jazz nieuws en nieuwe jazz | JazzContrasten

David Murray "Black Music Infinity" Quartet, 2 maart Bimhuis

2012-03-01T18:58:00.000+01:00

Tenorsaxofonist David Murray bezit een machtig geluid en een open geest. Hij koppelde zijn soulvolle freejazz-stijl aan onder meer een gipsy-ensemble en een latin big band. Na het grote succes van zijn vorige project, ‘Nat King Cole En Espanol’, komt Murray ditmaal naar het Bimhuis met drie topmusici uit New York en een heel nieuw repertoire. Black Music Infinity is geïnspireerd door de vooruitstrevende New Yorkse ‘loft jazz’ scene, waarvan Murray in de jaren ’70 deel uitmaakte.

Vrijdag 2 maart 20:30
DAVID MURRAY "BLACK MUSIC INFINITY" QUARTETFEAT. MARC CARY, JARIBU SHAHID, HAMID DRAKE
David Murray: tenorsax
Marc Cary: piano
Jaribu Shahid: bas
Hamid Drake: drums

Eerste officiële namen North Sea Jazz bekend

2012-02-28T18:48:00.000+01:00

Vanochtend heeft festivaldirecteur Jan Willem Luyken op Radio 6 de eerste namen voor het North Sea Jazz Festival 2012 bekendgemaakt.

Onder meer Van Morrison, Macy Gray & David Murray Blues Big Band en het Wayne Shorter Quartet zijn bevestigd. Daarnaast staan Melody Gardot, Gregory Porter, Amos Lee en Tony Bennett op het programma tijdens het driedaagse festival in Rotterdam.

Ook is er dit jaar weer een speciaal nachtconcert. In de nacht van vrijdag op zaterdag treedt Lenny Kravitz op. Voor dit plusconcert zijn ook losse kaarten te koop.

Verder bevestigd zijn Janelle Monáe, McCoy Tyner Trio with Ravi Coltrane, Pat Metheny Unity Band, Dave Holland Quartet, Robert Glasper Experiment en Hugh Laurie, de bekende acteur/pianist van wie vorig jaar het album ‘Let Them Talk’ verscheen, geproduceerd door Allen Toussaint.

Naast deze namen maken ook Spectrum Road (Jack Bruce, John Medeski, Cindy Blackman en Vernon Reid), Ahmad Jamal, Joe Lovano-Dave Douglas Quintet, het Hiromi Trio met Anthony Jackson en Simon Philips, en The Kyteman Orchestra hun opwachting op de 37e editie van het grootste indoor jazz festival ter wereld.

De gehele line-up en het tijdschema worden eind april bekendgemaakt. De verkoop van losse dagkaarten voor het festival dat dit jaar plaatsvindt op 6, 7 en 8 juli start donderdag 1 maart om 10 uur.

NORTH SEA JAZZ FESTIVAL 2012
Vrijdag 6 juli: o.a. Van Morrison, Melody Gardot, Spectrum Road (Jack Bruce, John Medeski, Cindy Blackman en Vernon Reid), Robert Glasper Experiment, Gregory Porter, Joe Lovano-Dave Douglas Quintet

Nachtconcert 6 juli: Lenny Kravitz

Zaterdag 7 juli: o.a. Macy Gray & David Murray Blues Big Band, Ahmad Jamal, Pat Metheny Unity Band, Dave Holland Quartet, Hugh Laurie

Zondag 8 juli: o.a. Amos Lee, Janelle Monáe, Tony Bennett, Hiromi Trio met Anthony Jackson en Simon Philips, The Kyteman Orchestra, Wayne Shorter Quartet, McCoy Tyner Trio with Ravi Coltrane

GITANES & JAZZ

2012-02-26T18:36:00.004+01:00

GITANES & JAZZ is een literaire en muzikale hommage aan Serge Gainsbourg; Eros’ meest scabreuze artistieke vazal, Aphrodite’s kettingrokende hofdichter en de inmiddels – eenentwintig jaar na zijn dood – ook buiten Frankrijk tot schutspatroon verklaarde aartsprovocateur van het Gilde van de zuchtmeisjes, de Decadance, Je t’aime moi non plus, Lemon incest en al wat verder zowel hip als zedelijk onoirbaar vermag te zijn. Monsieur Gainsbourg. Gainsbarre… de zanger is dood en ligt begraven onder de marmeren plaat van een Russisch familiegraf op Cimetière Montparnasse. Zijn oeuvre en reputatie zijn daarentegen altijd nog springlevend. Zo getuige ook deze wervelende voorstelling waarin, vanuit de dampen der Gitanes en het geraffineerde samenspel van muzikanten, dichters, foodperformers en cineasten, de legende van Gainsbourg op verbluffende wijze tot leven wordt gewekt.

Aan deze voorstelling werken mee: Pianist Edwin Berg, dichter Serge van Duijnhoven, muziekproducer Fred dB, cineast Bastiaan Rombout Lips, en – als twee kersen op de taart van het chanson - spoonfool foodperformer Arlette van Laar & Coreen Hartley met hun burleske culinaire traktatie “L’Eau à la bouche....”

Op 2 maart 2012 is het eenentwintig jaar geleden dat de Franse zanger, componist en aartsprovocateur Serge Gainsbourg (1928–1991) overleed in zijn Hôtel Particulier in de rue de Verneuil te Parijs. Voor tal van internationale muzikanten blijft Gainsbourg een inspiratiebron. Zo ook voor dichter Serge van Duijnhoven, pianist Edwin Berg en een rits spraakmakende artistieke kompanen uit de Lage Landen die in 2012 kriskras door Nederland en Vlaanderen zullen trekken om er hun voorstelling in diverse kleine en grotere theaters ten tonele te voeren.

Te zien: zondag 4 maart 2012, 16:00. De Roode Bioscoop, Amsterdam

Een klasse apart: Gregory Porter

2012-02-19T22:13:00.001+01:00

Gregory Porter is jazzzanger, en wat voor een. Laat u vooral niet afleiden door de muts met oorkleppen, waarmee hij zich op diverse clips vertoont en luister naar die prachtige stem, die doet denken aan jazzzanger Jon Hendricks in zijn beste jaren. Het debuutalbum van Gregory Porter,' Water', kwam in 2010 uit en werd meteen genomineerd als Best Jazz Vocal album bij de 53ste Annual Grammy Awards. Ook maakt hij deel van uit van de originele Broadwaybezetting van de musical ‘It Ain't Nothin' But the Blues’. Zijn jongste , ‘Be Good’, is op 14 februari 2012 uitgekomen en kreeg meteen lovende recensies. Niet slecht voor een student die ooit een beurs voor de San Diego State University kreeg op basis van zijn vaardigheid in het american football. Een pracht van een stem die schijnbaar moeiteloos en relaxed een ballad als ‘Be Good’ neerzet.

Jammer voor het american football, dat Gregory een blessure opliep die een loopbaan als voetballer onmogelijk maakte, maar de jazz heeft er een pracht van een zanger bij gekregen. Gregory werd in Los Angeles, Californië geboren en groeide op in het Californische Bakersfield. Zijn moeder was predikante. Toen Gregory optrad in de lokale jazzclubs ontmoette hij saxofonist, pianist en componist Kamau Kenyatta. Diens begeleiding speelde een grote rol in de loopbaan planning en de ontwikkeling van Gregory Porter. Kenyatta introduceerde Gregory bij de beroemde jazzfluitist Hubert Laws. Toen deze Porter Charlie Chaplin's "Smile" hoorde zingen, zorgde Laws voor een bonustrack met Porters vocale bijdrage op het album "Hubert Laws' Remembers the Unforgettable Nat King Cole". De zuster van Hubert Laws, Eloise, hoorde Porter tijdens de opnamen in de studio en hielp hem aan een van de leidende rollen in de nieuwe musical ‘It Ain't Nothin' But the Blues,’. Deze musical ging in première in Denver eer hij in New York werd opgevoerd, eerst Off-Broadway, later op Broadway.

Tegenwoordig woont Gregory Porter in de wijk Bedford-Stuyvesant van Brooklyn. Daarnaast maakte hij grote indruk in Later... with Jools Holland op BBC2 (met name in Jools' 2011 New Year Show) en trad op zowel bij het North Sea Jazz Festival in Holland als bij het National Black Arts Festival in Atlanta.

