zaterdag 13 oktober 2012

Sunday Jazz in Sliedrecht


Gedurende zes seizoenen heeft Bigband Blast!, in samenwerking met de theatergroep van De Lockhorst en Stichting Sliedrecht & Cultuur, het jazz-minnend publiek op een groot aantal prachtige concerten getrakteerd. Seizoen zes sloot op 15 april in stijl af met de 82-jarige flügelhorn-virtuoos Ack van Rooyen. En het goede nieuws is: Sunday Jazz gaat door! Zondag 14 oktober start het 7e seizoen met als gast muzikant saxofonist Simon Rigter.


De aanvang van het concert op zondag 14 oktober a.s. is om 15.00u in Theater De Lockhorst, Sportlaan 1 te Sliedrecht.

zondag 7 oktober 2012

Eddie Bert 1922 - 2012


Eddie Bert, een jazztrombonist wiens virtuositeit en muzikale flexabiliteit hem veroorloofden om even gemakkelijk met Benny Goodman, Charles Mingus of Thelonius Monk te spelen, is op negentigjarige leeftijd in zijn huis in Danbury, Connecticut, overleden. Zijn overlijden op 28 september 2012 werd door zijn dochter Laura Csatay bekend gemaakt. Eddie Bert, volgens zijn geboortecertificaat Edward Joseph Bertolatus, werd op 16 mei 1922 in Yonkers geboren. Vader, Edward Bertolatus, was een telefoonmonteur. Zijn eerste lessen kreeg Bert als teenager van Bennie Morton, trombonist bij de Count Basie big band. Spoedig daarop begon zijn loopbaan als beroeps. Zijn eerste engagement van betekenis was bij Red Norvo in 1942.



















Eddie Bert was een allrounder. Hij speelde van 1961 tot 1986 in theaterorkesten tijdens de opvoeringen van de  “Bye Bye Birdie,” “How to Succeed in Business Without Really Trying,” “Ain’t Misbehavin’ ”, naast andere succesvolle musicals in de zestiger, zeventiger en tachtiger jaren. Hij liet zijn trombone klinken in talloze radio -en teleivisiecommercials en maakte deel uit van het Bobby Rosenberg orkest in de Dick Cavett’s TVshow van 1968 tot 1972. Maar dat was broodwinning. Allereerst was hij jazzmusicus en werd hij ook als zodanig door vakgenoten en medejazzmusici erkend. Hij gold als een van de groten op de trombone. 'Glasheldere, sterk opgebouwde melodische lijnen, die een basis in de blues hebben en vorm krijgen in een swing zonder haast.' Zo werd het spel van Eddie Bert beschreven in een beschouwing over het optreden van diens jazzkwintet in 1989.

De eerste maal dat hij als solist indruk maakte en die indruk ook aan het schellak werd toevertrouwd was gedurende Stan Kenton's West-to-East tour in december 1947, tijdens June Christy's versie van How High the Moon.
Eddie Bert maakte meer dan  een dozijn platen onder zijn eigen naam, maar genoot grotere bekendheid door zijn bijdragen op andermans platen. Die lijst is indrukwekkend, niet alleen vanwege het aantal, maar zeker ook vanwege het belang van de opnamen voor de jazzgeschiedenis. Na het orkest van Red Norvo volgden al snel de big bands van Charlie Barnett, Benny Goodman, Elliot Lawrence, Stan Kenton, Woody Herman, Manny Albam en vele anderen. In 1948 en 1949 maakte hij deel uit van formaties van Benny Goodman en Artie Shaw, welke zich toentertijd aan de bebop waagden.
Maar Bert's bijdragen ging verder dan het solowerk en sectiewerk voor de grote big bands. Zo siert zijn naam ook de line-up van Gigi Gryce's Nonet, op de lp Nica's Tempo uit 1955, die van The Charles Mingus Quintet & Max Roach live at the Bohemia, 1955 plus die van Charles Mingus—Town Hall Concert, 1962.

Hoogtepunt in het werk van en met andere grootheden is Bert's bijdrage aan het tienmansorkest dat in 1959 door pianist en componist Thelonious Monk in de Town Hall te New York werd geleid. Het was voor het eerst dat de harmonische complexe composities van Monk waren gearrangeerd voor een groter ensemble. Een dergelijk optreden werd in 1963 herhaald in de
Philharmonic Hall.

Eddie Bert  versterkte enige jaren de kopersectie van de Thad Jones-Mel Lewis Jazz Big band. Het vaste optreden van deze band op maandagavond in de Village Vanguard deed in de late zestiger jaren de big-bandtraditie
herleven. Ook werkte hij bij de New York Jazz Repertory Company in de zeventiger jaren en bij het American Jazz Orchestra in de tachtiger en negentiger jaren. Beide big bands hielden het repertoire van de gehele jazzgeschiedenis in ere en in leven. Hij bleef studeren en haalde in de vijftiger jaren zijn bachelor’s en master’s degrees bij de Manhattan School of Music. In 1996 werd hij assistent professor aan de Western Connecticut State University en gaf hij masterclasses op de Danbury High School. Eddie Bert bleef optreden tot verleden jaar en kon terugzien op een leven dat meer dan zeventig jaar voornamelijk uit muziek had bestaan.

Bijdrage: C.P. Vincentius