maandag 28 februari 2011

Dave Pike en Benjamin Herman met het Rein de Graaff Trio

Vrijdag 25 maart 2011 Jazzcafé de Tor, Enschede

Het zijn minder gunstige omstandigheden die de kwaliteit van een concert danig kunnen beïnvloeden. Zo was vrijdagavond om 9.00 uur
de vibrafoon van solist Dave Pike nog niet geïnstalleerd en was het publiek er getuige van dat die installatie ook niet helemaal lukte. De toetsen zaten niet overal op de dempbalk. Waarschijnlijk bepaalde dat ook de al te vileine resonantie bij de aanslag van sommige toetsen.
Het was allemaal improviseren geweest om toch nog een goed functionerende vibrafoon op het toneel te krijgen, aldus Rein de Graaff.




Maar dat was niet het enige mankement van de avond. Voor de pauze zag het publiek bassist Marius Beets in totale wazigheid voor zich uitstaren. In de pauze sukkelde Beets op het podium achter de piano in slaap en moest de Graaff op de bassist inpraten. Na de pauze stond de anders zo effectief stuwend spelende Beets letterlijk knikkebollend achter, tegen en over zijn instrument.
De uiteindelijke balans van deze avond was dat pianist / leider Rein de Graaff liet horen dat hij een zeldzaam goede beboppianist is, dat drummer Eric Ineke altijd goed is voor een degelijke ritmische basis en voor korte, mooi opgebouwde, solo’s, dat Benjamin Herman zich het idioom van Charlie Parker op overtuigend eigen wijze heeft meester gemaakt, dat Dave Pike het accuraat en to the point swingen dat lang zo kenmerkend voor zijn spel is geweest had thuis gelaten en had ingeruild voor een overdaad aan pedaalwerk en dat Marius Beets volgende keer er voor moet zorgen conditioneel beter voor de dag te komen. Wat een van de topavonden in het jazzseizoen van de Tor had moeten worden, verkeerde in het tegendeel, hetgeen ook af te meten was aan het aantal liefhebbers dat voortijdig de Tor verliet.

Bijdrage: C.P. Vincentius

zondag 27 februari 2011

Tribute Hans Dijkstal

Dinsdag 1 maart vindt in theater Diligentia in Den Haag de Hans Dijkstal
Tribute plaats. De herinneringsavond wordt gehouden voor vrienden
en bekenden van de vorig jaar mei overleden politicus, bestuurder en
jazzliefhebber. Er zijn optredens van onder meer de Wereldband, Denise
Jannah, Michael Varekamp, Karel de Rooij en Aus Greidanus.



Kansen voor jong talent
Op 1 maart presenteert ook de Hans Dijkstal Stichting zich. Deze
nieuwe stichting wil muzikaal jong talent uit de zogeheten Krachtwijken
ondersteunen. Dijkstal stond bekend als een warm pleitbezorger voor
verdraagzaamheid en gelijke kansen voor iedereen. Hij werd ook gezien
als een ambassadeur van de Nederlandse jazzmuziek. De behoefte
deze eigenschappen levend te houden hebben geleid naar de nieuwe
stichting, waarbij ook de familie Dijkstal actief betrokken is. De stichting
richt zich in eerste instantie op de Haagse regio.

zaterdag 26 februari 2011

Frans Elsen 1934-2011

Jazzpianist, jazzdocent en arrangeur Frans Elsen is op woensdag 23 februari 2011 overleden. Hij werd 76 jaar. Elsen (geboren 28 mei 1934 in Den Haag) hoorde in vijftiger tot de eerste moderne jazzpianisten van Nederland. Bebop is bij hem steeds het uitgangspunt gebleven.