Bijdrage: C.P. Vincentius Foto: Mark van Rikxoort

Jodie Christian 1932 - 2012

2012-02-17T22:06:00.000+01:00

De naam Jodie Christian zal waarschijnlijk slechts bij weinige jazzliefhebbers een bekende klank hebben. Toch is hij als jazzpianist én als organisator van wezenlijk belang voor de jazz geweest met name voor de jazzscène in Chicago van het midden van de zestiger jaren van de vorige eeuw. Hij maakte onder eigen naam zes langspelers, t.w. ‘Experience’ (Delmark Records, 1991-92) ‘Rain Or Shine’ (Delmark, 1991-93) ‘Soul Fountain’ (Delmark, 1994) ‘Blues Holiday’ (SteepleChase Records, 1994)’Front Line’ (Delmark, 1996) en ‘Reminiscing’ (Delmark, 2000). Als begeleider speelde hij mee op platen van Eric Alexander: ‘Stablemates’,van Gene Ammons: ‘The Chase!’,van Von Freeman: ‘Never Let Me Go,’ ‘Lester Leaps In’ plus ‘Dedicated to You’,van Stan Getz: ‘Stan Meets Chet,’ with Chet Baker,van Dexter Gordon: ‘Featuring Joe Newman’, van Eddie Harris: ‘The Electrifying Eddie Harris/Plug Me In’, van Roscoe Mitchell: ‘The Flow of Things’, ‘Hey Donald’,’In Walked Buckner’,van Buddy Montgomery: ‘This Rather Than That’ en van Ira Sullivan: ‘Nicky’s Tune.’ Maar ook Johnny Griffin, Dexter Gordon, Yusef Lateef, James Moody and Sonny Stitt maakten graag van zijn diensten gebruik.

In zijn spel toonde Christian zich een bekwame teamspeler in wat voor formatie dan ook, nooit als een al te terughoudende en al te bescheiden pianist, eerder een medesolist dan een pure begeleider. Hij had een goed oor voor harmonie, een gave die mede door zijn jeugd vol tot ontwikkeling kon komen. Met een moeder die in de kerk met haar piano het gospelgebeuren begeleidde en een vader die zich met bluespiano bezig hield, was er geen ontkomen aan. Voor hij de leerplichtige leeftijd bereikte verdiende hij al zijn eerste grijpstuivers als danser in de kroegen van de South Side van Chicago en in amateurshows. Op twaalfjarige leeftijd zat hij in het kerkkoor en later bezocht hij The Chicago School of Music, al vond hij dat hij daar weinig over muziek leerde.‘Het meeste wat ik heb geleerd, heb ik op straat geleerd, van andere musici en van zangers,’ verklaarde Christian in 1992 in een interview voor The Chicago Tribune. Het was vooral het zingen van blues, gospel licht klassiek en andere genres in diverse koren dat aan zijn muzikale ontwikkeling bijdroeg. Daar ontwikkelde hij een bijzonder gehoor voor het harmonische.‘Soms zong ik alle partijen, omdat ik een hoge stem had. Vaak kende ik het lied niet, maar kon ik toch op basis wat ik voelde wat ging komen.’

Die vaardigheid bracht hij naadloos over naar zijn pianospel. Voor hij aan de Wendell Phillips High School afstudeerde, maakte hij zijn professionele debuut en was binnen de kortste keren een van de meest gevraagde begeleiders in de Chicago jazzscene. Wel studeerde hij nog een korte periode aan het Crane Junior College (thans Malcolm X College). ‘Hij had een special gevoel voor harmonie en schoonheid in zijn spel. Hij was vooral een musicus met karakter, een natuurtalent, vertelde Willie Pickens, een bejaarde pianist uit Chicago. In 1965 was Jopdie Christian, samen met onder meer Roscoe Mitchell, Muhal Richard Abrams, Phil Cohran, Steve McCall oprichter van The Association for the Advancement of Creative Musicians, een organisatie die grote invloed had op de manier waarop jazz in en rond Chicago werd gepresenteerd en gestalte kreeg. Hij had een vaste groep van fans en was daarnaast een ‘musicians musician’: hooglijk gewaardeerd door andere musici door zijn spel en door zijn bijdragen aan diverse producties."Het doel was om geheel nieuw muziek te maken, om je eigen composities te schrijven, om ze uit voeren en om voor die muziek een gehoor voor te vinden. “ Jodie Christian stierf op 13 februari 2012 op 80-jarige leeftijd in Chicago.

Bijdrage: C.P. Vincentius

20 juni 1969. Live in Montreux, 2 dagen na het legendarische"Swiss Movement" met Les McCann. Eddie Harris,tenor sax, Jodie Christian, piano, Melvin Jackson (bas) en Billy Hart,drums.

Recorded 1991: Lin Halliday (tenor), Ira Sullivan (trumpet),Jodie Christian (piano)Dennis Carroll(bass)George Fludas(drums)

Amersfoort Jazzfestival

2012-02-13T19:23:00.000+01:00

Het komend Amersfoort Jazzfestival wordt een van de meest gevarieerde festivals uit het 33-jarig bestaan. De top van de Nederlandse jazz, onder wie saxofoniste Candy Dulfer en gitarist Anton Goudsmit, komt naar Amersfoort, maar het festival wordt ook veelzijdiger. ”Dit jaar zijn we de breedte ingegaan”, zegt festivalproducent Alexander Beets, “met soul, funk, blues, wereldmuziek, gipsy en rap.” Het gratis toegankelijk festival, dat van donderdag 10 tot en met zondag 13 mei in de binnenstad wordt gehouden, heeft de Rabobank Amersfoort en omstreken als hoofdsponsor.

Vorige week maakte de Rabobank Amersfoort bekend het sponsorcontract met opnieuw drie jaar te verlengen. De bank ondersteunt het muziekfeest, dat voluit het Rabobank Amersfoort International Jazzfestival heet, in ieder geval tot 2015. “De doelgroep van het jazzfestival is voor een belangrijk deel ook onze doelgroep”, motiveert Rabobankdirecteur Henri Hofsteenge het besluit. “Bovendien vinden wij het belangrijk dat in een stad als Amersfoort zo’n festival georganiseerd kan worden. Het past ook in onze visie Amersfoort duidelijk te profileren. Niet voor niets is de Rabobank actief betrokken bij Citymarketing.” Hofsteenge doelt daarbij onder meer op de benoeming van Rabotopman Arie Lengkeek tot parttime directeur bij Citymarketing.

Festivaldirecteur Alexander Beets is in z’n nopjes met de contractverlenging. “Natuurlijk is deze financiële ondersteuning erg belangrijk, zonder de Rabobank als hoofdsponsor kan het festival niet bestaan, maar het laat ook zien dat de Rabobank vertrouwen in ons heeft, dat de bank ziet dat wat we doen heel veel mensen uit Amersfoort – en daarbuiten – aanspreekt. Daarmee steekt de bank ons als bestuur en organisatie natuurlijk een hart onder de riem. En dat voelt goed.”

HILARIO DURÁN TRIO FEAT. HORACIO 'EL NEGRO' HERNANDEZ, ROBERTO OCCHIPINTI

2012-02-05T09:46:00.000+01:00

In de jaren '70 was hij de uitverkoren opvolger van Chucho Valdes in Cuba's modernste bigband, in de jaren '80 werkte hij met Arturo Sandoval en Dizzy Gillespie, sindsdien won hij vele prijzen in Canada en de VS: Hilario Durán is een gerijpte pianovirtuoos die kiest voor de avontuurlijke en stevige orchestrale aanpak, mede door zijn ruime ervaring als componist en arrangeur. In zijn trio contrabassist Roberto Occhipinti, de spil van vele klassieke, jazz- en Latin ensembles, en een van 's werelds beste Latin drummers, Horacio ‘El Negro’ Hernandez, bekend van Rubalcaba, Patitucci en Santana. ‘Coming very close to sounding like a Latin jazz big band. This is quite the feat for a trio’ (Jazz Times). Zaterdag 11 februari is het Hilario Durán Trio te zien in het BIMhuis.

Hilario Durán (piano)
Roberto Occhipinti (bass)
Horacio ‘El Negro’ Hernandez (drums)

Medeski, Martin & Wood in Rotterdam en Amsterdam

2012-02-02T11:55:00.000+01:00

Het uitbundige en eigenzinnige trio Medeski, Martin & Wood is al jaren een van de populairste en spannendste instrumentale groepen ter wereld. Sinds de oprichting in Brooklyn, New York in 1991, onderscheidt Medeski Martin & Wood zich door eclectische invloeden en een ongeremde experimenteerdrang, en werkte het trio samen met iedereen van Iggy Pop en John Scofield tot Marc Ribot en John Zorn. Het Bimhuis en LantarenVenster halen de band gezamenlijk naar Nederland voor twee fantastische en verschillende concerten. In de grote zaal van het Muziekgebouw aan ’t IJ geeft het trio op 2 mei een uniek akoestisch optreden. Op 1 mei speelt MMW in het Rotterdamse LantarenVenster een elektrisch concert.

