigheid te tonen.

woensdag 30 maart 2011

Gratis download single Pieter de Graaf 'Reconnu'

Niels Tausk's "The Tausk Force"

Binnenkort is het zover en wordt de nieuwe band "The Tausk Force" van trompettist Niels Tausk gelanceerd. Met Mike Boddé op piano, Paul Berner op contrabas, Marnix Stassen op drums en zangeres en Edison winnares Paulien van Schaik. Het wordt een mooi en ingetogen programma met eigen liedjes, jazz-originals. bekendere en onbekende nummers uit allerlei stijlen. Intiem en puur, verassend en relaxed, jazz zonder duizenden noten per minuut.


Niels Tausk is te horen op zo’n 40 cd’s, en werkte o.a. met Mathilde Santing, Ferdinand Povel, Georgie Fame, Herb Geller en Bud Shank.

CD Peter Beets - Chopin Meets the Blues

Al even uit, maar een pracht van een cd, een ode aan Chopin van Peter Beets. De recensies zijn ook lovend:

Zijn pianospel is een soepele mix tussen Oscar Peterson en Monty Alexander. Zijn improvisaties zijn helder en rollend transparant waarbij hij kiest voor veel noten. Jammer blijft dan wel dat de emotionele diepgang hierdoor wat ondersneeuwt, de geroerde lading die de muziek van Chopin nou juist zo bijzonder maakt. schreef Radio6.nl Mattie Poels schreef het artikel en merkte op: “Je moet de originele Chopin ernaast leggen om te erkennen hoe ingenieus Beets de werken van de grootste piano componist uit de Romantiek heeft bewerkt. Werkelijk fantastisch.".




Klaas Koopman (Pianowereld) schreef: “Gegarandeerd dat u verkocht bent, als u de eerste 32 maten hebt gehoord van Chopins nocturne in Es, opus 9 # 2, zoals Peter Beets die vertolkt.”

donderdag 24 maart 2011

North Sea Jazz kaartverkoop gestart

De eerste namen zijn bekend, de kaartverkoop is gestart en eind april wordt de volledige line-up bekend gemaakt. North Sea Jazz 2011 komt eraan!





















Vrijdag 8 juli: o.a. Ahmad Jamal, Rumer, Paul Simon, Esperanza Spalding Chamber Music Society, Return to Forever IV, Janelle Monae, Rubén Blades

Zaterdag 9 juli: o.a. Selah Sue, Tedeschi Trucks Band, Ben L'Oncle Soul

Zondag 10 juli: o.a. Raphael Saadiq, Branford Marsalis Quartet, Richard Bona and Raul Midón, Mavis Staples, Bootsy Collins

Pinetop Perkins 1913-2011

Blueslegende Pinetop Perkins is maandag op 97-jarige leeftijd overleden. De boogie woogiepianist overleed aan een hartstilstand. Perkins stond bekend om zijn agressieve pianospel en schorre stem. Eerder dit jaar won hij nog een Grammy Award, waarmee hij de oudste artiest ooit is die deze prestigieuze muziekprijs won. Perkins wordt begraven in zijn geboorteplaats Belzoni, in de staat Mississippi. Hij laat geen nabestaanden achter.



Geboren als Joseph William Perkins op 7 juli 1913 in Belzoni, Mississippi . begon Perkins zijn carrière zijn als gitarist, maar liep blijvend letsel op aan zijn linkerarm door een gevecht met een begeleidingszangeres in Helena, Arkansas. Niet in staat om nog langer gitaar te spelen, stapte Perkins over naar piano. Bovendien stapte hij over van bluesgitarist Robert Nighthawk en diens KFFA radioprogramma naar Sonny Boy Williamson 's King Biscuit Time. Hij bleef werken met Nighthawk en begeliedde hem op ‘Jackson Town Gal’, begin vijftiger jaren voor het Chess label, toen het grote label voor de Chicago-blues.

In de jaren 1950 werd Perkins lid van de begeleidingsband van gitarist Earl Hooker en begon te toeren. Tijdens een onderbreking van een reeks optredens nam hij in de studio Sam Phillips in Memphis Tennessee, zijn versie van "Pinetop's Boogie Woogie" op. Het leverde hem de bijnaam Pinetop op en ook de verwarring wiens versie de eerste en originele zou zijn. Dat is en blijft uiteraard de versie van Clarence ‘Pinetop’ Smith uit 1928. Wanneer Otis Spann de Muddy Waters Band in 1969 verlaat, wordt Perkins diens vervanger. Hij zal dat meer dan tien jaar blijven, tot de leden en masse Muddy Waters verlaten om The Legendary Blues Band te vormen o.m. met Willie "Big Eyes" Smith. Hoewel hij verscheen als sideman op talloze opnames werd het spotlight pas in 1988 op Perkins gezet met het album ‘After Hours’ voor Blind Pig Records. Aan de tournee aansluitend aan de presentatie van dit album, werkten ook bluesgiganten Jimmy Rogers en Hubert Sumlin mee.

Zijn robuuste pianospel komt goed uit de verf op ‘On Top’ uit 1992, samen met ex-Muddy Water collega Jerry Portnoy op harmonica, in 1998 gevolgd door het album ‘Legends’ met gitarist Hubert Sumlin. In 2004 had Perkins een ernstig verkeersongeval, toen zijn auto in La Porte, Indiana, werd aangereden door een trein . De auto werd vernield, maar de 91-jarige bestuurder raakte niet ernstig gewond. Tot aan zijn dood, Perkins woonde in Austin , Texas . Hij trad meestal een paar nachten per week op in de club Nuno in Sixth Street. In 2005, Perkins ontving de Grammy Lifetime Achievement Award, in 2008 gevolgd door een Grammy Award voor Best Traditional Blues Album voor ‘Last of the Great Mississippi Delta Bluesmen: Live In Dallas’ samen met Henry James Townsend, Robert Lockwood Jr en David Honeyboy Edwards. Hij was ook genomineerd in dezelfde categorie voor zijn solo-album, Pinetop Perkins op de 88's: Live in Chicago.

Perkins speelde een korte muzikale cameo op de straat buiten Aretha's Soul Food Cafe in de film The Blues Brothers uit de tachtiger jaren. Hij speelde een ruzie met John Lee Hooker over wie van hen "Boom Boom" schreef. Hij verscheen ook in 1987 film Angel Heart als lid van Toots Sweet's band.