Als zevenjarige begon hij met pianospelen en doorliep tussen 1952 en 1958 het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. In diezelfde periode begon Elsen op te treden met diverse jazzformaties. Met zijn eigen kwartet (met onder meer Herman Schoonderwalt) maakte hij in 1955 en ’56 opnamen voor de lp’s Jazz Behind The Dikes, Vol. 2 en Vol. 3. Eerder, in 1953, werkte hij al mee aan de Jazz at the Kurhaus-lp’s. Vanaf 1956 maakte Frans Elsen ook geregeld platen met onder anderen het Peter Schilperoort-kwartet, Ann Burton, Greetje Kauffeld, Ferdinand Povel en het Metropole Orkest. Een van zijn laatste albums dateert van 2006: As Long As There’s Music met gitarist Axel Hagen.In de loop der jaren werkte Frans Elsen met tientallen grote namen uit de Amerikaanse jazz, onder wie Barry Harris, Phil Woods, Zoot Sims, Stan Getz, Art Farmer, Oliver Nelson, Donald Byrd, Clark Terry, Thad Jones, Chet Baker en Ben Webster. Net als zijn collega en grote vriend Barry Harris heeft Frans Elsen gedurende zijn leven altijd gewezen op het belang van de Bebop. Dit kwam naar boven in zijn spel, en zeker tijdens zijn lessen. Tijdens zijn concerten liet hij steevast horen waar zijn voorkeur lag en was de invloed van Bud Powell en de eerder genoemde Barry Harris altijd goed hoorbaar. Zowel harmonisch, melodisch en ritmisch klopte het 100% en viel er geen speld tussen te krijgen. Op dit gebied stelde Frans hoge eisen aan zichzelf en zelfs tot aan het eind van zijn leven probeerde hij zichzelf nog te verbeteren.
Zijn ongelofelijke harmonische kennis maakte hem tot uitstekende begeleider. Op alerte wijze gaf hij elke solist de juiste steun.Het leek soms of hij hiervoor een zesde zintuig bezat.

Vanaf het begin in 1979 was hij nauw betrokken bij de jazzopleiding aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Meerdere generaties Nederlandse jazzmusici hebben daar bij hem gestudeerd, tot zijn pensionering in 1999.Voordien was Frans Elsen ook al actief geweest als initiator van jazzopleidingen in onder meer Zwolle en Hilversum.Hij publiceerde twee meerdelige leergangen:Jazzpracticum en Jazzharmonie aan de piano (zowel in het Nederlands als het Engels).

Begin jaren tachtig hield Frans zich bezig met het oprichten van de SJP (Stichting Jazz Productie). Deze stichting had als doelstelling het promoten van traditionelere jazzvormen en moest de tegenhanger worden van de meer vooruitstrevende SJIN. De SJP vond (terecht) dat de SJIN zich teveel bezighield met non-jazz en wilde een deel van de subsidie die tot dan toe exclusief door de SJIN werd geconsumeerd. Het toenmalige ministerie van CRM dacht daar echter anders over en het Haagse initiatief was van de baan. Tijdens het North Sea Jazz Festival 1991 werd Frans Elsen onderscheiden met de Bird Award Special Appreciation. Elsen was een begrip in de jazzwereld. Voor de vaderlandse jazz heeft hij als musicus, docent en als promotor van de echte jazz een zeer grote rol gespeeld.

Bijdrage: C.P. Vincentius (www.cpvincentius.nl)

Salute to Barney Kessel van Joost Zoeteman

Volgende maand is de Benelux CD-release van het project "Salute to Barney Kessel". Met deze CD brengt Joost Zoeteman samen met Taeke Stol een ode aan de muziek van Barney Kessel. Het resultaat is een intiem programma met composities van Kessel en stukken die hij in de loop van zijn carrière opnam.