Clare Fischer 1928 - 2012

2012-02-01T21:23:00.000+01:00

Wie op You Tube simpelweg Clare Fischer intikt, krijgt een dikke oudere heer in korte broek en slecht verzorgde laarsjes te zien, die een fenomenale versie van Sentimental Lady van Duke Ellington ten beste geeft. Het betreft hier Clare Fisher, een pianist, arrangeur, componist en bandleider die vanaf de late jaren vijftig een onmiskenbaar stempel op de jazz en jazzgerelateerde muziek heeft gedrukt. Zijn muzikale opleiding begon op de basisschool met viool en piano. Op zevenjarige leeftijd kreeg Fischer zijn eerste lessen in harmonie. Na twee jaar pianolessen componeerde hij klassieke muziek. Bovendien arrangeerde hij voor dansorkesten in de regio van Grand Rapids, Michigan. Eenmaal op South High School kreeg hij les op cello, klarinet en saxofoon. Zijn muziekleraar op de high school, Glenn Litton, toonde een meer dan normale belangstelling voor het talent van de jongen. Omdat het gezin Fischer het financieel niet breed had, gaf Litton de jonge Fischer gratis lessen in muziektheorie, harmonie en orkestratie. Fischer leverde orkestratie en kopiëren van bladmuziek als tegenprestatie. Zodra de concertband van de high school een instrument nodig had, droeg Fischer er zorg voor dat het instrument er kwam, compleet met speelmethode. Hierdoor kreeg hij een training in orkestratie die later zijn waarde bewees.

Op vijftienjarige leeftijd begon Fischer met een eigen band, waarvoor hij zelf de arrangementen schreef. In 1947 begon hij met een studie muziekcompositie en theorie aan de Michigan State University. In zijn tienerjaren waren er geen beurzen beschikbaar voor pianolessen. Hij was daardoor op dit instrument goeddeels autodidact. Zijn hoofdinstrument was cello, zijn tweede instrument piano. Later wisselde hij en werd piano hoofdinstrument en klarinet tweede instrument. In 1951 studeerde hij af en in 1952 kreeg hij een oproep voor het leger. Tijdens de basistraining in Fort Leonard Wood, Missouri, speelde hij altsaxofoon in het militaire orkest en beëindigde hij zijn dienstplicht als een arrangeur voor de U.S. Military Academy Band in West Point, N.Y. Na de militaire dienstplicht keerde hij terug naar Michigan. In 1955 ontving hij de titel Master of Music.Fischer. Hij verhuisde naar Detroit, Michigan, waar hij na een concert zijn diensten aanbood aan The Hi-Lo's. Vijf jaar lang was hij de pianist voor de groep en arrangeerde zijn eerste vocale arrangementen. Hij was als pianist en arrangeur was hij betrokken bij de opnamen van diverse albums van The Hi-Lo’s. Herbie Hancock verklaarde over deze arrangementen: ..by the time I actually heard The Hi-Lo's., I started picking that stuff out; my ear was happening. I could hear stuff and that's when I really learned some much farther-out voicings -like the harmonies I used on 'Speak Like A Child' -just being able to do that. I really got that from Clare Fischer's arrangements for the Hi-Lo's. Clare Fischer was a major influence on my harmonic concept..He and Bill Evans, and Ravel and Gil Evans, finally. You know, that's where it really came from. Almost all of the harmony that I play can be traced to one of those four people and whoever their influences were.’

Terwijl hij nog voor The Hi-Lo's werkte, arrangeerde Fischer een album voor trompettist Donald Byrd, waarop bijna al te bekende standards een nieuwe, melancholische toets kregen door het gebruik van strijkers en harp. Dit album, September Afternoon, bleef gedurende vijfentwintig jaar bij de platenmaatschappij op de plank liggen. Donald Byrd speelde zijn kopie bij Dizzy. Gillespie en deze vroeg aan Fischer op zijn beurt voor zijn album "Portrait of Duke Ellington". Deze plaat werd goed ontvangen. In 1960 arrangeerde en produceerde Fischer platen van vibrafonist Cal Tjader en pianist George Shearing. In de volgende acht jaar schreef Fischer veel commercials en maakte hij platen onder zijn eigen naam voor Pacific Jazz Records: "First Time Out", "Surging Ahead", "Manteca" en "Extension", plus opnamen met Bud Shank en Joe Pass. Deze eerste platen zijn diepgaande studies in jazz, bossa nova en mambo, maar gecombineerd met de harmonische mogelijkheden van Bach, Sjostakovich en Stravinsky. Critici waren enthousiast, maar de verkoopresultaten vielen danig tegen. Fischer presenteerde zich zowel als pianist als arrangeur en bovendien als componist van zijn meest bekende stukken "Pensativa" en "Morning". Die vele talenten bleken bepaald geen voordeel. ‘Zodra ik met een trio speelde, zeiden mensen dat ik veel aan Bill Evans te danken had. Het was iemand die ik toen nog nooit had horen spelen. Mijn grote voorbeeld in die tijd was Lee Konitz. Zodra ik de orkestratie van een plaat had verzorgd, meende men dat ik Gil Evans kopieerde. Ik noemde het toen maar mijn Evans Brothers Syndrome.’

Ooit als zestienjarige had Clare Fischer een pijporgel bespeeld. In de zestiger jaren begon hij opnieuw, met de toen gangbare Hammond B-3. Eerst met een plaat onder eigen naam, toen een met Cal Tjader, Soña Libre. Jaren later, in 1972, nam Fischer "T'DAAA" op, waarmee hij zijn vaardigheid op de Yamaha EX-42 demonstreerde. In 1977 keerde hij met "Clare Declares" (1977) terug naar pijporgel. De fascinatie van Clare Fischer voor Latin had alles te maken met zijn studiemakkers op de Michigan State University. Hiervan waren velen van Latijns Amerikaanse afkomst. Met de muziek van Tito Puente, Tito Rodriguez, Machito en anderen raakte hij daarom al vroeg vertrouwd. Dat ging zover dat hij bovendien in het Spaans geïnteresseerd raakte en die taal als tweedegraads aan zijn studie toevoegde. Toen Fischer in 1958 naar Hollywood verhuisde, vertoefde hij veel in East Los Angeles om meer Latin Jazz te spelen en er van te leren. Hij begon in een charanga groep, geleid door Modesta Duran en speelde daarnaast bij diverse andere groepen Tezelfdertijd wekten de platen van Elizate Cardoso zijn interesse voor Braziliaanse muziek. Direct gevolg: de compositie "Elizete".Het lag in de lijn der verwachtingen dat Fischer de eerste Amerikaanse Bossa Nova zou opnemen. Dat deed hij met Cal Tjader.

In 1975 had Clare Fischer tien jaar studiowerk gedaan en had diverse platen gemaakt die weliswaar in artistiek opzicht geslaagd waren, maar buiten de belangstelling van het grote publiek lagen. Hij begon vrijwel tegelijkertijd met Chick Corea en Herbie Hancock met keyboards te experimenteren tijdens de hernieuwde samenwerking met vibrafonist Cal Tjader. Die reünie betekende een impuls voor de belangstelling welke Fischer voor Latin Jazz had. Hij formeerde zelf een groep, Salsa Picante, die een verscheidenheid van stijlen combineerde. Later voegde hij de vocal group 2+2 aan het geheel toe. De plaat 2+2 kreeg een Grammy in 1981. Nadat hij "And Sometimes Voices" en "Free Fall" met de vocal group "Free Fall had opgenomen werd de plaat "Free Fall” genomineerd in drie categorieën en kreeg een Grammy in de categorie “Best Jazz Album By A Vocal Duo Or Group" in 1982."Crazy Bird" was de volgende plaat met een puur instrumentale formatie en met "Alone Together", maakte Fischer een solo pianoalbum voor Hans Georg Brunner-Schwer en diens Duitse platenlabe MPS Records. De platen die Fischer voor MPS maakte, werden later heruitgebracht op Discovery Records.

Een heel ander aspekt van de loopbaan van Clare Fischer was zijn werk voor popgroepen.Zijn zoon, André Fischer, was drummer bij de band Rufus met zangeres Chaka Khan. ‘Blijkbaar vonden de arrangementen, die ik voor eerdere platen maakten weerklank, want ik werd in de jaren daarop uitsluitend ingehuurd door zwarte artiesten.’Zo werkte Fischer onder meer met The Jacksons, Earl Klugh, The Debarges, Shot-gun en Atlantic Star. De muren van zijn werkkamer raakten geleidelijk aan vol met de gouden en platinum platen. Het zwaan-kleef-aan-effect gold ook hier. Popartiesten als Paul McCartney, Prince, Celine Dion en Robert Palmer maakten van zijn diensten als arrangeur gebruik. In aansluiting werden de platen van Prince gebruikt als muziek bij de films Under the Cherry Moon, Graffiti Bridge en in Spike Lee's Girl 6. In december 2005 kwam Prince met de single "Te Amo Corazon," een mediumtempo Latin jazznummer, met strijkersarrangementen van Fischer.