Op 97-jarige leeftijd, won hij een Grammy Award voor Best Traditional Blues Album voor ‘Joined By The Hip’, een album opgenomen met Willie "Big Eyes" Smith. Het maakte hem de oudste Grammy winnaar ooit. Perkins overleed op 21 maart 2011 in zijn huis in Austin, Texas.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Benjamin Herman | Tour 2011

In april tourt saxofonist Benjamin Herman door Nederland. Met zijn kwartet bestaande uit Jesse van Ruller, Cyril Directie en Carlo de Wijs zal hij zijn gemixte nachtclubsouljazz brengen.


De precieze invulling weet Herman zelf ook nog niet: “Ik zal de komende weken nog wat muziek schrijven om tijdens de tour te spelen”, maar met een mix van oud en nieuw materiaal zorgt het kwartet, volgens het persbericht, gegarandeerd voor een feestelijke avond uit. De tour doet de volgende steden aan:

07 April Lantaren / Venster Rotterdam
08 April Burgerweeshuis Deventer
09 April De Kelder Amersfoort
10 April JazzXperience Gouda
20 April Muziekpodium Zeeland Veere
22 April De Harmonie Leeuwarden
23 April Roepaen Ottersum
24 April Simplon Groningen

vrijdag 18 maart 2011

Recensie van LP Miles Davis – Bitches Brew Live

Het lijkt terug in de tijd, maar het is echt de realiteit. Vinyl is terug en vandaar kom je in de media weer tegen: Recensie van een LP, zo ook die van Miles Davis op hifi.nl.

Dit jaar kwam het album Bitches Brew Live opnieuw uit met drie nog nooit eerder uitgebrachte tracks en een fenomenale bezetting. Het album is verdeeld opgenomen, allereerst tijdens het Newport Jazz Festival van juli 1969 en het tweede deel stamt uit augustus 1970. Hier speelde Miles Davis met een ietwat gewijzigde bezetting op een festival op The Isle Of Wight in Engeland, naast grote namen als Sly & The Family Stone, Led Zeppelin en Jimi Hendrix.

Lees meer : www.hifi.nl

maandag 14 maart 2011

Joe Morello 1928 - 2011

De legendarische Amerikaanse jazzdrummer Joe Morello is zaterdag 12 maart 2011 op 82-jarige leeftijd overleden. Morello speelde in een van de beste versies van het befaamde Dave Brubeck Quartet.

Wie aan het absoluut meest bekende jazznummer denkt, komt onverbiddelijk op Take Five van het Dave Brubeck Quartet uit. Dat maakt logischerwijs de drumsolo van Joe Morello tot de meest bekende drumsolo. Morello was samen met saxofonist Paul Desmond de grondlegger van de wereldhit Take Five. De twee waren aan het improviseren in 1959 toen Brubeck de melodie hoorde en aan Desmond vroeg om er een nummer van te maken. In het arrangement is een korte, maar markante solo van Morello verwerkt.




Morello leed vanaf zijn geboorte aan een beperkt gezichtsvermogen. Noodgedwongen legde hij zich op activiteiten toe, waarbij die beperking geen doorslaggevende rol speelde. Op zesjarige leeftijd begon hij met een vioolstudie, op negenjarige leeftijd stond hij als solist voor het Boston Symphony Orchestra met Mendelssohn’s Vioolconcert, hetgeen hij op twaalfjarige leeftijd herhaalde. Na een ontmoeting met Jasha Heifetz op vijftienjarige leeftijd kwam hij tot de slotsom dat hij het spel Heifetz nooit zou kunnen evenaren. Hij nam drumlessen, eerst bij showdrummer Joe Sefcik en later bij George Lawrence Stone, schrijver van het lesboek Stick Control for the Snare Drummer. Deze Stone was zo onder de indruk van de opvattingen van Morello dat hij deze in zijn volgende lesboek Accents & Rebounds opnam. Aansluitend studeerde Morello bij Billy Gladstone, drummer bij de Radio City Music Hall.

Nadat hij naar New York was verhuisd, speelde Morello met diverse jazzartiesten van naam, zoals Johnny Smith, Tal Farlow, Stan Kenton, Phil Woods, Sal Salvador, Marian McPartland, Jay McShann, Art Pepper, Howard McGhee en anderen. In 1955 sloeg hij het aanbod om bij Benny Goodman en later bij Tommy Dorsey te werken af, om een periode van twee maanden bij Dave Brubeck te kunnen spelen. Aansluitend maakte Joe Morello vanaf 1956 tot en met 1967 deel uit van het Dave Brubeck Quartet, de periode van het meeste succes. Hij werkte mee aan meer dan zestig albums van het Quartet. Als technisch hoogbegaafd drummer gaf hij aan diverse nummers met uitzonderlijke maatsoorten, zoals 5/4 en 9/8 de perfecte invulling.

Zijn nummer tijdens talloze optredens was Unsquare Dance, waarin hij in 7/4 maat uitsluitend met de sticks showmanship met creativiteit combineerde.

Bijdrage: C.P. Vincentius

vrijdag 11 maart 2011

Win kaarten voor jazz-gigant Tom Harrell en concertgebouworkest in W2

De jazz-held Tom Harrell komt naar Den Bosch! Op 2 april staat hij daar met het Concertgebouworkest. In samenwerking met Jazz On Stage geeft LiveXS drie setjes van twee kaarten weg voor deze Jazz Orchestra Of The Concertgebouw Featuring Tom Harrell, en bij elk setje zit bovendien de gloednieuwe cd. Winnen doe je niet zomaar. Want de vraag luidt: op welk instrument speelt deze Harrell?Mail je antwoord voor 22 maart naar win@livexs.nl en vermeld je naam en telefoonnummer. Winnaars krijgen een dag later bericht!



Al Foster in BIMHUIS


Liefhebbers van de latere Miles Davis kennen de vlekkeloze, voortstuwende funkritmes van Al Foster. De comeback van Davis in 1980 is volgens velen te danken aan de intuïtieve samenwerking en persoonlijke vriendschap met de drummer. In zijn kwartet wisselt Foster eigen composities af met standards en Miles-nummers als ‘So What’. ‘To watch him in action, perched low to the ground behind several sharply angled cymbals, is to witness something like an expert golf swing’ (New York Times).

BIMHUIS woensdag 6 april 20:30
AL FOSTER QUARTET
Eli Degibri sopraan/tenorsax, Adam Birnbaum piano, Doug Weiss bas, Al Foster drums

donderdag 10 maart 2011

dinsdag 8 maart 2011

Ayesha de Groot live in Amersfoort

In de serie tweewekelijkse jazzconcerten, waar de top van de Nederlandse jazz speelt, treedt op woensdag 16 maart zangeres Ayesha op in de Observant in Amersfoort. Zij wordt begeleid door o.a. Alexander Beets.