Daniel Kessel, zoon van Barney en zelf musicus, zei over de opnames : “Your recordings are not only thoroughly enjoyable but are also a most worthy tribute to the musical artistry of my father”

Beluister hier vast twee van de tracks

maandag 21 februari 2011

Rob van de Wouw in Stadscafé de Observant

Op woensdag 2 maart treedt trompettist Rob van de Wouw op in Stadscafé de Observant in Amersfort. Hij zal onder andere optreden met Alexander Beets (saxofonist), Lodewijk Bouwens (vibrafoon) en Gijs Dijkhuizen (drums)



Rob van de Wouw (1975) studeerde af aan het Rotterdams Conservatorium in de zomer van 2003. Naar aanleiding hiervan kreeg hij van de stichting ‘Vrienden van het Conservatorium’ een stipendium vanwege ‘uitzonderlijke studieresultaten en artistieke kwaliteiten’. Rob studeerde bij trompettist Jarmo Hoogendijk, Benjamin Herman en Eric Vloeimans. In 2002 volgde hij, op uitnodiging van Carnegie Hall, een week lang een workshop in New York, waar hij les kreeg van o.a. David Liebman, Stave Turre, Rufus Reid en Kenny Barron. Ter afsluiting daarvan gaf hij een concert in Carnegie Hall.

Inmiddels is hij een veelgevraagd solist in uiteenlopende stijlen. Naast zijn eigen projecten speelt hij in Sinas en speelde hij oa met de latin-jazz groepen Nueva Manteca, Cubop City Bigband en Bye-Ya. Ook is hij vaak te zien in clubs waar hij zijn ding doet op de beats van Dj’s.

Alexander Beets begon zijn muzikale carrière in Groenlo, waar hij van zijn moeder muzieklessen kreeg op de piano en later ook op de klarinet. Toe hij later overstapte naar de tenorsaxofoon bleek al snel dat piano niet zijn voorkeur had. Hoewel hij besloot beleids- en Organisatiewetenschappen te studeren en niet naar het conservatorium te gaan heeft hij zich ontwikkeld tot een veelgevraagd succesvol saxofonist. Hij speelt in diverse formaties en heeft CD's opgenomen met andere saxofonisten zoals Hans Dulfer, Houston Person en Ronnie Cuber.

De aanvangstijd van dit concert is 20:30 uur en de toegang is gratis.

zaterdag 19 februari 2011

Grace Jones openingsact The Hague Jazz 2011

Het speciale openingsconcert van The Hague Jazz 2011 zal worden gegeven door Grace Jones. Dat maakte de organisatie vanmiddag bekend. Op woensdag 15 juni zal het festival voor het eerst op de nieuwe locatie, het Kyocera Stadion van voetbalclub ADO Den Haag, plaatsvinden. De reguliere festivaldagen zijn van 17 tot en met 19 juni 2011. Op 11 juni vindt The Hague Jazz Rocks plaats.



“De bezoekers zullen oren en ogen tekort komen, want niemand minder dan de extravagante Jamaicaans-Amerikaanse diva Grace Jones zal daar met haar gevolg aantreden, gewapend met talloze inmiddels tijdloze hits en een niet te imiteren presentatie. Van de dan al 63-jarige zangeres, actrice, voormalig topmodel en stijlicoon mag een weergaloos optreden verwacht worden,” aldus de organisatie in een verklaring.

vrijdag 18 februari 2011

Clubtour Wouter Hamel vanaf maart

Na vele omzwervingen door Engeland, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Japan en Korea zijn Wouter Hamel en zijn band eindelijk weer terug in de Lage Landen. Momenteel werkt hij in Brussel aan zijn langverwachte derde album, de opvolger van zijn bejubelde platina albums 'Hamel' en 'Nobody's Tune'.
In maart en april spelen Hamel en band - exclusief voor de Nederlandse concertbezoeker - álle nieuwe nummers van dit kersverse derde album. Zij toeren dan langs de grote clubs in Nederland.

Nieuw album
Het nieuwe album van Hamel belooft zijn meest persoonlijke te worden, de productie ligt in handen van Wouter zelf. De release staat gepland voor september van dit jaar.