Naast zijn voetsporen in de lichte muze nam Fischer de tijd voor andere projecten. Zo schreef hij in opdracht van de klassieke musicus Richard Stoltzman in 1983 een symfonisch werk gebaseerd op thema’s van Duke Ellington en Billy Strayhorn. Het resultaat, "The Duke, Swee'pea and Me", was een orkestwerk van elf en een halve minuut en werd door Richard Stolzman met een symfonieorkest diverse malen vertolkt.In 1995 kwam ”Just Me” op de markt, een Concord Jazz CD met Fischer, solo piano. Daarop aansluitend kwam in 1997 de cd “Rockin' In Rhythm”.uit van zijn Latin-jazz formatie plus zes zangers, nu opererend onder de naam "Clare Fischer & Friends”. De Nederlandse bijdrage kwam van twee pianisten, Cor Bakker en Bert van den Brink, met hun hommage DeClared uit 1993, waarop zij negen composities van Clare Fischer vertolkten.In 1991 en 1997 maakte het Nederlandse Metropole Orchestra onder leiding van Rob Pronk en Vince Mendoza opnamen die verder uitgebracht onder de titel The Latin Side. Vermeldenswaard is ook de recente cd met de heruitgave van Art Pepper's Tokyo Debut op het Galaxy label in 1995. Met het commerciële werk voor artiesten als Michael Jackson, Amy Grant, Paula Abdul, Natalie Cole en Chaka Khan financierde Fischer een eigen, peperdure band van twintig koperblazers, "Clare Fischer's Jazz Corps". Hartfalen maakte een einde aan een lang leven vol mooie muziek.

Bijdrage: C.P. Vincentius

De compositie die achter de gesproken intro en outro van de presentator wordt gespeeld is heet Carnival en werd voor het eerst opgenomen door The Hi-Lo's, met Clare Fischer als pianist. Het nummer staat op THE HI-LO'S HAPPEN TO BOSSA NOVA, heruitgebracht in 2002 op THE HI-LO'S ON REPRISE. Het nummer werd ook gecoverd door Sergio Mendes in 1966 op diens THE GREAT ARRIVAL.

Bud Shank, alto sax; Clare Fischer, piano; Gary Peacock, bass; Larry Bunker, drums; Frank Guerrero, tambourine, performing in 1962.

Meer namen North Sea Jazz 2012

2012-01-30T17:31:00.000+01:00

Eerder meldde JazzContrasten al de naam van Joe Lovano, vandaag komt ook Radio 6 met een aantal nieuwe namen voor het North Sea Jazz Festival 2012: John Scofield & Hollowbodyband (project met gitaristen: Kurt Rosenwinkel en Peter Bernstein) en nog niet bevestigd maar al wel vermeld op de eigenwebsites: Uri Canie trio, The New Dave Holland Quartet en Kurt Elling (met gitarist Charlie Hunter).

Curaçao North Sea Jazz Festival wint MCB Award 2011

2012-01-28T14:49:00.002+01:00

Afgelopen maand heeft het Curaçao North Sea Jazz Festival een MCB Award 2011 gewonnen. Tijdens de uitreiking, georganiseerd door de MCB bank, werd het festival uitgeroepen tot ‘evenement van het jaar’. Na twee succesvolle edities komt er in 2012 een derde editie van het populaire muziekfestival.

Fundashon Bon Intenshon, medeorganisator en enige sponsor van het Curaçao North Sea Jazz Festival, werd vertegenwoordigd door voorzitter Gregory Elias en daarnaast waren Jaqueline van Zuylen namens Mojo Concerts, Frank Does van Does en Cadushi Reizen en Sigmund Jansen en Percy Pinedo van Fundashon Bon Intenshon aanwezig. Gregory Elias bedankte de bank voor de prijs namens Curaçao North Sea Jazz en droeg het op aan wijlen Willy Neef die een pionier was in het aantrekken van Europees Nederlandse toeristen. Het geldbedrag van 10.000 gulden dat de organisatie heeft ontvangen naast deze award wordt verdeeld onder drie jeugdorkesten op het eiland: Jeugdorkest Akademia di Músika Edgar Palm, Fundashon Orkesta Sinfóniko Hubenil Kòrsou (FOSHK) en het jeugdorkest o.l.v. Dennis Aalse.

Curaçao North Sea Jazz Festiva 2012 zal losbarsten op vrijdag 31 augustus en zaterdag 1 september 2012 in het World Trade Center (WTC) op Curaçao.

Joe Lovano op North Sea Jazz 2012

2012-01-22T22:12:00.000+01:00

Volgens de website van het International Music Network treedt, tijdens het North Sea Jazz Festival 2012, in elk geval het Joe Lovano & Dave Douglas Quintet: Sound Prints (featuring James Genus, Lawrence Fields, & Joey Barrons) op en wel op 6 juli in de Hudson zaal. Meer op: imnworld.com.

Ook het Wayne Shorter Quartet (featuring Brian Blade, John Patitucci & Danilo Perez) zou optreden, maar de datum van 4 juli correspondeert niet met de North Sea data van 6-8 juli. Tenzij dit optreden plaatsheeft op de openings gala avond die jaarlijks voorafgaat aan het NSJ.

Johnny Otis 1921 - 2012

2012-01-22T19:15:00.000+01:00

Met een naam als Ioannis Alexandres Veliotes kom je niet ver in de Amerikaanse showbusiness, daarom werd het al in een vroeg stadium van zijn carrière Johnny Otis. Deze bandleider specialiseerde zich kort na W.O.II richting rhtyhm and blues. Vanaf de jaren dertig had hij als drummer bij diverse swingbands gespeeld, waaronder Harlan Leonard’s Rockets. In 1945 formeerde hij zijn eigen big band. Hoewel deze al snel succes had, onder meer met de versie van Harlem Nocturne, reduceerde Otis, net als vele andere bigbandformaties de gelederen en ging verder als een uitgebreid combo met diverse vocale attracties. Zelf hanteerde hij van tijd tot tijd de drums, de vibrafoon, de piano en zong hij zeker niet onverdienstelijk. Zijn formatie die hij presenteerde als The Johnny Otis Show, scoorde de ene rhtythm and blues hit na de andere, steeds met wisselende solisten. Genres die aan rhtythm and blues grensden, zoals blues, rock &roll, doo-wop en jazz werden niet geschuwd.

De waslijst van Johnny Otis’ activiteiten reikt van zanger, musicus, disc-jockey, componist, arrangeur, platenproducent, talent scout, impresario tot aan pastoor toe. Californië was zijn thuisbasis. Hij werd in Vallejo, Californië geboren en stierf op 17 januari 2012 op 90-jarige leeftijd in Los Angeles. Zijn ouders waren Griekse immigranten, zijn jongere broer Nicholas bracht het tot ambassadeur voor de VS in Jordanië en in Egypte.Hoewel blank, lag de voorkeur van Otis’levensstijl vooral bij die van de zwarte gemeenschap, getuige zijn uitspraak: ‘As a kid I decided that if our society dictated that one had to be black or white, I would be black.’Vanaf 1945 speelde de Johnny Otis Big Band als begeleidingsband bij rhtyhm and blues toppers als Wynonie Harris en Charles Brown. In 1947 opende hij samen met toenmalig zakenpartner Bardu Ali The Barrelhouse Club in het Watts district van Los Angeles, California. Otis reduceerde de grootte van zijn formatie en huurde vocalisten als Mel Walker, Little Esther Phillips en The Robins in. Hij ontdekte teenager Esther Phillips, toen deze een van de talentenshows in zijn Barrelhouse Club won. Met zijn band, die toen onder de naam The California Rhythm and Blues Caravan door de VS toerde, had Otis een hele rij hits gedurende vijftiger jaren. In de late veertiger jaren ontdekte hij tenorsaxofonist Big Jay McNeely, die excelleerde op ‘Barrelhouse Stomp’. In die periode nam hij voor diverse platenlabels op, opnamen die allen hun plaats aan de top van de rhtythm and blues charts wisten te vinden, zoals ‘Double Crossing Blues’, ‘Mistrustin' Blues’ en ‘Cupid Boogie’. Ofwel Little Esther Phillips ofwel Mel Walker, of beiden, ze haalden de no. 1 van de Billboard R&B chart. Zelf begon Otis vibrafoon te spelen op veel van de opnamen waar hij bij betrokken was.

Bij de wisseling van het Savoy label naar het Mercury label in 1951 zakte zijn succes enigszins in, maar hij ontdekte de recent overleden Etta James en produceerde haar eerste grote hit ‘Roll With Me, Henry’. Otis deed ook de productie van de eerste en originele opname van ‘Hound Dog’ , geschreven door Jerry Leiber en Mike Stoller en gezongen door Big Mama Thornton. Van alle versies die in 1953 van deze song verschenen, stond hij als medeauteur vermeld. Zijn eigen composities bleken succesvol; zo werd ‘Every Beat of My Heart’, eerst door The Royals in 1952 opgenomen, maar werd pas een hit voor Gladys Knight and the Pips in 1961. Voor het rhtythm and blues label King ontdekte hij Jackie Wilson, Hank Ballard en Little Willie John. Daarnaast had hij enige invloed als disc-jockey in Los Angeles. In 1955 begon hij zijn eigen platenlabel Dig en ging door met optreden, vanaf 1957 met name in TV shows in Los Angeles. Op basis van dit commerciële succes kreeg hij een contract bij Capitol Records. Met als voornaamste soliste Marie Adams, en een band die nu The Johnny Otis Show werd genoemd, maakte hij een comeback, eerst in de Engelse hitlijsten met ‘Ma He's Making Eyes At Me’ in 1957. In April 1958 nam hij zijn bekendste succes op: ‘Willie and the Hand Jive’, waarvan hijzelf meende dat de tekst refereerde aan de handbewegingen die op de maat van de muziek werden gemaakt, oftewel ‘the hand jive’. Het was een hit in de zomer van 1958 en werd in 1974 door Eric Clapton opnieuw opgenomen.

