zondag 31 augustus 2014

John Blake Jr 1947 - 2014

John Blake Jr, jazzviolist overleed 15 augustus 2014 in Philadelphia aan huidkanker. Hij werd 67 jaar. Blake combineerde een degelijke klassieke techniek met de expressiviteit van de Afrikaaan- Amerikaanse spirituals, volksmuziek en blues. In zijn muziek stonden energie en helderheid voorop. Stilistisch lagen zijn voorkeuren meestal bij post-bop en jazz-funk.



Na een relatief lange periode na zijn klassieke opleiding vond hij zijn weg in de jazz. Hij speelde op platen van Archie Shepp, Grover Washington Jr en pianist McCoy Tyner. Daarnaast gaf Blake les onder meer aan Jeremy Kittel van het Turtle Island Quartet en Sara Caswell van de band van Esperanza Spalding en produceerde hij platen, onder meer voor zijn meest prominente leerlinge: violiste Regina Carter. Blake produceerde haar album uit 2010, 'Reverse Thread'. John Blake werd op 3 juli 1947 in Philadelphia geboren. Hij begon met vioollessen toen hij 9 jaar werd. Later volgden lessen piano en viool aan de Settlement Music School. Hij studeerde in 1969 muziek aan de universiteit van West Virginia. Pas daarna verlegde hij zijn interesse richting jazz. Ook volgde hij een postacademische opleiding in Montreux, Switzerland, waarbij hij bijzondere aandacht voor de muziek van Oost-India aan de dag legde.

Toen hij terugkeerde naar zijn geboortestad Philadelphia volgde hij privélessen in improvisatie en harmonie en voorzag hij zich in zijn levensonderhoud door muzieklessen op scholen en in gevangenissen te geven. Blake pakte elke optreden wat hij kon krijgen, of het nu orkesten, showbands of rhythm and bluesbands waren, hetzij in Philadelphia hetzij in Atlantic City. Scholen, kerken, buurthuizen of kroegen in de buurt, zoals de beruchte Booty Butt Bar, overal trad hij op. Die optredens leverden vaak niet meer dan 15 of 25 dollar per nacht op, maar verschaften Blake daarnaast muzikale ervaringen die voor weinig andere violisten was weggelegd. Hij had een uitgesproken voorliefde voor optreden: 'Er gaat niets boven een optreden. Je kunt het nooit volledig repeteren. Veel van mijn ervaring is terug te voeren op het maken van fouten, maar ook op het geluk om met mensen samen te spelen die me de ruimte gaven om desnoods fouten te maken.'

Al vroeg in zijn loopbaan werkte Blake samen met avant-garde saxophonist Archie Shepp en leverde zijn bijdragen op de albums 'The Cry of My People' en 'Attica Blues.' Hij kreeg meer bekendheid door te spelen bij de diverse formaties van saxofonist Grover Washington Jr. en pianist McCoy Tyner. Beide musici speelden later op de albums die Blake onder eigen naam het licht deed zien. Mc Coy Tyner stimuleerde Blake om composities te gaan schrijven. Op het album 'Horizon' van het Mc Coy Tyner septet leverde Blake, naast zijn bijdragen als solist ook de composities 'Motherland' and 'Woman of Tomorrow. Zelf bracht Blake het tot vijf albums op het Gramavision label, met als eersteling 'Maiden Dance' in 1984. De meest opmerkelijke album onder eigen naam was 'Rhythm and Blue' uit 1986 met de Europese violisten Michael Urbaniak en Didier Lockwood.



Zijn meest recente plaat kwam uit in 2010. 'Motherless Child' is een plaat met liederen en spirituals die hij arrangeerde voor zijn kwartet en Afro Blue, het vocaal ensemble van de Howard Universiteit. Bij deze opnamen is onder meer een instrumentele versie van de traditionele spiritual 'City Called Heaven,' met een indrukwekkende prelude vooor viool solo. Erkenning vanuit de jazzwereld volgde. In de tachtiger jaren werd John Blake vier maal winnaar van de DownBeat Critics’ Poll in de categorie 'Violinist Deserving Wider Recognition.' Die aanbeveling heeft hij in de jaren die volgden meer dan waar gemaakt.