Ayesha de Groot is één van de weinige zangeressen die zonder conservatorium opleiding over een prachtige natuurlijke stem beschikt. Haar liefde voor muziek begon met het schrijven van haar eigen liedjes Dit deed ze vanaf het moment dat ze woorden kon vormen. Ayesha begint echter pas eind jaren ‘90, met zingen, waarbij ze menigeen verrast met haar natuurlijke talent en sterke podium presentatie. Autodidact en zonder de bagage van een conventionele zangopleiding, kiest ze haar eigen weg binnen de jazzmuziek. Hierbij voert ze op een verfrissende manier haar publiek mee, met haar warme en pure stem. In de jungle van hedendaagse interpretaties staat zij voor de vertaling van het lied in zijn eenvoudige aansprekende vorm.

De aanvangstijd van dit concert is 20:30 uur en de toegang is gratis. Locatie: Stadscafé de Observant, Amersfoort. www.observant.nl

maandag 7 maart 2011

Nieuwe cd Robert Rook Quartet

Op de nieuwe dubbel cd van Robert Rook en zijn quarter staan allemaal eigen composities, geschreven door Rook en Thomas Andersen die al 15 jaar samen werken. De nieuwe cd 'Tribute to Jochem' komt uit nadat Rook een half jaar in New York is geweest. De cd is de moeite waard, zonder een enkel saai moment, in de liner notes wordt dit nog eens extra bevestigd door Billy Hart en Dave Liebman.



De wereldberoemde drummer Billy Hart schrijft in zijn
liner notes: “I found that everything I heard was more than
accurate. He possesses great imagination; energy with
contemporary vision.”

Saxofonist Dave Liebman zegt: “I was familiar with Robert’s
music before and think he combines a true sense of tradition
with his own concept. As well, he has a good group to
support him. A wonderful pianist.”

ROBERT ROOK QUARTET - TRIBUTE TO JOCHEM
Robert Rook - piano
Victor de Boo - drums
Thomas Winther Andersen - bas
Rob Armus - tenorsax

Ultimate Jazz | UJRR05

zondag 6 maart 2011

T.H.E.O. met Michiel Borstlap


Op zondag 13 maart is het weer tijd voor de maandelijkse jazz-happening aan het Spui. The Hague Ethospheric Orchestra (T.H.E.O) speelt zijn zesde concert in de concertreeks van dit seizoen. Tijdens de vorige concerten (o.a. met gitarist Jesse van Ruller) in de serie hebben al vele mensen ontdekt dat T.H.E.O. staat voor eigentijds en energiek en dat het bijwonen van een T.H.E.O. concert een fantastische manier is om de zondagmiddag in De Haag door te brengen. En dat alles onder genot van een hapje en een drankje in de sfeervolle foyer van Theater aan het Spui.



Dit keer zal Michiel Borstlap de gastsolist zijn. Michiel Borstlap is een van Nederlands meest bekende en veelzijdige jazzpianisten. De samenwerking tussen hem en T.H.E.O. op 13 maart belooft dan ook een verrassende en spannende middag te worden.

T.H.E.O. speelt een prikkelende mix van jazz, wereldmuziek, klassieke orkestraties een groovy funk die veel ruimte laat voor improvisatie. T.H.E.O. is ruim een jaar geleden ontstaan uit een verlangen om Den Haag een eigen, modern geluid te geven en daarmee het beeld van de stad als ‘jazzcapital’ te actualiseren. De ongebruikelijke bezetting van het orkest (trompet, trombone, sax, fluit, zang, piano, vibrafoon, bas, drums en percussie) maakt een grote afwisseling in klankkleur mogelijk. THEO klinkt dan ook als geen ander orkest.
Alle twaalf leden, uit negen verschillende landen, hebben gestudeerd aan het Koninklijk Conservatorium. De muzikale leiding is in handen van pianist/dirigent en DeloitteJazzAward-winnaar Michal Vanoucek.

Op de website  www.THEOrchestra.nl  is meer informatie te vinden over de afzonderlijke leden van THEO en de aankomende concerten. Theater aan het Spui, Den Haag. Zondag 13 maart, 15:00 uur. The Hague Ethospheric Orchestra met Michiel Borstlap (piano)

vrijdag 4 maart 2011

George Clinton op The Hague Jazz

De legendarische Amerikaanse funkmuzikant George Clinton treedt op zondag 19 juni op tijdens het festival The Hague Jazz.
Op de Facebook-pagina van George Clinton staan de data van zijn Europese tournee, met concerten in België, Engeland, Nederland, Frankrijk en Portugal.
Het optreden in het ADO Stadion in Den Haag is inmiddels door de organisatie van The Hague Jazz bevestigd. Het festival presenteert op 7 april haar volledige programma.


De 69-jarige George Clinton wordt gezien als een van de grondleggers van de funkmuziek. Hij was het brein achter de bands Parliament en Funkadelic die gedurende de zeventiger en begin tachtiger jaren veel succes hadden. Sinds 1981 treedt George Clinton op als soloartiest.
BRON: haagspoppodium.nl

donderdag 3 maart 2011

Jazz below the sea Talent Award

Op vrijdag 11 maart vindt de tweede voorronde van de Jazz below the Sea Talent Award plaats in Grand Café de Havenkom (Almere Haven). Op deze avond strijden drie talentvolle jazzformaties om een plek in de finale van deze award op 20 mei. Deze maand treden de singer/songwriter Rik Limonard, pianist Alexander van Eck en zangeres Ramona Tiller – Burleson op.

De formaties geven elk een optreden van 30 minuten. Een deskundige jury bestaande uit Kees Tak (bestuurslid Jazz below the Sea), Hans Welle (Saxofonist, dirigent), Mattie Poels (VPRO/radio 6) en Caroline Helversteijn (Zakelijk leider theatergezelschap Vis à Vis) zal de bands beoordelen en de winnaar selecteren.

Claudia Camu


De winnares van de eerste voorronde was Claudia Camu. De derde voorronde is op 8 april. De winnaars strijden tegen elkaar in een spetterende finale op 20 mei. De winnaar van deze finale mag een CD opnemen en optreden op het festival Jazz below the Sea.

De avond begint om 21.00 uur en de toegang is gratis, voor meer informatie kijke op: jazzbelowthesea.nl

Faaaraaah

woensdag 2 maart 2011

Pieter de Graaf - The Blue Room

Pieter de Graaf brengt sinds februari elke maand een nieuwe track uit. Deze zal hij gratis verspreiden. Het eerste nummer ‘The Blue Room’ is nu te beluisteren en te downloaden.