In 1961 ging Otis weer terug naar het King label en produceerde hij onder meer opnamen van Johnny ‘Guitar’ Watson. Om de kachel te kunnen laten branden bracht hij in 1969 een langspeler op de markt met seksueel expliciete nummers, ‘Snatch and the Poontangs’. In 1970 trad hij op tijdens het legendarische Monterey Jazz Festival, samen met Little Esther Phillips en Eddie "Cleanhead" Vinson. In de tachtiger jaren was Otis disc-jockey in Los Angeles en maakte hij opnamen met zijn zoon Shuggie Otis. Dit resulteerde in 1982 in het album The New Johnny Otis Show.Geleidelijk ging het met zijn gezondheid bergafwaarts. Nadat hij begin negentiger jaren eerst buiten Los Angeles een boerderij annex club en een kerk runde, keerde hij rond de eeuwwisseling naar Los Angeles terug. Daar overleed hij afgelopen dinsdag op negentigjarige leeftijd.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Sam Rivers 1923 - 2011

2011-12-29T19:08:00.000+01:00

Op 26 december 2011 overleed Sam Rivers, een van de grotetenorsaxofonisten van de moderne jazz. Rivers kwam uit een muzikaal milieu.Vader was gospelzanger bij The Fisk Jubilee Singers en later bij het bekende Silverstone kwartet. Voor SamRivers op zijn vijftiende zijn high school voltooide, had hij zich trombone,sopraansaxofoon, bariton en tenorsaxofoon eigen gemaakt. Zijn studie aan hetBoston Conservatorium voltooide Rivers op een G.I. Bill, een beurs voorafgezwaaide soldaten. Hij studeerde er viool, theorie en compositie. Ook maaktehij deel uit van een groepje medestudenten die qua concept de nodige ambitieshadden zoals, Jaki Byard, Nat Pierce, Charlie Mariano, Gigi Gryce, Herb Pomeroyen Alan Dawson. Na het voltooien van zijn studie toerde Rivers met zijn broer Martin, een bassist, door het zuidenvan de VS met diverse rhythm and bluesbands. Aansluitend kwam hij terug bijHerb Pommeroy, schreef daarnaast jingles en vormde een kwartet met pianist HalGalper, bassist Henry Grimes en een zeer jeugdige drummer, Tony Williams. Hetwerk bij de band van Pommeroy was van een andere orde. Samen met pianist JakiByard schreef Rivers veel van het materiaal voor deze big band.

In 1964 tradTony Williams toe tot het Miles Davis Quintet, waar men plotsklaps eentenorsaxofonist nodig had. Williams herinnerde zich Sam Rivers en deze ging alsvervanger van George Coleman met het Miles Davis Quintet mee op tournee naarJapan. Het resulteerde in het album ‘Miles in Tokyo.’ Met Jaki Byard en tweeleden van het toenmalige Miles Davis Quintet, Ron Carter en Tony Williams nam SamRivers het album ‘Fuchsia Swing Song’ op voor het Blue Note label. Veel van hetmateriaal voor dit album was al in 1959-1960 geschreven in de periode aan hetBoston Conservatorium. Dit album leverde ook een van de mooiste ballads van denaoorlogse jazz op, n.l. ‘Beatrice’, een nummer dat ook door Joe Henderson enChet Baker op de plaat is gezet. Daarna volgde het album ‘Contours’ met FreddieHubbard, Herbie Hancock, Ron Carter en Joe Chambers.Rivers draaide mee in debovenlaag van de moderne jazz van dat moment, maar bleef workshops met een bigband aan de Junior High School van Harlem minstens zo belangrijk vinden. BaritonsaxofonistHamiett Bluiett en tubaspeler Bob Stewart waren daar onder meer zijnleerlingen.

Na enige Europese tournee’s in 1969 met The Cecil TaylorUnit en een halfjaar werken met McCoy Tyner, verhuisde Rivers naar LowerManhattan en opende een alternatieve club, Studio Rivbea. Daar was hij gastheeren medemusicus in tal van combinaties en bij verscheiden gelegenheden. AhmedAbdullah, Anthony Braxton, Oliver Lake, Sunny Murray en Henry Threadgill tradenop en namen er albums op. Af en toe was Sam Rivers te verleiden tot een tournee.Zo trad hij in 1987 in Enschede in een volgepakt jazzcafé de Tor, Enschede opmet het Dizzy Gillespie Quintet. In een zaaltje wat volgens de brandweer 105mensen mocht herbergen, stonden en zaten 284 jazzfans samengepakt.

Over zijn plaats in de moderne jazz had Sam Rivers wel enigeideeën.

Hij wist in al de jaren als actief musicus het gelijke hogeniveau aan creativiteit te behouden. Hij speelde met grote precisie en eengedegen kennis van het materiaal. Zijn toon op de tenorsaxofoon was dominant enduidelijk, goed gearticuleerd, zijn beheersing van saxen en fluit tot op hetlaatst op niveau. Mede daardoor heeft hij de free jazz op indrukwekkende maniergestalte gegeven. Hoe? Luister op youtube naar:

Sam Rivers Quartet 1989 – Beatrice

Sam Rivers stierf op 88-jarige leeftijd in Orlando, Florida.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Wouter Hamel opnieuw het theater in

2011-12-23T18:26:00.000+01:00

Singer-songwriter Wouter Hamel doet vanaf begin 2012 opnieuw de theaters in Nederland aan. Samen met zijn vaste vijfkoppige band trekt Hamel door het land met een programma waarin hij de grootste hits van zijn drie albums ten gehore zal brengen.

In 2009 en 2010 was Wouter Hamel al in de Nederlandse theaters te vinden met een eigen tour. De vele uitverkochte en succesvolle shows werden bijzonder goed ontvangen door pers en publiek.

“Hamel heeft een superstrakke band die met speels enthousiasme de catchy liedjes de zaal in slingert.” (de Volkskrant)

Het meest recent uitgebrachte album ‘Lohengrin’ van Hamel werd door Nu.nl betiteld als één van de beste popalbums van 2011! ‘’Hamels Lohengrin mag met recht één van de beste popalbums genoemd worden die er in 2011 verschenen zijn – en misschien wel de beste van Nederlandse bodem. Subtiel, smaakvol en toch toegankelijk.’’

‘Lohengrin’ kende zijn release reeds in Nederland, Engeland, Zuid-Korea en Japan. In 2012 volgen er releases in onder andere België, Duitsland, Spanje en Frankrijk. Kijk voor het volledige overzicht van alle tourdata en meer informatie op: www.hamelmusic.com

Bob Brookmeyer 1941 - 2011

2011-12-22T18:40:00.000+01:00

De Amerikaanse ventieltrombonist, pianist, arrangeur encomponist Bob Brookmeyer overleed vrijdag 16 december 2011. Brookmeyer verwierfbekendheid in de tweede helft van de vorige eeuw door zijn samenwerking metGerry Mulligan, Stan Getz en de Thad Jones - Mel Lewis Big Band. Hij werd inKansas City geboren in 1941. In Kansas City bezocht hij het conservatorium ensloot deze studie af met het behalen van een prijs voor koormuziek. Daarnatoerde hij als pianist met Mel Lewis en Tex Beneke. Eenmaal in New York speeldeBrookmeyer bij de bands van Eddie Sauter en Claude Thornhill en freelancte bij ColemanHawkins, PeeWee Russell, Ben Webster, Charles Mingus en Teddy Charles. In dejaren vijftig van de vorige eeuw start de muzikale loopbaan van Bob Brookmeyer(Kansas City, 1941) in het Gerry Mulligan Quartet. Hij werd in dat kwartet deopvolger van Chet Baker. Het album van deze versie van het Gerry Mulligan Quartet,Paris Concerts, Live at Salle Pleyel is een mijlpaal in de geschiedenis van decooljazz. De muzikale partnerschap met Mulligan zou tot aan diens doodvoortduren.

Later werkte Brookmeyer samen met Stan Getz. Met Jimmy Giuffre en JimHall vormde hij in 1958 The Jimmy Giuffre Three. Daarna keerde hij terug naarMulligan om in diens Concert Jazz Band mee te formeren. Hij maakte een 2pianoalbum met Bill Evans en speelde samen met avantgardist George Russell. In 1960vestigde Brookmeyer zich in New York waar hij een kwintet begon met trompettistClark Terry. Ook nam hij plaats in de bigband van Thad Jones en Mel Lewis, waarvoorhij bovendien arrangeerde. Een alcoholverslaving overschaduwde een periode langzijn loopbaan. Na te zijn afgekickt maakte hij eind jaren zeventig weer zijnopwachting bij Stan Getz. In 1979 vormde Brookmeyer een jaar lang een duo metJim Hall. Daarna vertrok hij naar Europa. Zo verbleef hij van 1981 tot en met1988 als docent in Keulen en Stockholm. In 1991 maakte hij zijn opwachting bijhet Conservatorium te Rotterdam en doceerde hij later aan de Manhattan Schoolof Music. Terug in Amerika gaf hij les aan het New England Conservatory inBoston.