Bijdrage: C.P. Vincentius

maandag 25 augustus 2014

In memoriam: Rob Langereis

Rob Langereis heeft lang meegereisd in de Nederlandse jazz. Bezoekers van de Tor in Enschede kennen hem waarschijnlijk het meest recent van zijn werk met de Dual City Concert Band. Rob was een flexibele muzikant, in de jazz met ensembles van diverse stijlen, maar ook daarbuiten. Zo speelde hij eind jaren zeventig bij Jasperina de Jong en hielp hij Wim T. Schippers mee om diens alter ego Jacques Plafond gestalte te geven. Maar de jazz maakte toch de hoofdmoot van zijn muzikale loopbaan uit. Binnen de jazz speelde Langereis met ensembles van de meest uiteenlopende stijlen. In 1965 maakte hij deel uit van het trio van Louis van Dijk Hij speelde in 1966 bij het Misha Mengelberg/Piet Noordijk kwartet op het Newport Jazz Festival. Het resultaat van die samenwerking is terug te vinden op Journey : Jazz at the Concertgebouw 1966. Maar in de loop der jaren konden ook het Wim Overgauw Quartet, het Cees Slinger Octet en het trio Frans Elsen op zijn begeleidende en solerende rol rekenen.

Met het Metropole Orkest speelde hij van 1 september 1978 tot 31 Mei 1999, o.a. in 1999 bij de opnamen van Raymond Scott: Chesterfield Arrangements 1937-1938. Maar ook op opnamen van Clare Fisher, Lee Konitz, Zoot Sims, Toots Thielemans, Tete Montoliu blueszangers Little Willie Littlefield en Blind John Davis verleende hij zijn bijdrage. Zijn grote ervaring maakte hem flexibel, Hij wist meteen wat de muzikale situatie nodig had. Ook was hij leraar aan het Hilversumse Conservatorium en had onder meer arrangeur/bassist Johan Plomp uit Enschede als leerling. Met Rob Langereis is een van de groten uit het naoorlogse jazzgebeuren in Nederland heengegaan.

 

Bijdrage: C.P. Vincentius

zaterdag 23 augustus 2014

JazzContrasten on Spotify - Aflevering 1

JazzContrasten is ooit begonnen als radioprogramma op Radio Voorne, de lokale radiozender voor Voorne-Putten en Rozenburg. Het idee achter JazzContrasten was om de contrasten in de jazz te laten horen, elke vrijdagavond een uur lang jazz nieuws, nieuwe jazz, oude jazz en alle facetten van de jazz. Sinds 2006 is JazzContrasten online te vinden als weblog met jazz nieuws en nieuwe jazz. Niets is echter zo leuk als het luisteren naar jazz, met behulp van Spotify afspeellijsten herleeft nu toch een stukje van het oorspronkelijke idee van JazzContrasten. Met enige regelmaat zullen er afspeellijsten van ca. een uur verschijnen op JazzContrasten. Al deze afleveringen vatten we samen in een afspeellijst waarop je je kan abonneren via Spotify.

zondag 10 augustus 2014

CD: Benjamin Herman - Trouble

Bijna een maand geleden op 11 juli verscheen ‘Trouble’, het nieuwste album van saxofonist Benjamin Herman werd officieel gereleased tijdens het North Sea Jazz Festival in Rotterdam. Herman's 16e soloplaat. 




Dit keer koos hij voor een samenwerking met de 24-jarige Daniel von Piekartz. ‘Trouble’ is verkrijgbaar op cd, vinyl en digitaal. Voor het eerst in twee decennia heeft Herman een heel album met vocaal werk afgeleverd. Benjamin Herman: “Daniel zou eigenlijk slechts op twee tracks meespelen. Hij is uitzonderlijk muzikaal en de ideeën bleven maar komen. We hadden geen zin om te stoppen.” 

Von Piekartz speelt en zingt op acht van de tien stukken mee. Benjamin Herman heeft al jaren een zeer hecht trio met Ernst Glerum en Joost Patočka. Of het nu de composities van Misha Mengelberg, evergreens of eigen werk betreft, zeker is dat deze worden geïnterpreteerd met visie en “prettige virtuositeit’’ (Volkskrant). Door Herman’s drive en de twee werelden van Glerum (ICP Orchestra) en Patočka (Rita Reys) is het werk van deze formatie altijd van grote klasse. 

Op het nieuwe album ‘Trouble’ staan stukken van onder meer Fats Waller, Henry Mancini en Sly Stone. Veelal voorzien van een postmoderne make-over waar menig nachtclubbezoeker de laatste tram voor zou willen missen. Naast de unieke Daniel von Piekartz is er uiteraard de brille die we van Herman en consorten gewend zijn. Benjamin levert met dit album een prima album af wat zijn brede oeuvre verder completeert.