De Graaf heeft een duidelijk beeld van wat hij wil in 2011. “In plaats van touren met bands ga ik komend jaar een geheel nieuwe inhoud aan mijn muzikale leven geven. Niet geheel nieuw, want piano blijft een centrale rol spelen. Vanaf februari zal ik elke maand iets uitbrengen. Dat kan een solo pianoliedje zijn, een liedje wat ik zelf zing, een liedje met geproduceerde beats of met een live band, een met gastmuzikant/vocalist, met orkest, met strijkkwartet en ga zo maar door. Samen met Dox Records zal ik deze online uitbrengen. Zodra er een toereikende hoeveelheid passende liedjes zijn, dan zetten we het geheel op cd voor een nieuw album. Daarnaast zal ik elke maand een passende video opnemen, uiteraard met piano opnamen. Met mijn flipcam, of soms door een professionele cameraman.



Verder richt ik me op een nieuw pianomedium: http://www.thepiano.nl/, het Nederlandse platform voor álles wat met de piano te maken heeft. Voor thepiano.nl zal ik onder meer langs gaan bij aansprekende pianisten. Denk aan Michiel Borstlap, Mike Del Ferro, of zelfs aan Wibi Soerjadi, Herbie Hancock of Brad Mehldau. Met hen wil ik samenspelen en misschien een gesprekje voeren voor een soort mini docu. Naast mijn eigen pianofilmpjes komen deze filmpjes allemaal op thepiano.nl."

maandag 28 februari 2011

Dave Pike en Benjamin Herman met het Rein de Graaff Trio

Vrijdag 25 maart 2011 Jazzcafé de Tor, Enschede

Het zijn minder gunstige omstandigheden die de kwaliteit van een concert danig kunnen beïnvloeden. Zo was vrijdagavond om 9.00 uur
de vibrafoon van solist Dave Pike nog niet geïnstalleerd en was het publiek er getuige van dat die installatie ook niet helemaal lukte. De toetsen zaten niet overal op de dempbalk. Waarschijnlijk bepaalde dat ook de al te vileine resonantie bij de aanslag van sommige toetsen.
Het was allemaal improviseren geweest om toch nog een goed functionerende vibrafoon op het toneel te krijgen, aldus Rein de Graaff.




Maar dat was niet het enige mankement van de avond. Voor de pauze zag het publiek bassist Marius Beets in totale wazigheid voor zich uitstaren. In de pauze sukkelde Beets op het podium achter de piano in slaap en moest de Graaff op de bassist inpraten. Na de pauze stond de anders zo effectief stuwend spelende Beets letterlijk knikkebollend achter, tegen en over zijn instrument.
De uiteindelijke balans van deze avond was dat pianist / leider Rein de Graaff liet horen dat hij een zeldzaam goede beboppianist is, dat drummer Eric Ineke altijd goed is voor een degelijke ritmische basis en voor korte, mooi opgebouwde, solo’s, dat Benjamin Herman zich het idioom van Charlie Parker op overtuigend eigen wijze heeft meester gemaakt, dat Dave Pike het accuraat en to the point swingen dat lang zo kenmerkend voor zijn spel is geweest had thuis gelaten en had ingeruild voor een overdaad aan pedaalwerk en dat Marius Beets volgende keer er voor moet zorgen conditioneel beter voor de dag te komen. Wat een van de topavonden in het jazzseizoen van de Tor had moeten worden, verkeerde in het tegendeel, hetgeen ook af te meten was aan het aantal liefhebbers dat voortijdig de Tor verliet.

Bijdrage: C.P. Vincentius

zondag 27 februari 2011

Tribute Hans Dijkstal

Dinsdag 1 maart vindt in theater Diligentia in Den Haag de Hans Dijkstal
Tribute plaats. De herinneringsavond wordt gehouden voor vrienden
en bekenden van de vorig jaar mei overleden politicus, bestuurder en
jazzliefhebber. Er zijn optredens van onder meer de Wereldband, Denise
Jannah, Michael Varekamp, Karel de Rooij en Aus Greidanus.



Kansen voor jong talent
Op 1 maart presenteert ook de Hans Dijkstal Stichting zich. Deze
nieuwe stichting wil muzikaal jong talent uit de zogeheten Krachtwijken
ondersteunen. Dijkstal stond bekend als een warm pleitbezorger voor
verdraagzaamheid en gelijke kansen voor iedereen. Hij werd ook gezien
als een ambassadeur van de Nederlandse jazzmuziek. De behoefte
deze eigenschappen levend te houden hebben geleid naar de nieuwe
stichting, waarbij ook de familie Dijkstal actief betrokken is. De stichting
richt zich in eerste instantie op de Haagse regio.

zaterdag 26 februari 2011

Frans Elsen 1934-2011

Jazzpianist, jazzdocent en arrangeur Frans Elsen is op woensdag 23 februari 2011 overleden. Hij werd 76 jaar. Elsen (geboren 28 mei 1934 in Den Haag) hoorde in vijftiger tot de eerste moderne jazzpianisten van Nederland. Bebop is bij hem steeds het uitgangspunt gebleven.

Als zevenjarige begon hij met pianospelen en doorliep tussen 1952 en 1958 het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. In diezelfde periode begon Elsen op te treden met diverse jazzformaties. Met zijn eigen kwartet (met onder meer Herman Schoonderwalt) maakte hij in 1955 en ’56 opnamen voor de lp’s Jazz Behind The Dikes, Vol. 2 en Vol. 3. Eerder, in 1953, werkte hij al mee aan de Jazz at the Kurhaus-lp’s. Vanaf 1956 maakte Frans Elsen ook geregeld platen met onder anderen het Peter Schilperoort-kwartet, Ann Burton, Greetje Kauffeld, Ferdinand Povel en het Metropole Orkest. Een van zijn laatste albums dateert van 2006: As Long As There’s Music met gitarist Axel Hagen.In de loop der jaren werkte Frans Elsen met tientallen grote namen uit de Amerikaanse jazz, onder wie Barry Harris, Phil Woods, Zoot Sims, Stan Getz, Art Farmer, Oliver Nelson, Donald Byrd, Clark Terry, Thad Jones, Chet Baker en Ben Webster. Net als zijn collega en grote vriend Barry Harris heeft Frans Elsen gedurende zijn leven altijd gewezen op het belang van de Bebop. Dit kwam naar boven in zijn spel, en zeker tijdens zijn lessen. Tijdens zijn concerten liet hij steevast horen waar zijn voorkeur lag en was de invloed van Bud Powell en de eerder genoemde Barry Harris altijd goed hoorbaar. Zowel harmonisch, melodisch en ritmisch klopte het 100% en viel er geen speld tussen te krijgen. Op dit gebied stelde Frans hoge eisen aan zichzelf en zelfs tot aan het eind van zijn leven probeerde hij zichzelf nog te verbeteren.
Zijn ongelofelijke harmonische kennis maakte hem tot uitstekende begeleider. Op alerte wijze gaf hij elke solist de juiste steun.Het leek soms of hij hiervoor een zesde zintuig bezat.