Lester Young, Al Cohn en Bill Harris waren Brookmeyers groteinspiratiebronnen. Zijn muzikale erfenis bestaat uit talloze arrangementen dieveelal een band van topniveau verlangen. Verder is er een reeks albums, metBrookmeyer, zowel als sideman en als bandleider. Die albums verschenen bijlabels als Verve, Blue Note, Columbia, maar voor een belangrijk deel ook bijhet Nederlandse label Challenge. Daar zag in 1993 Paris Suite het licht, waarna albums als Together,Madly Loving You, Holiday, Get Well Soon en Spirit Music volgden. In2009 resulteert een samenwerking met het Metropole Orkest en het Gustav KlimtString Quartet in het album 'Klimt!, Music For String Quartet & Orchestra'.Een jaar eerder verscheen bij Challenge 'Live at the North Sea Jazz Festival',een duo-concert van Bob Brookmeyer en gitarist Jim Hall. Brookmeyers laatstewapenfeit blijft het album ‘Standards‘ dat in september 2011 bij ArtistShareverscheen. Het album bevat werk uit het American Songbook, opnieuw gearrangeerddoor Brookmeyer speciaal voor het New Art Orchestra en gezongen door deNederlandse zangeres Fay Claassen.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Jeff Lorber Fusion - Galaxy

2011-12-22T18:32:00.001+01:00

Toetsenist, componist en producer Jeff Lorber vervolgt zijn weg met het door hem mede uitgedokterde geluid op zijn nieuwe album Galaxy. Jimmy Haslip, bassist van de Yellowjackets, is van de partij, samen met Eric Marienthal, Randy Brecker, Lenny Castro, Paul Jackson Jr., Larry Koonse en drummers Vinnie Colaiuta en Dave Weckl. Een topbezetting dus. Lorber grijpt op dit album terug naar eerdere thematiek en geeft er een draai aan die de stukken meer energie en een strakkere uitvoering geeft. Hij gebruikt dezelfde ritmesectie, maar meer binnen een jazzfusion idioom. “This record really takes fusion to another level”.

Jeff Lorber Fusion: Galaxy (HUI 33173)

Paul Motian 1931-2011

2011-12-18T19:13:00.000+01:00

Op 22 november 2011 overleed drummer, componist enbandleider Paul Motion op 80-jarige leeftijd in New York. Motian is eerst envooral bekend geworden als drummer. In het eerste deel van zijn loopbaanspeelde hij kort bij Thelonius Monk en kreeg grote bekendheid door zijn werk inhet Bill Evans trio van 1959 tot en met 1964. In deze periode werkte hij ookregelmatig samen met Lennie Tristano, Warne Marsh en Lee Konitz. Aansluitendspeelde hij bij de trioformaties van de pianisten Paul Bley en Keith Jarett(1967-1976).

In de periode tot 1990 speelde hij bij de toenmalige avantgardemusici CarlaBley, Charlie Haden, and Don Cherry.Vanaf de vroege jaren tachtig vormde hijeen trio met gitarist Bill Frisell en saxofonist Joe Levano. Eer Motian optwaalfjarige leeftijd met drums begon, speelde hij gitaar.Die voorliefde voorgitaar was merkbaar in de formaties die hij zelf leidde. Naast zijn steeds weerterugkerende samenwerking met gitarist Bill Frisell vormde Motian vanaf dezeventiger jaren zijn eigen Electric Bebop Band; steeds met twee of driegitaristen en een elektrische bas. Deze Electric Bebop Band was steeds zonderpiano.Motian had een goed inzicht in talent.Gitaristen als Kurt Rosenwinkel,Brad Shepik, Wolfgang Muthspiel en Steve Cardenas en de saxofonisten JoshuaRedman en Chris Potter maakten deel uit van zijn formaties.

Ook in zijnsterfjaar bleef Paul Motian actief, vrijwel tot het einde toe. Alleen al in 2011werktehij mee aan zeven albums, onder andere met Brad Mehldau en Chick Corea. Motianwerkte in totaal aan meer dan 117 albums mee, waaronder 36 onder zijn eigennaam. Veel van deze albums verschenen bij het ECM-label.Voor de moderne jazzwas Paul Motian van groot belang, niet alleen vanwege zijn groteproductiviteit, of de vruchtbare samenwerking met een aantal topmusici van demoderne jazz. Een groot deel van zijn verdienste ligt vooral in de vernieuwingvan het drummen. De verschuiving van uitsluitend leverancier van een hechtebeat naar een evenwaardig bijdragende solist in formaties, zoals die in debebop begon, kreeg mede door Motian in de moderne jazz definitief zijn beslag.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Zonder Rotterdamse connecties geen CaboCubaJazz

2011-12-14T18:59:00.000+01:00

Begin dit jaar brachten percussionist Nils Fischer en pianist, composer en arrangeur Carlos Matos met hun band CaboCubaJazz de prachtige cd 'Rikeza y Valor' uit. De band naam zegt het al, een mix van Kaapverdische, Cubaanse & Jazz invloeden. Met op de achtergrond de warme zomerse klanken van de cd van CaboCubaJazz, die met het december weer meer dan welkom zijn, sprak Mark van Rikxoort voor JazzContrasten met Nils Fischer.

Trouw noemde je crosscultureel, een mooie omschrijving, hoe is die liefde voor andere (muziek)culturen gegroeid?
Dat is inderdaad een mooi begrip en voor mij een compliment. Toen ik met het spelen van percussie begon, ben ik direct met muziek en mensen van allerlei landen in aanraking gekomen. Ik voelde me gelijk thuis - ik zie de omgang van mensen uit verschillende Culturen met elkaar als een verrijking. Dat vind ik ook het mooie aan Nederland trouwens, hier kom je constant mensen uit alle windstreken tegen, voor al in Rotterdam...

Cabo & Cuba, had je deze combi ook bedacht zonder je Rotterdamse connecties?
CaboCubaJazz is niet zo zeer een bedacht project, het is heel intuïtief ontstaan, en een logische stap - omdat ik veel Cubaanse en Kaapverdiaanse vrienden en medemusici heb. Vooral zonder pianist en medeoprichter Carlos Matos was dit project niet mogelijk geweest. Dus als je het zo bekijkt - zonder Rotterdamse connecties geen CaboCubaJazz!

De cd is ook verschenen in Kaapverdië uitgebracht, wat zijn de reacties? En Cuba, de cd daar uitbrengen....
Nou ja, je weet hoe de handelsbetrekkingen met Cuba zijn, daar een CD uit te brengen lijkt me een uitdaging... De CD verkoopt eigenlijk het beste in Kaapverdië, waar ze overal in de winkels ligt [heb ik me laten vertellen] en de VS, waar je ook veel Kaapverdianen hebt. Ok al zeg ik het zelf, de internationale reacties zijn heel goed, we hebben naast mooie recensies in Nederland een aantal lovende kritieken uit o.a. Colombia, Japan, Duitsland. CaboCubaJazz was ook CD van de maand In Latin Beat Magazine [VS] en in Mixed Worldmagazine... allemaal werkelijk beyond expectations, we zijn er heel erg blij mee!!! In ieder geval is 'Rikeza Y Valor' wereldwijd verkrijgbaar, natuurlijk via www.cabocubajazz.com, maar ook bij CDbaby, Rapsody en iTunes!

Waarvan acte! De cd is al weer enige tijd uit, zijn er plannen voor een vervolg?
Hoe bedoel je, de CD is in 2011 uitgekomen, haha... Natuurlijk zijn er alweer plannen voor nieuwe opnamen, maar we nemen er de tijd voor.

Wat kunnen we verder in 2012 nog meer van Nils Fischer verwachten?
We zullen dit jaar in het buitenland spelen met CaboCubaJazz, er zijn aanvragen uit Kaapverdië, Thailand, Indonesië, België en Noorwegen. Wij zijn aan het onderhandelen 'as we speak'. Bovendien willen we graag weer net als dit jaar zo veel mogelijk in Nederland spelen, daar zijn we ook me bezig op dit moment. De band heeft tot nu toe als kwintet gespeeld, maar voor grotere podia zijn we nu ook als octet te boeken. Wij hadden op 01-12-2011 een showcase op De Dag van de Wereldmuziek in deze nieuwe formatie.

Voor wat mij persoonlijk betreft: het nieuwe project Skins & Keys zal in februari touren o.a. in verschillende theaters en podia in Nederland, georganiseerd door Music: worldseries. Verder zal ik naast freelance werk op tournee zijn met de groep Drums United [Canada, VS, Colombia e.a.] en met Nueva Manteca. Tenslotte zal ik in 2012 beginnen aan nieuwe opnames voor de tweede CD van 'Nils Fischer & Timbazo', maar ook daarvoor neem ik de tijd!