Clubtour:
do 17 maart, Rotown, Rotterdam (try out)
vr 18 maart, Tivoli, Utrecht
za 19 maart, Paradiso, Amsterdam
do 31 maart, Luxor Live, Arnhem
vr 01 april, Oosterpoort, Groningen
za 02 april, Atak, Enschede
vr 08 april, Mezz, Breda
za 09 april, Paard van Troje, Den Haag
za 16 april, P60, Amstelveen
zo 17 april, Hedon, Zwolle

George Shearing 1919-2011

Op 14 februari 2011 overleed pianist en bandleider George Shearing op 91-jarige leeftijd. Na een ernstige val in 2004 behoefde hij de laatste van zijn leven intensieve verpleging. George Shearing heeft veel voor de jazz betekend, maar is vaak verguisd in jazzkringen door zijn uitstapjes richting commerciële muziek, zeg maar rustig muzak. Maar hij was jazzmusicus in hart en nieren en echt niet alleen van easy listening jazz. Zijn kwintet herbergde door de jaren heen grote talenten zoals mondharmonicavirtuoos Toots Thielemans, vibrafonisten Majorie Hyams, Cal Tjader en Gary Burton en drummer Denzil Best.

Shearing werd blind geboren in een armoedig milieu. Vader was kolenboer en moeder maakte treinen schoon. Op driejarige leeftijd leerde hij pianospelen. Na beperkte opleiding en uitgebreid luisteren naar jazzopnames, begon hij in hotels, clubs en pubs in de omgeving van Londen te spelen, soms solo, nu en dan met dansorkesten.

In 1940 sloot Shearing zich aan bij de populaire band van Harry Parry, een ster in het Verenigd Koninkrijk. Hij trad op voor de BBC, speelde met de in Londen gevestigde groepen van Stephane Grappelli in de vroege jaren veertig en won zeven opeenvolgende Melody Maker polls.

In 1946 vestigde Shearing zich in de Verenigde Staten. In 1956 werd hij tot Amerikaans staatsburger genaturaliseerd. In de tussentijd bouwde Shearing een gedegen reputatie als jazzmusicus op. Hij speelde zowel bij het Oscar Pettiford Trio als bij het Buddy de Franco kwartet. In 1949 vormde hij zijn eerste kwintet. Shearing maakte een serie populaire opnamen zoals September In The Rain. Van deze hit werden er 900.000 exemplaren verkocht, in die tijd een enorm succes. Van zijn eigen compositie, Lullaby Of Birdland (1952) verschenen talloze versies, waarvan die van Sarah Vaughan en die van Ella Fitzgerald tot de beste behoren.

De Shearing stijl, het in dubbel block chord spelen van de melodie met een toegevoegde vijfde stem een octaaf lager, ontleende hij, naar eigen zeggen aan de klank van de saxofoonsectie van het Glenn Miller orkest.

Toentertijd was deze stijl baanbrekend en kreeg veel navolging. Shearing was geen modernist, na een beginperiode waarin de bebop de stijl bepaalde, kwam het accent steeds meer op aangenaam klinkende swing te liggen. Ontwikkelingen als hardbop, freejazz, Ornette Coleman, Miles Davis of John Coltrane; het leek allemaal aan George Shearing voorbij te gaan. Zijn jarenlange verbintenis met het label Capitol leverde ook een aantal al te zoetgevooisde albums op, vaak met strijkers. Titels als
White Satin (1960), Satin Brass(1959), Satin Latin(1959),Velvet Carpet (1956), Black Satin(1956) of Soft and Silky(1962) spreken boekdelen.

Van al te softe easy listening naar mainstream swing van niveau; Shearing schakelde moeiteloos. Het leverde mooie samenwerkingen op met Dakota Staton In the Night with Dakota Staton (1958), Peggy Lee Beauty and the Beat! (1959) en Nancy Wilson The Swingin's Mutual!(1961) Later speelde Shearing met een trio, solo en steeds vaker in een duo.