Vanaf het begin in 1979 was hij nauw betrokken bij de jazzopleiding aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Meerdere generaties Nederlandse jazzmusici hebben daar bij hem gestudeerd, tot zijn pensionering in 1999.Voordien was Frans Elsen ook al actief geweest als initiator van jazzopleidingen in onder meer Zwolle en Hilversum.Hij publiceerde twee meerdelige leergangen:Jazzpracticum en Jazzharmonie aan de piano (zowel in het Nederlands als het Engels).

Begin jaren tachtig hield Frans zich bezig met het oprichten van de SJP (Stichting Jazz Productie). Deze stichting had als doelstelling het promoten van traditionelere jazzvormen en moest de tegenhanger worden van de meer vooruitstrevende SJIN. De SJP vond (terecht) dat de SJIN zich teveel bezighield met non-jazz en wilde een deel van de subsidie die tot dan toe exclusief door de SJIN werd geconsumeerd. Het toenmalige ministerie van CRM dacht daar echter anders over en het Haagse initiatief was van de baan. Tijdens het North Sea Jazz Festival 1991 werd Frans Elsen onderscheiden met de Bird Award Special Appreciation. Elsen was een begrip in de jazzwereld. Voor de vaderlandse jazz heeft hij als musicus, docent en als promotor van de echte jazz een zeer grote rol gespeeld.

Bijdrage: C.P. Vincentius (www.cpvincentius.nl)

Salute to Barney Kessel van Joost Zoeteman

Volgende maand is de Benelux CD-release van het project "Salute to Barney Kessel". Met deze CD brengt Joost Zoeteman samen met Taeke Stol een ode aan de muziek van Barney Kessel. Het resultaat is een intiem programma met composities van Kessel en stukken die hij in de loop van zijn carrière opnam.



Daniel Kessel, zoon van Barney en zelf musicus, zei over de opnames : “Your recordings are not only thoroughly enjoyable but are also a most worthy tribute to the musical artistry of my father”

Beluister hier vast twee van de tracks

maandag 21 februari 2011

Rob van de Wouw in Stadscafé de Observant

Op woensdag 2 maart treedt trompettist Rob van de Wouw op in Stadscafé de Observant in Amersfort. Hij zal onder andere optreden met Alexander Beets (saxofonist), Lodewijk Bouwens (vibrafoon) en Gijs Dijkhuizen (drums)



Rob van de Wouw (1975) studeerde af aan het Rotterdams Conservatorium in de zomer van 2003. Naar aanleiding hiervan kreeg hij van de stichting ‘Vrienden van het Conservatorium’ een stipendium vanwege ‘uitzonderlijke studieresultaten en artistieke kwaliteiten’. Rob studeerde bij trompettist Jarmo Hoogendijk, Benjamin Herman en Eric Vloeimans. In 2002 volgde hij, op uitnodiging van Carnegie Hall, een week lang een workshop in New York, waar hij les kreeg van o.a. David Liebman, Stave Turre, Rufus Reid en Kenny Barron. Ter afsluiting daarvan gaf hij een concert in Carnegie Hall.

Inmiddels is hij een veelgevraagd solist in uiteenlopende stijlen. Naast zijn eigen projecten speelt hij in Sinas en speelde hij oa met de latin-jazz groepen Nueva Manteca, Cubop City Bigband en Bye-Ya. Ook is hij vaak te zien in clubs waar hij zijn ding doet op de beats van Dj’s.

Alexander Beets begon zijn muzikale carrière in Groenlo, waar hij van zijn moeder muzieklessen kreeg op de piano en later ook op de klarinet. Toe hij later overstapte naar de tenorsaxofoon bleek al snel dat piano niet zijn voorkeur had. Hoewel hij besloot beleids- en Organisatiewetenschappen te studeren en niet naar het conservatorium te gaan heeft hij zich ontwikkeld tot een veelgevraagd succesvol saxofonist. Hij speelt in diverse formaties en heeft CD's opgenomen met andere saxofonisten zoals Hans Dulfer, Houston Person en Ronnie Cuber.

De aanvangstijd van dit concert is 20:30 uur en de toegang is gratis.

zaterdag 19 februari 2011

Grace Jones openingsact The Hague Jazz 2011

Het speciale openingsconcert van The Hague Jazz 2011 zal worden gegeven door Grace Jones. Dat maakte de organisatie vanmiddag bekend. Op woensdag 15 juni zal het festival voor het eerst op de nieuwe locatie, het Kyocera Stadion van voetbalclub ADO Den Haag, plaatsvinden. De reguliere festivaldagen zijn van 17 tot en met 19 juni 2011. Op 11 juni vindt The Hague Jazz Rocks plaats.



“De bezoekers zullen oren en ogen tekort komen, want niemand minder dan de extravagante Jamaicaans-Amerikaanse diva Grace Jones zal daar met haar gevolg aantreden, gewapend met talloze inmiddels tijdloze hits en een niet te imiteren presentatie. Van de dan al 63-jarige zangeres, actrice, voormalig topmodel en stijlicoon mag een weergaloos optreden verwacht worden,” aldus de organisatie in een verklaring.

vrijdag 18 februari 2011

Clubtour Wouter Hamel vanaf maart

Na vele omzwervingen door Engeland, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Japan en Korea zijn Wouter Hamel en zijn band eindelijk weer terug in de Lage Landen. Momenteel werkt hij in Brussel aan zijn langverwachte derde album, de opvolger van zijn bejubelde platina albums 'Hamel' en 'Nobody's Tune'.
In maart en april spelen Hamel en band - exclusief voor de Nederlandse concertbezoeker - álle nieuwe nummers van dit kersverse derde album. Zij toeren dan langs de grote clubs in Nederland.

Nieuw album
Het nieuwe album van Hamel belooft zijn meest persoonlijke te worden, de productie ligt in handen van Wouter zelf. De release staat gepland voor september van dit jaar.