Relevante links:
Timbazo Productions
Facebook: Nils Fischer & Timbazo

Irma Dee - Goodbye

2011-12-12T18:51:00.000+01:00

Jaco Pastorius (Dec 1, 1951 - Sep 21, 1987)

2011-12-01T18:50:00.000+01:00

Rita Reys geridderd

2011-11-21T21:09:00.000+01:00

Zangeres Rita Reys is benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Ze krijgt die onderscheiding voor haar bijdrage aan de jazzmuziek in Nederland. De 86-jarige zangeres staat al zeventig jaar op het podium. Vorig jaar verscheen haar laatste cd.

Rita Reys was al Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Ze was voor de hogere onderscheiding voorgedragen door onder anderen eurocommissaris Kroes, zangeres Mathilde Santing en oud-premier Kok.

De onderscheiding Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw is voor mensen die iets buitengewoons hebben gedaan in de kunst, muziek, wetenschap of sport. (BRON: NOS.NL)

Mingus on Mingus

2011-11-20T19:25:00.000+01:00

Bix Beiderdecke’s laatste opnames, 80 jaar geleden

2011-08-14T09:39:00.001+02:00

’t Was begin augustus 2011 tachtig jaar geleden dat kornettist Bix Beiderdecke in zijn huis in Queens, New York, een vlaag van verstandsverbijstering kreeg en onmiddellijk daarop overleed. Een gesloopte geest stierf in een gesloopt lichaam. De 28-jarige Beiderbecke was langdurig aan alcohol verslaafd. Drank was toentertijd in de Verenigde Staten nog niet grondwettelijk aan beperkende bepalingen onderhevig. De meeste spiritualiën bevatten ofwel ethanol ofwel het relatief goedkopere isopropyl. Goedkope alcohol bleek van tijd tot tijd een goedkope manier om blind te worden. Beiderbecke dronk zichzelf dood, op dezelfde manier waarop Amy Winehouse zich ten gronde richtte.

Tegen het einde van de twintiger jaren was Bix Beiderbecke niet de beste of snelste trompettist in de jazzscene. Louis Armstrong hield die stoel al bezet. Beiderbecke exploreerde in een tijd waarin jazz ‘hot’ diende te zijn een ‘coolere’ benadering. Zijn lichtere trompetspel baseerde zich op zuiverheid en helderheid, met een vlekkeloze syncopering. Ook was Beiderbecke een van de eersten die met ruimte speelde, net even achter de maat, zodat de voet van de luisteraar deze kon volgen. Ook in uptempo-nummers bleef hij relaxed en hield ervan de juiste noten precies te accentueren. Die typering gold voor zijn beste periodes, niet voor de nadagen van zijn carrière.
Zijn laatst bekende opnames dateren van een jaar voor zijn overlijden.

In de namiddag van 15 september 1930 zou hij met het orkest van Hoagy Carmichael in de studio van Victor op West 24th Street, New York, drie nummers opnemen. Vreemd getal eigenlijk, omdat de meeste opnamesessies indertijd even aantallen programmeerden om zo de beide zijden van een 78-toeren schellak te vullen. Op die septemberdag nam het orkest de oorspronkelijke versie van Georgia on My Mind op en voorts One Night in Havana en twee takes van Bessie Couldn't Help It op. Dit Bessie Couldn't Help It zouden de laatste opnamen van Bix worden.

Volgens de biografie van Beiderbecke van Richard Sudhalter en Philip Evans gebeurde er het volgende: Nog tien minuten, de opnameleider L.L. Watson vroeg de musici hun plaatsen in te nemen. Jimmy Dorsey, Bud Freeman en zelfs de kamergenoot van Bix, Ray Lodwig, iedereen bleek present. Behalve Bix. Toevallig keek Jack Teagarden naar een duistere hoek van de studio. Daar zat Bix, met zijn cornet op zijn knieën en speelde met de ventielen, terwijl hij onhoorbaar in zichzelf praatte. De hele tijd had hij daar gezeten. ‘Big Tea’ zoals collega’s hem noemden, liep rustig naar Bix en hoorde nog net enige zacht gefluisterde woorden. ‘Kom op, geef me deze keer een kans. Stel me niet teleur.’ Zo praatte hij tegen de cornet alsof dit instrument alleen kon beslissen of hij de sessie kon voltooien. Ook Hoagy Carmichael herinnerde zich de nervositeit van Bix op die dag: ‘Maar zodra hij speelde, was hij in orde en verhief hij echt de muziek.’ Bix kwam niet aan bod in het derde nummer van de sessie een nummer met een rumbaritme.

Aansluitend aan deze opnamesessie was Bix keer op keer absent tijdens een serie van radio-opnamen voor Camel Hour. Als hij al op kwam dagen, was zijn spel matig. Hij zette de cornet aan zijn lippen, om er vervolgens achter te komen dat er geen noten volgden. Binnen de kortste keren nam trompettist Bobby Effros de plaats van Bix in. Met dit falen zette de definitieve neergang in. Op 6 augustus 1931, nu 80 jaar geleden, kwam er een einde aan een leven vol creatieve hoogtepunten.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Frank Foster 1928 - 2011

2011-07-30T11:12:00.001+02:00

Op dinsdag 26 juli 2011 overleed op 82-jarige leeftijd Frank Foster in zijn huis in Chesapeake, Virginia, na problemen met zijn nieren. Foster is vooral bekend geworden door zijn werk als tenorsaxofonist en fluitist bij Count Basie. Ook heeft hij zijn hele muzikale leven door gecomponeerd en gearrangeerd. Bij het publiek in Nederland was hij jarenlang bekend. Hij schreef en arrangeerde Splanky, gedurende een lange periode de herkenningstune van het actualiteitenprogramma Brandpunt. Ook Shiny Stockings, jarenlang de herkenningstune van de Basieband, werd door Foster gearrangeerd. Na de eerste schreden op een muzikale loopbaan bij een dansorkest trad Foster in 1953 toe tot de gelederen van de Count Basie Band.

In 1984 overleed Count Basie. Aanvankelijk nam trompettist/arrangeur Thad Jones het leiderschap over. In 1986 nam Foster de leiding over, tot 1995. Hij betrad met deze formatie meermalen het podium op het North Sea Jazz Festival. Hoewel de Count Basiejaren uiterst vruchtbare jaren waren voor Foster én voor Basie, was Foster minstens zoveel een bebopper als een swinger.In 1954 maakte hij zijn eerste plaatopnamen in de formatie van Thelonius Monk. Hij maakte platen met Frank Wess, een Count Basie collega, maar ook met de formatie van Coltrane-slagwerker Elvin Jones (1970-1972)en met The Thad Jones- Mel Lewis Big Band(1972-1975). In 1985 toerde hij met de formatie van organist Jimmy Smith door Europa. Met Frank Wess toerde hij in 1996 langs de Nederlandse jazzpodia, begeleid door het Rein de Graaff trio. Hij liet zich tijdens deze optredens kennen als een tomeloze energiespeler met duidelijke Coltrane-invloeden. Het waren moordende optredens voor het begeleidende trio. In 1985 begon hij met drie nieuwe groepen: het kwartet/kwintet The Non-Electric Company, het 12-koppige Swing Plus en het 18-koppige The Loud Minority Big Band.

Foster ontving twee Grammy Awards, eentje voor zijn big band arrangement Deedles' Blues geschreven door Diane Schuur in 1987 en een tweede voor zijn arrangement van George Benson's compositie Basie’s Bag in 1988. Ook componeerde en arrangeerde hij stukken voor onder meer het Metropole Orkest, The Carnegie Hall Jazz Ensemble en het Lincoln Center Jazz Orchestra onder leiding van Wynton Marsalis. Op twee platen van Frank Sinatra, te weten, Mack the Knife en L.A. Is My Lady was Foster de muzikale leider.In 2002 ontving de Amerikaanse musicus de NEA Jazz Masters Award, de hoogste eer die een jazzmuzikant zich kan wensen. Hoewel hij in 2001 door een beroerte werd getroffen die hem verder spelen onmogelijk maakte, bleef hij tot het einde doorgaan met componeren en arrangeren.

Bijdrage C.P. Vincentius

The Sacred Concerts van Duke Ellington

2011-06-16T08:53:00.000+02:00

Enschede, 13 juni 2011 - In de laatste jaren van zijn leven schreef Duke Ellington een aantal gewijde composities, bekend geworden onder de verzamelnaam "The Sacred Concerts". Over deze drie composities zei Duke Ellington zelf:
"these concerts are the most important thing I have ever done".