De verschuiving van easy listening naar mainstream resulteerde in een reeks puike jazzalbums zoals in Alone Together (1981) en in 1994 Great Britain's Marian McPartland & George Shearing (beide met Marian McPartland)in 1990 Mel and George "Do" World War II (Live) in 1982 An Evening with George Shearing & Mel Tormé (Live) in 1983 Top Drawer (Live) en 1985 An Elegant Evening, allen met zanger Mel Tormé.

Pure jazz van klasse leverde Shearing bovendien op de albums George Shearing and the Montgomery Brothers(met o.m. Wes Montgomery) (1961) en The Reunion — (met Stephane Grappelli) uit 1976.
In de jaren zeventig liep de populariteit van Shearing aanzienlijk terug, maar toen hij in 1979 een contract tekende met Concord Records kende zijn muziek een opleving.

In 2002 werkte Shearing samen met het John Pizzarelli Trio hetgeen resulteerde in het album The Rare Delight of You. De albumcover, die Pizzarelli en Shearing toont terwijl zij poseren voor een blauwe achtergrond, welke refereerde aan de cover van Nat King Cole Sings: The George Shearing Quintet Plays, een eerder en legendarisch album waarmee het in stijl overeenkomt.

Shearings interesse in klassieke muziek resulteerde in diverse uitvoeringen met orkesten in de jaren vijftig en jaren zestig. In zijn solo’s klinkt vaak zijn voorliefde voor Claude Debussy, Delius en in het bijzonder Erik Satie door. Shearing maakte ook een opname met de klassieke Franse hoornspeler Barry Tuckwell. En er is zelfs een Concerto for Classic Guitar and Jazz Piano van Shearings hand, getuige het gelijknamige album uit 1979.



Verder op YouTube:
- George Shearing Quintet playing Swedish pastry
- George Shearing Quintet – Conception

Bijdrage: C.P. Vincentius (www.cpvincentius.nl)

dinsdag 15 februari 2011

Toeters en scheurijzers

Sinds meer dan twintig jaar is de saxofoonwinkel in Deventer een thuishaven voor saxofoonliefhebbers. Vanuit heel Europa weten saxofonisten, klarinettisten en fluitisten het adres aan de Grote kerkhof in Deventer te vinden. Het smalle en hoge pand van de Saxofoonwinkel in de binnenstad heeft zijn collectie saxofoons, nekken, bodies, mondstukken, rieten en andere instrumenten met hun onderdelen op Internet gezet; samen met tips over onderhoud, het verhelpen van kleine ongemakken e.d. Tot uit Spanje komen de opdrachten voor reparatie binnen. Reparatie van oude saxofoons maakt een groot deel van het werk uit. Maar ook nieuwe saxofoons blijken hun weg naar amateurs en naar beroepsmusici te vinden.
Paul Kortenhorst en zijn collega's komen uit de technische hoek, maar hebben de nodige ervaring met instrument en met de koper. Er zijn nog altijd enthousiastelingen die binnen komen lopen en vragen naar de tenorsaxofoon, zoals Sonny Rollins die op Way Out West speelt, of het instrument van een andere favoriet. De keuze van een saxofoon hangt van andere zaken af. De niet al te fraaie lak van een oud instrument zegt weinig over de klank. Een gereviseerde oude saxofoon heeft een andere klank dan een modern instrument.

Een idool kan fantastisch klinken op een bepaalde saxofoon, met een bepaald mondstuk en met een bepaald riet, maar dat betekent niet dat een andere blazer met een zelfde instrument dezelfde klank produceert.