Clubtour:
do 17 maart, Rotown, Rotterdam (try out)
vr 18 maart, Tivoli, Utrecht
za 19 maart, Paradiso, Amsterdam
do 31 maart, Luxor Live, Arnhem
vr 01 april, Oosterpoort, Groningen
za 02 april, Atak, Enschede
vr 08 april, Mezz, Breda
za 09 april, Paard van Troje, Den Haag
za 16 april, P60, Amstelveen
zo 17 april, Hedon, Zwolle

George Shearing 1919-2011

Op 14 februari 2011 overleed pianist en bandleider George Shearing op 91-jarige leeftijd. Na een ernstige val in 2004 behoefde hij de laatste van zijn leven intensieve verpleging. George Shearing heeft veel voor de jazz betekend, maar is vaak verguisd in jazzkringen door zijn uitstapjes richting commerciële muziek, zeg maar rustig muzak. Maar hij was jazzmusicus in hart en nieren en echt niet alleen van easy listening jazz. Zijn kwintet herbergde door de jaren heen grote talenten zoals mondharmonicavirtuoos Toots Thielemans, vibrafonisten Majorie Hyams, Cal Tjader en Gary Burton en drummer Denzil Best.

Shearing werd blind geboren in een armoedig milieu. Vader was kolenboer en moeder maakte treinen schoon. Op driejarige leeftijd leerde hij pianospelen. Na beperkte opleiding en uitgebreid luisteren naar jazzopnames, begon hij in hotels, clubs en pubs in de omgeving van Londen te spelen, soms solo, nu en dan met dansorkesten.

In 1940 sloot Shearing zich aan bij de populaire band van Harry Parry, een ster in het Verenigd Koninkrijk. Hij trad op voor de BBC, speelde met de in Londen gevestigde groepen van Stephane Grappelli in de vroege jaren veertig en won zeven opeenvolgende Melody Maker polls.

In 1946 vestigde Shearing zich in de Verenigde Staten. In 1956 werd hij tot Amerikaans staatsburger genaturaliseerd. In de tussentijd bouwde Shearing een gedegen reputatie als jazzmusicus op. Hij speelde zowel bij het Oscar Pettiford Trio als bij het Buddy de Franco kwartet. In 1949 vormde hij zijn eerste kwintet. Shearing maakte een serie populaire opnamen zoals September In The Rain. Van deze hit werden er 900.000 exemplaren verkocht, in die tijd een enorm succes. Van zijn eigen compositie, Lullaby Of Birdland (1952) verschenen talloze versies, waarvan die van Sarah Vaughan en die van Ella Fitzgerald tot de beste behoren.

De Shearing stijl, het in dubbel block chord spelen van de melodie met een toegevoegde vijfde stem een octaaf lager, ontleende hij, naar eigen zeggen aan de klank van de saxofoonsectie van het Glenn Miller orkest.

Toentertijd was deze stijl baanbrekend en kreeg veel navolging. Shearing was geen modernist, na een beginperiode waarin de bebop de stijl bepaalde, kwam het accent steeds meer op aangenaam klinkende swing te liggen. Ontwikkelingen als hardbop, freejazz, Ornette Coleman, Miles Davis of John Coltrane; het leek allemaal aan George Shearing voorbij te gaan. Zijn jarenlange verbintenis met het label Capitol leverde ook een aantal al te zoetgevooisde albums op, vaak met strijkers. Titels als
White Satin (1960), Satin Brass(1959), Satin Latin(1959),Velvet Carpet (1956), Black Satin(1956) of Soft and Silky(1962) spreken boekdelen.

Van al te softe easy listening naar mainstream swing van niveau; Shearing schakelde moeiteloos. Het leverde mooie samenwerkingen op met Dakota Staton In the Night with Dakota Staton (1958), Peggy Lee Beauty and the Beat! (1959) en Nancy Wilson The Swingin's Mutual!(1961) Later speelde Shearing met een trio, solo en steeds vaker in een duo.

De verschuiving van easy listening naar mainstream resulteerde in een reeks puike jazzalbums zoals in Alone Together (1981) en in 1994 Great Britain's Marian McPartland & George Shearing (beide met Marian McPartland)in 1990 Mel and George "Do" World War II (Live) in 1982 An Evening with George Shearing & Mel Tormé (Live) in 1983 Top Drawer (Live) en 1985 An Elegant Evening, allen met zanger Mel Tormé.

Pure jazz van klasse leverde Shearing bovendien op de albums George Shearing and the Montgomery Brothers(met o.m. Wes Montgomery) (1961) en The Reunion — (met Stephane Grappelli) uit 1976.
In de jaren zeventig liep de populariteit van Shearing aanzienlijk terug, maar toen hij in 1979 een contract tekende met Concord Records kende zijn muziek een opleving.

In 2002 werkte Shearing samen met het John Pizzarelli Trio hetgeen resulteerde in het album The Rare Delight of You. De albumcover, die Pizzarelli en Shearing toont terwijl zij poseren voor een blauwe achtergrond, welke refereerde aan de cover van Nat King Cole Sings: The George Shearing Quintet Plays, een eerder en legendarisch album waarmee het in stijl overeenkomt.

Shearings interesse in klassieke muziek resulteerde in diverse uitvoeringen met orkesten in de jaren vijftig en jaren zestig. In zijn solo’s klinkt vaak zijn voorliefde voor Claude Debussy, Delius en in het bijzonder Erik Satie door. Shearing maakte ook een opname met de klassieke Franse hoornspeler Barry Tuckwell. En er is zelfs een Concerto for Classic Guitar and Jazz Piano van Shearings hand, getuige het gelijknamige album uit 1979.



Verder op YouTube:
- George Shearing Quintet playing Swedish pastry
- George Shearing Quintet – Conception

Bijdrage: C.P. Vincentius (www.cpvincentius.nl)

dinsdag 15 februari 2011

Toeters en scheurijzers

Sinds meer dan twintig jaar is de saxofoonwinkel in Deventer een thuishaven voor saxofoonliefhebbers. Vanuit heel Europa weten saxofonisten, klarinettisten en fluitisten het adres aan de Grote kerkhof in Deventer te vinden. Het smalle en hoge pand van de Saxofoonwinkel in de binnenstad heeft zijn collectie saxofoons, nekken, bodies, mondstukken, rieten en andere instrumenten met hun onderdelen op Internet gezet; samen met tips over onderhoud, het verhelpen van kleine ongemakken e.d. Tot uit Spanje komen de opdrachten voor reparatie binnen. Reparatie van oude saxofoons maakt een groot deel van het werk uit. Maar ook nieuwe saxofoons blijken hun weg naar amateurs en naar beroepsmusici te vinden.
Paul Kortenhorst en zijn collega's komen uit de technische hoek, maar hebben de nodige ervaring met instrument en met de koper. Er zijn nog altijd enthousiastelingen die binnen komen lopen en vragen naar de tenorsaxofoon, zoals Sonny Rollins die op Way Out West speelt, of het instrument van een andere favoriet. De keuze van een saxofoon hangt van andere zaken af. De niet al te fraaie lak van een oud instrument zegt weinig over de klank. Een gereviseerde oude saxofoon heeft een andere klank dan een modern instrument.

Een idool kan fantastisch klinken op een bepaalde saxofoon, met een bepaald mondstuk en met een bepaald riet, maar dat betekent niet dat een andere blazer met een zelfde instrument dezelfde klank produceert.

Nieuw of gebruikt, saxofoons blijven dure instrumenten. Dat zit hem niet zozeer in het materiaal, maar veel meer in de arbeidskosten. De fabricage van een saxofoon duurt lang en is precisiewerk.
Nadat de afzonderlijke delen zijn gefabriceerd worden ze gepolijst, gesoldeerd, in elkaar gezet en gelakt. Aansluitend krijgen de kleppen hun polsters en worden ze sluitend gemaakt. Tenslotte wordt de balans van de saxofoon gesteld. Een aantal onderdelen van het fabricatieproces kunnen machinaal gebeuren, maar een groot deel -met name de montage en het afstemmen -blijft handwerk. Bij de grote merken is het resultaat een saxofoon, die goed is gebouwd en de juiste balans heeft. Bij een dergelijke saxofoon zijn de toongaten vlak en sluiten de kleppen het toongat af.

Maar ook bij saxofoons van de betere en duurdere merken die nieuw uit de fabriek komt het voor dat de polsters lekken en dat de balans van het instrument niet goed is afgesteld.

Lekkende kleppen betekenen ongewenst luchtverlies. Om toch nog goed lage tonen te kunnen blazen zal de saxofonist geforceerd hard moeten blazen. Voor een kwartier oefenen hoeft dat geen probleem te zijn. Maar de saxofonist die met een lekkend instrument een avond lang zijn partijen moet blazen, wordt het op een bepaald moment zwart voor de ogen.

De nieuwe saxofoons komen van fabrieken die al generaties lang saxofoons van goede kwaliteit leveren, zoals Keilwerth en Selmer. De saxofoons uit Japan van Yamaha en Yanagisawa doen in kwaliteit niet voor de oudere merken onder. De nieuwe saxofoons hebben over het algemeen een lichtere en meer heldere klank dan de oude. Ze spreken makkelijk aan en hebben niet teveel weerstand in de hoge registers. Toen de saxofoon in de eerste helft van de negentiende eeuw werd uitgevonden, ontstond een instrument dat sinds die tijd nauwelijks meer verbeterd hoefde te worden. In technisch opzicht verschillen de nieuwe instrumenten vanaf het begin van de zestiger jaren doordat de applicatuur (het stelsel van kleppen) meer aan de vorm van de hand is aangepast. Zo zijn er moderne saxofoons met een hoge G-klep naast de hoge Fis-klep en hebben moderne baritonsaxofoons een extra klep voor de lage A.
Bij de vertolkers van klassieke muziek, orkesten van muziekscholen en bij fanfares genieten de nieuwe instrumenten veelal de voorkeur. Ook zijn er fabrikanten welke zich naar de wensen van bepaalde musici richten. Zo heeft een saxofoonfabriek in Berlijn speciaal voor de saxofonisten van de Berliner Philharmoniker instrumenten gemaakt met de bedoeling de eenheid in klank van te bevorderen.

De klankkleur van de nieuwe saxofoons wordt over het algemeen meer op prijs gesteld door musici uit de klassieke hoek, dan door pop -of jazzmusici.

Oude saxofoons hebben meer massa en hebben mede daardoor een vollere klank dan moderne instrumenten. Reviseren van oude saxofoons beslaat een groot deel van het werk in de Saxofoonwinkel. Twee keer per jaar reizen medewerkers van de Saxofoonwinkel de Verenigde Staten af. Ze hebben hun vaste adressen, maar laten daarnaast het kennersoog gaan over saxofoons in pandjeshuizen of bij afgedankte instrumenten van highschoolbigbands. Na grondige revisie staat er dan een saxofoon in de winkel, die zijn weg naar de klant moet vinden.

Of de toon van een saxofoon de koper aanstaat, hangt naast de saxofoon af van de nek, het mondstuk en de manier waarop de saxofonist zelf intoneert. Er zijn prachtige nieuwe saxofoons die de ene koper afwijst omdat hij ondanks allerlei pogingen alleen vals kan intoneren. Een volgende koper die dezelfde saxofoon uitprobeert, is meteen enthousiast over het geluid.

Mondstukken bepalen veel van het geluid. in het begin kiezen spelers voor een mondstuk met een kleine tipopening. Nadeel van een dergelijke mondstuk is dat hoge tonen afgeknepen klinken. Professionals en gevorderden geven daarom de voorkeur aan een mondstuk met een grotere tipopening. Het geluid met zo'n mondstuk wordt breder, omdat het riet meer trilvrijheid krijgt. Dergelijke mondstukken vragen meer embouchure. Bij de keuze van de tipopening speelt zelfs mode een rol. Tot de zestiger jaren was de tipopening over het algemeen klein. in de jaren zeventig en tachtig werd hij groter, vooral bij degenen die hun saxofoon in de popmuziek gebruikten.

In de Saxofoonwinkel is daarom oefenruimte zodat kopers ongestoord saxofoons en mondstukken kunnen uitproberen. Naast klank van het mondstuk, die voor een belangrijk deel door het materiaal wordt bepaald, moet een mondstuk ook passen. Mondholte, lipspanning, stand van het gebit en manier van blazen zijn voor elke blazer weer anders. Tenslotte wil Paul Kortenhorst nog wel iets kwijt over rieten. Er is de laatste jaren gesuggereerd dat de kwaliteit van het riet achteruit zou gaan, dan wel dat het riet door allerlei problemen steeds schaarser zou worden. De praktijk leert anders. Er zijn voor klarinet en saxofoon voldoende rieten van goede kwaliteit te krijgen en dat zal ook wel zo blijven.


Bijdrage C.P. Vincentius [cpvincentius.nl]

dinsdag 8 februari 2011

Concert Van Doorn/van Vugt Quartet met Robin Eubanks (USA)

In hun intieme liedjes en improvisaties is duidelijk te horen dat zangeres Ineke van Doorn en gitarist Marc van Vugt al 25 jaar samen optreden. De volle, sensuele stem van Van Doorn en de open klank van Van Vugt scheppen ruimte voor andere musici; het duo speelt dan ook in veel verschillende bezettingen, vaak met internationale gasten.