Nieuw of gebruikt, saxofoons blijven dure instrumenten. Dat zit hem niet zozeer in het materiaal, maar veel meer in de arbeidskosten. De fabricage van een saxofoon duurt lang en is precisiewerk.
Nadat de afzonderlijke delen zijn gefabriceerd worden ze gepolijst, gesoldeerd, in elkaar gezet en gelakt. Aansluitend krijgen de kleppen hun polsters en worden ze sluitend gemaakt. Tenslotte wordt de balans van de saxofoon gesteld. Een aantal onderdelen van het fabricatieproces kunnen machinaal gebeuren, maar een groot deel -met name de montage en het afstemmen -blijft handwerk. Bij de grote merken is het resultaat een saxofoon, die goed is gebouwd en de juiste balans heeft. Bij een dergelijke saxofoon zijn de toongaten vlak en sluiten de kleppen het toongat af.

Maar ook bij saxofoons van de betere en duurdere merken die nieuw uit de fabriek komt het voor dat de polsters lekken en dat de balans van het instrument niet goed is afgesteld.

Lekkende kleppen betekenen ongewenst luchtverlies. Om toch nog goed lage tonen te kunnen blazen zal de saxofonist geforceerd hard moeten blazen. Voor een kwartier oefenen hoeft dat geen probleem te zijn. Maar de saxofonist die met een lekkend instrument een avond lang zijn partijen moet blazen, wordt het op een bepaald moment zwart voor de ogen.

De nieuwe saxofoons komen van fabrieken die al generaties lang saxofoons van goede kwaliteit leveren, zoals Keilwerth en Selmer. De saxofoons uit Japan van Yamaha en Yanagisawa doen in kwaliteit niet voor de oudere merken onder. De nieuwe saxofoons hebben over het algemeen een lichtere en meer heldere klank dan de oude. Ze spreken makkelijk aan en hebben niet teveel weerstand in de hoge registers. Toen de saxofoon in de eerste helft van de negentiende eeuw werd uitgevonden, ontstond een instrument dat sinds die tijd nauwelijks meer verbeterd hoefde te worden. In technisch opzicht verschillen de nieuwe instrumenten vanaf het begin van de zestiger jaren doordat de applicatuur (het stelsel van kleppen) meer aan de vorm van de hand is aangepast. Zo zijn er moderne saxofoons met een hoge G-klep naast de hoge Fis-klep en hebben moderne baritonsaxofoons een extra klep voor de lage A.
Bij de vertolkers van klassieke muziek, orkesten van muziekscholen en bij fanfares genieten de nieuwe instrumenten veelal de voorkeur. Ook zijn er fabrikanten welke zich naar de wensen van bepaalde musici richten. Zo heeft een saxofoonfabriek in Berlijn speciaal voor de saxofonisten van de Berliner Philharmoniker instrumenten gemaakt met de bedoeling de eenheid in klank van te bevorderen.

De klankkleur van de nieuwe saxofoons wordt over het algemeen meer op prijs gesteld door musici uit de klassieke hoek, dan door pop -of jazzmusici.

Oude saxofoons hebben meer massa en hebben mede daardoor een vollere klank dan moderne instrumenten. Reviseren van oude saxofoons beslaat een groot deel van het werk in de Saxofoonwinkel. Twee keer per jaar reizen medewerkers van de Saxofoonwinkel de Verenigde Staten af. Ze hebben hun vaste adressen, maar laten daarnaast het kennersoog gaan over saxofoons in pandjeshuizen of bij afgedankte instrumenten van highschoolbigbands. Na grondige revisie staat er dan een saxofoon in de winkel, die zijn weg naar de klant moet vinden.

Of de toon van een saxofoon de koper aanstaat, hangt naast de saxofoon af van de nek, het mondstuk en de manier waarop de saxofonist zelf intoneert. Er zijn prachtige nieuwe saxofoons die de ene koper afwijst omdat hij ondanks allerlei pogingen alleen vals kan intoneren. Een volgende koper die dezelfde saxofoon uitprobeert, is meteen enthousiast over het geluid.