Met trombonist Robin Eubanks zoeken ze de balans tussen lied en improvisatie, tussen melodie en pure klank. De samenwerking met de uit New York afkomstige Eubanks begon al in 1998, op het North Sea Jazz Festival, waar ze - door omstandigheden geheel onvoorbereid - een spetterend concert gaven. In 1999 namen ze de, inmiddels uitverkochte, cd ‘Four Brothers’ op, en in 2005 was Eubanks opnieuw te gast bij Marc van Vugt’s en Ineke van Doorn’s grote jubileum festival in Muziekcentrum Vredenburg. Het is voor het eerst in jaren dat Marc en Ineke weer in een kleine bezetting met ritme sectie te horen zijn.

‘Plezierig onvoorspelbaar’(Volkskrant)

Bezetting: Ineke van Doorn: Zang, piano • Marc van Vugt: gitaar • Paul Berner: bas • Joost Lijbaart: drums • Robin Eubanks: trombone


Zaterdag 19 februari, SJU Jazzpodium, Utrecht. Aanvang 21.00

zondag 6 februari 2011

Wieke Aurora Garcia in Stadscafé de Observant

Ook dit seizoen zijn er tweewekelijks jazzconcerten in de Observant in Amersfoort. Op deze avonden speelt de top van de Nederlandse jazz. Op woensdag 16 februari treedt Zangeres en multi-instrumentaliste Wieke Aurora Garcia op. Zij wordt begeleid door Stormvogel (arrangement, piano, synthesizers), Marco van Os (contrabas, basgitaar) en Onno Witte (drums, percussie).


Zangeres en multi-instrumentaliste Wieke Aurora Garcia wordt in 1978 geboren in Madrid als dochter van professionele musici. Als kind leert zij Keltische instrumenten bespelen en amper 11 jaar beklimt zij de internationale podia met folk-groep Xiada van haar moeder. Wieke Garcia zingt in verschillende talen en bespeelt virtuoos de Keltische harp, Galicische doedelzak, draailier, gitaar en tal van percussie-instrumenten. Haar talenten blijven niet lang onopgemerkt. Met 16 speelt zij gaita bij Stormvogel en 2 jaar later wordt zij uitgenodigd door het illustere Corvus Corax in Duitsland.

Nog tijdens haar studie aan het Rotterdams Conservatorium (percussie bij Lucas van Merwijk en Martin Verdonk), treedt zij toe tot de vaste theatergroep van Herman van Veen, een artistiek huwelijk dat 7 jaar zal standhouden. Later volgen artiesten als Veldhuis & Kemper en Herman Finkers, die haar een prominente rol geven in hun producties. Op het gebied van jazzrock en worldfusion blijft Garcia actief in formaties Alter Ego en Bohemian Groove Orchestra.

Sinds 2008 tourt zij in de Nederlandse theaters met haar eigen programma. Een spannende verbinding tussen muziek uit verschillende werelddelen, tradities en tijdperken; Een levendige ontmoeting tussen opzwepende percussie, magische Keltische klanken en de lyriek van de fado. In 2011 presenteert Wieke Garcia haar tweede album 'Tributu', met grotendeels eigen composities en teksten.

De aanvangstijd van dit concert is 20:30 uur en de toegang is gratis.

woensdag 2 februari 2011

Delegatie Nederlandse Jazz artiesten op handelsmissie naar India

Een delegatie van 11 Nederlandse Jazz artiesten vertrekt op 9 februari naar India voor een uitgebreid muziek, blend en netwerkprogramma. Onder de naam Dutch Jazz India Expedition doet de delegatie onder andere Mumbai, Pune en Goa aan. De jazzexpeditie is een initiatief van Buma Cultuur en Stichting JazzNL, en wordt ondersteund door NL EVD Internationaal.

De expeditie bestaat uit Anne Chris, DJ Maestro, Izaline Calister, Jaime Rodriguez , Mike Del Ferro, Phaedra Kwant, Robbie Taylor, Roy Dackus, Theo de Jong en de initiatiefnemers Saskia Laroo en Alexander Beets. De artiesten verzorgen naast concerten, waaronder in de fameuze BlueFROG en op het Kala Ghoda Festival in Mumbai, ook networkmeetings en workshops in de diverse steden. Doel van de expeditie is om het Indiase jazznetwerk op alle niveaus, waaronder tussen musici, media, boekers, festival en clubs, te verbinden met de Nederlandse jazzsector.

Vorig jaar tijdens de vierde editie van de jaarlijkse Jazzdag was een uitgebreide delegatie uit India aanwezig, waaruit de Dutch Jazz India Expedition is voortgekomen. Later dit jaar zal tijdens het Rabobank Amersfoort Jazzfestival ruimte zijn voor Indiase jazzmusici om zich in Nederland te presenteren.

De Dutch Jazz Expedition bracht in september 2010 verscheidene Nederlandse jazzartiesten naar Thailand. Tijdens deze expeditie traden onder andere Renske Taminiau, Roos Jonker en Susanne Alt op in Koh Samui en Bangkok. Een expeditie naar Spanje staat voor later dit jaar op de planning. Ook is inmiddels interesse getoond voor jazzexpedities naar Brazilië, China, Rusland en Australië.

Nederlandse jazz wordt internationaal gewaardeerd en vele Nederlandse jazzmusici geven reeds concerten over de gehele wereld en winnen prijzen, zowel voor compositie als uitvoering. Andere bekende Nederlandse jazz muzikanten met succes in het buitenland zijn o.a. Wouter Hamel, Peter Beets, Michiel Borstlap, Tineke Postma, Eric Vloeimans, Benjamin Herman en the Ploctones.

Benjamin Herman en Johnnie Walker daagt talent uit

maandag 31 januari 2011

JazzFlits nummer 151 is uit



Klik op deze link en het nieuwe nummer verschijnt op uw scherm:Jazzflits 151



JazzFlits is ook prima op uw iPad te lezen.

zondag 30 januari 2011

Eerste nummer van nieuwe Kurt Elling cd:



Koop de cd nu voor een speciale prijs:

Special offer: Pre-order The Gate at a great price!
Our good friends at Concord are taking pre-orders for The Gate in advance of the Feb. 8 release date. And they're offering a special discount to Kurt's many fans.

Pre-order from Concord before the Feb. 8 release date get The Gate for only $9.99 (plus shipping).

Just use promo code FBKURT2 when you check out at the Concord page.

There are audio clips for all nine tracks on the Concord page so you can sample before you buy.

And remember, Valentine's Day is coming. At this special price, buy an extra copy or two for gifts or to share with friends who haven't heard Kurt yet.

This special offer is good only before February 8 and only from Concord.

Share the love and spread the word!