Mondstukken bepalen veel van het geluid. in het begin kiezen spelers voor een mondstuk met een kleine tipopening. Nadeel van een dergelijke mondstuk is dat hoge tonen afgeknepen klinken. Professionals en gevorderden geven daarom de voorkeur aan een mondstuk met een grotere tipopening. Het geluid met zo'n mondstuk wordt breder, omdat het riet meer trilvrijheid krijgt. Dergelijke mondstukken vragen meer embouchure. Bij de keuze van de tipopening speelt zelfs mode een rol. Tot de zestiger jaren was de tipopening over het algemeen klein. in de jaren zeventig en tachtig werd hij groter, vooral bij degenen die hun saxofoon in de popmuziek gebruikten.

In de Saxofoonwinkel is daarom oefenruimte zodat kopers ongestoord saxofoons en mondstukken kunnen uitproberen. Naast klank van het mondstuk, die voor een belangrijk deel door het materiaal wordt bepaald, moet een mondstuk ook passen. Mondholte, lipspanning, stand van het gebit en manier van blazen zijn voor elke blazer weer anders. Tenslotte wil Paul Kortenhorst nog wel iets kwijt over rieten. Er is de laatste jaren gesuggereerd dat de kwaliteit van het riet achteruit zou gaan, dan wel dat het riet door allerlei problemen steeds schaarser zou worden. De praktijk leert anders. Er zijn voor klarinet en saxofoon voldoende rieten van goede kwaliteit te krijgen en dat zal ook wel zo blijven.


Bijdrage C.P. Vincentius [cpvincentius.nl]

dinsdag 8 februari 2011

Concert Van Doorn/van Vugt Quartet met Robin Eubanks (USA)

In hun intieme liedjes en improvisaties is duidelijk te horen dat zangeres Ineke van Doorn en gitarist Marc van Vugt al 25 jaar samen optreden. De volle, sensuele stem van Van Doorn en de open klank van Van Vugt scheppen ruimte voor andere musici; het duo speelt dan ook in veel verschillende bezettingen, vaak met internationale gasten.


Met trombonist Robin Eubanks zoeken ze de balans tussen lied en improvisatie, tussen melodie en pure klank. De samenwerking met de uit New York afkomstige Eubanks begon al in 1998, op het North Sea Jazz Festival, waar ze - door omstandigheden geheel onvoorbereid - een spetterend concert gaven. In 1999 namen ze de, inmiddels uitverkochte, cd ‘Four Brothers’ op, en in 2005 was Eubanks opnieuw te gast bij Marc van Vugt’s en Ineke van Doorn’s grote jubileum festival in Muziekcentrum Vredenburg. Het is voor het eerst in jaren dat Marc en Ineke weer in een kleine bezetting met ritme sectie te horen zijn.

‘Plezierig onvoorspelbaar’(Volkskrant)

Bezetting: Ineke van Doorn: Zang, piano • Marc van Vugt: gitaar • Paul Berner: bas • Joost Lijbaart: drums • Robin Eubanks: trombone


Zaterdag 19 februari, SJU Jazzpodium, Utrecht. Aanvang 21.00

zondag 6 februari 2011

Wieke Aurora Garcia in Stadscafé de Observant

Ook dit seizoen zijn er tweewekelijks jazzconcerten in de Observant in Amersfoort. Op deze avonden speelt de top van de Nederlandse jazz. Op woensdag 16 februari treedt Zangeres en multi-instrumentaliste Wieke Aurora Garcia op. Zij wordt begeleid door Stormvogel (arrangement, piano, synthesizers), Marco van Os (contrabas, basgitaar) en Onno Witte (drums, percussie).


Zangeres en multi-instrumentaliste Wieke Aurora Garcia wordt in 1978 geboren in Madrid als dochter van professionele musici. Als kind leert zij Keltische instrumenten bespelen en amper 11 jaar beklimt zij de internationale podia met folk-groep Xiada van haar moeder. Wieke Garcia zingt in verschillende talen en bespeelt virtuoos de Keltische harp, Galicische doedelzak, draailier, gitaar en tal van percussie-instrumenten. Haar talenten blijven niet lang onopgemerkt. Met 16 speelt zij gaita bij Stormvogel en 2 jaar later wordt zij uitgenodigd door het illustere Corvus Corax in Duitsland.

Nog tijdens haar studie aan het Rotterdams Conservatorium (percussie bij Lucas van Merwijk en Martin Verdonk), treedt zij toe tot de vaste theatergroep van Herman van Veen, een artistiek huwelijk dat 7 jaar zal standhouden. Later volgen artiesten als Veldhuis & Kemper en Herman Finkers, die haar een prominente rol geven in hun producties. Op het gebied van jazzrock en worldfusion blijft Garcia actief in formaties Alter Ego en Bohemian Groove Orchestra.

Sinds 2008 tourt zij in de Nederlandse theaters met haar eigen programma. Een spannende verbinding tussen muziek uit verschillende werelddelen, tradities en tijdperken; Een levendige ontmoeting tussen opzwepende percussie, magische Keltische klanken en de lyriek van de fado. In 2011 presenteert Wieke Garcia haar tweede album 'Tributu', met grotendeels eigen composities en teksten.

De aanvangstijd van dit concert is 20:30 uur en de toegang is gratis.

woensdag 2 februari 2011

Delegatie Nederlandse Jazz artiesten op handelsmissie naar India

Een delegatie van 11 Nederlandse Jazz artiesten vertrekt op 9 februari naar India voor een uitgebreid muziek, blend en netwerkprogramma. Onder de naam Dutch Jazz India Expedition doet de delegatie onder andere Mumbai, Pune en Goa aan. De jazzexpeditie is een initiatief van Buma Cultuur en Stichting JazzNL, en wordt ondersteund door NL EVD Internationaal.

De expeditie bestaat uit Anne Chris, DJ Maestro, Izaline Calister, Jaime Rodriguez , Mike Del Ferro, Phaedra Kwant, Robbie Taylor, Roy Dackus, Theo de Jong en de initiatiefnemers Saskia Laroo en Alexander Beets. De artiesten verzorgen naast concerten, waaronder in de fameuze BlueFROG en op het Kala Ghoda Festival in Mumbai, ook networkmeetings en workshops in de diverse steden. Doel van de expeditie is om het Indiase jazznetwerk op alle niveaus, waaronder tussen musici, media, boekers, festival en clubs, te verbinden met de Nederlandse jazzsector.

Vorig jaar tijdens de vierde editie van de jaarlijkse Jazzdag was een uitgebreide delegatie uit India aanwezig, waaruit de Dutch Jazz India Expedition is voortgekomen. Later dit jaar zal tijdens het Rabobank Amersfoort Jazzfestival ruimte zijn voor Indiase jazzmusici om zich in Nederland te presenteren.

De Dutch Jazz Expedition bracht in september 2010 verscheidene Nederlandse jazzartiesten naar Thailand. Tijdens deze expeditie traden onder andere Renske Taminiau, Roos Jonker en Susanne Alt op in Koh Samui en Bangkok. Een expeditie naar Spanje staat voor later dit jaar op de planning. Ook is inmiddels interesse getoond voor jazzexpedities naar Brazilië, China, Rusland en Australië.

Nederlandse jazz wordt internationaal gewaardeerd en vele Nederlandse jazzmusici geven reeds concerten over de gehele wereld en winnen prijzen, zowel voor compositie als uitvoering. Andere bekende Nederlandse jazz muzikanten met succes in het buitenland zijn o.a. Wouter Hamel, Peter Beets, Michiel Borstlap, Tineke Postma, Eric Vloeimans, Benjamin Herman en the Ploctones.

Benjamin Herman en Johnnie Walker daagt talent uit