Vanwege hun grote en uitzonderlijke bezetting zijn de concerten niet vaak uitgevoerd. Onder leiding van John Hondorp brachten Koor en BigBand ArtEZ van het Conservatorium een samenvatting van deze drie Sacred Concerts. Het project kreeg gestalte tijdens het Jazz Festival dat elk jaar rond Pinksteren in Enschede plaatsvindt. John Hondorp lichtte vooraf toe dat het hier een samenvatting betrof van de concertmuziek zoals die door de beheerders van het Ellingtonlegaat wordt erkend. De Oude Kerk aan de Markt te Enschede zat tjokvol. Nadat alle reguliere zitplaatsen waren bezet, namen velen genoegen met een plekje in de gangpaden. Men kwam niet tevergeefs. Het betrof een spetterende uitvoering op hoog niveau. De zangsolisten, met name Tamara Peters, sopraan en Andrea Stuckenholz, alt, waren van bijzondere klasse. Grandioos was de bijdrage van tapdanser Thomas Kolczewski, maar ook de solisten uit de ArtEZ Conservatorium bigband zorgden voor open doekjes. ArtEZ Conservatorium koor zorgde voor een bijzondere prestatie door de deels reciterende, deels gezongen partijen stijlvol neer te zetten. De zeggingskracht van deze klassieke compositie, gecombineerd met de drive van een bigband en de energie die doet denken aan gospelkoren uit de zwarte kerken zorgden voor een zeer geslaagd optreden van bijna anderhalf uur. Het langdurige applaus was volkomen terecht. Dit was een van de hoogtepunten van het Jazz festival Enschede 2011.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Catherine Russell - Muziekcentrum Enschede

2011-06-09T09:07:00.000+02:00

Catherine Russell brengt ons terug naar de tijd dat jazz nog idolen en iconen opleverde. Ze heeft een stem en een voordracht die sterk aan die van Dinah Washington doet denken; dan weer een dame die je als uitsmijter bij een kroeg kan neerzetten, dan weer een dame van verfijnde klasse. Met pianist Mark Shane heeft ze een medemusicus die niet alleen begeleidt, maar een evenredig deel aan het optreden bijdraagt. Hij kent en beheerst zijn ragtime-klassiekers. Op haar cd’s horen we Russell even spaarzaam begeleid als tijdens optredens.

Wordt op cd’s de piano van Mark Shane incidenteel aangevuld met banjo of tuba, tijdens dit optreden bleek Shane’s bijdrage meer dan voldoende.
Het repertoire bestond uit hits uit de dertiger,veertiger en vijftiger jaren. Musicalsongs, bluesnummers, jazznummers. Fats Waller herleefde in We the people, Willie Dixon met Spoonful en een minder bekende Ella Fitzgerald uit 1936 met Under the Spell of the Blues
Catherine Russell zette de songs zelfverzekerd neer( they say I got a voice that carries) met korte introducties waarin ze de oorspronkelijke artiest vermeldde.

Na een jeugd vol muziek – haar vader was de bandleider Luis Russell, haar site heeft o.m. een foto, waarin een zeer jeugdige Catherine bij Louis Armstrong op schoot zit –werkte Catherine jarenlang als achtergrondzangeres. Haar doorbraak kwam met haar eerste cd, waarop zij een aantal lichtelijk dubbelzinnige bluesnummers uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw nieuw leven inblies.

Haar optreden in Enschede liet een getalenteerde en ervaren zangeres zien en horen, die met merkbaar plezier haar voorkeur voor de gekozen songs uitdraagt. De avond was te snel voorbij, ook met de encores.

Optreden 1 april 2011 Muziekcentrum Enschede

Bijdrage: C.P. Vincentius

Programma North Sea Jazz 2011 bekend

2011-04-30T21:24:00.001+02:00

Ondermeer BB King, Larry Graham Central Station, Seal en Snoop Dogg Doggy Style met bijna volledige originele bezetting komen dit jaar naar Rotterdam. Ook Jonathan Jeremiah, Chaka Khan, Madeleine Peyroux, Brad Mehldau & Joshua Redman en Tom Jones met “Praise & Blame” maken hun opwachting op de 36e editie van het grootste indoor jazz festival ter wereld.

Verder komen Dr. John, Eddie Palmieri, Chucho Valdés & Omara Portuondo, Amadou & Mariam,Joe Lovano Us Five, Pharoah Sanders Quartet, New John Scofield Group en Randy Brecker Bill Evans Soulbop featuring Medeski, Martin & Wood naar het driedaagse festival.

Op het programma staat een groot aantal speciale projecten waaronder het Metropole Orkest met drie generaties jazz vocalisten: Jon Hendricks, Al Jarreau en Kurt Elling. Hancock, Shorter en Miller komen met “Tribute to Miles Davis”, 20 jaar na het overlijden van deze jazzlegende, hun voormalige bandleider. Het festival wordt op donderdag geopend door Natalie Cole tijdens het North Sea Jazz Gala.

In de programmering is speciale aandacht voor nieuwe ontwikkelingen middels de thema's Infused, New Free Bop en Electronic Jazz. Nederland wordt weer ruim vertegenwoordigd, o.a. door Jan Akkerman en guests, Candy Dulfer, Ruben Hein, Jungle by Night en Schradinova. Uit de Nederlandse Jazz top o.a. Michiel Borstlap, Eric Vloeimans en Yuri Honing.

Eerder werden Ahmad Jamal, Rumer, Paul Simon, Selah Sue, Tedeschi/Trucks Band, Janelle Monáe, Bootsy Collins, Branford Marsalis Quartet, Ben L'Oncle Soul, Richard Bona and Raul Midón, Rubén Blades en Mavis Staples, Return to Forever IV, Raphael Saadiq en Esperanza Spalding Chamber Music Society al bevestigd.

Carte Blanche
In de programmering van North Sea Jazz 2011 is veel ruimte voor de nieuwe generatie in de jazzmuziek. Mede daarom is er niet voor een Artist In Residence gekozen - een titel die in voorgaande jaren was voorbehouden aan een gevestigde jazzartiest. In plaats daarvan krijgen twee jongere, maar daarom niet minder talentvolle acts dit jaar de titel ‘Carte Blanche’: te weten Kyteman en Rudresh Mahanthappa. Net als de Artist In Residence krijgen zij van North Sea Jazz de ruimte om op alle festivaldagen acte de présence te geven. Dat steeds op een andere manier, om zo hun veelzijdigheid te tonen.

Gratis download single Pieter de Graaf 'Reconnu'

2011-03-30T21:15:00.001+02:00

Reconnu by Pieter de Graaf

Niels Tausk's "The Tausk Force"

2011-03-30T21:11:00.002+02:00

Binnenkort is het zover en wordt de nieuwe band "The Tausk Force" van trompettist Niels Tausk gelanceerd. Met Mike Boddé op piano, Paul Berner op contrabas, Marnix Stassen op drums en zangeres en Edison winnares Paulien van Schaik. Het wordt een mooi en ingetogen programma met eigen liedjes, jazz-originals. bekendere en onbekende nummers uit allerlei stijlen. Intiem en puur, verassend en relaxed, jazz zonder duizenden noten per minuut.

Niels Tausk is te horen op zo’n 40 cd’s, en werkte o.a. met Mathilde Santing, Ferdinand Povel, Georgie Fame, Herb Geller en Bud Shank.

CD Peter Beets - Chopin Meets the Blues

2011-03-30T21:05:00.002+02:00

Al even uit, maar een pracht van een cd, een ode aan Chopin van Peter Beets. De recensies zijn ook lovend:

Zijn pianospel is een soepele mix tussen Oscar Peterson en Monty Alexander. Zijn improvisaties zijn helder en rollend transparant waarbij hij kiest voor veel noten. Jammer blijft dan wel dat de emotionele diepgang hierdoor wat ondersneeuwt, de geroerde lading die de muziek van Chopin nou juist zo bijzonder maakt. schreef Radio6.nl Mattie Poels schreef het artikel en merkte op: “Je moet de originele Chopin ernaast leggen om te erkennen hoe ingenieus Beets de werken van de grootste piano componist uit de Romantiek heeft bewerkt. Werkelijk fantastisch.".

Klaas Koopman (Pianowereld) schreef: “Gegarandeerd dat u verkocht bent, als u de eerste 32 maten hebt gehoord van Chopins nocturne in Es, opus 9 # 2, zoals Peter Beets die vertolkt.”

North Sea Jazz kaartverkoop gestart

2011-03-24T07:59:00.001+01:00

De eerste namen zijn bekend, de kaartverkoop is gestart en eind april wordt de volledige line-up bekend gemaakt. North Sea Jazz 2011 komt eraan!

Vrijdag 8 juli: o.a. Ahmad Jamal, Rumer, Paul Simon, Esperanza Spalding Chamber Music Society, Return to Forever IV, Janelle Monae, Rubén Blades

Zaterdag 9 juli: o.a. Selah Sue, Tedeschi Trucks Band, Ben L'Oncle Soul

Zondag 10 juli: o.a. Raphael Saadiq, Branford Marsalis Quartet, Richard Bona and Raul Midón, Mavis Staples, Bootsy Collins

Pinetop Perkins 1913-2011

2011-03-24T07:47:00.002+01:00

Blueslegende Pinetop Perkins is maandag op 97-jarige leeftijd overleden. De boogie woogiepianist overleed aan een hartstilstand. Perkins stond bekend om zijn agressieve pianospel en schorre stem. Eerder dit jaar won hij nog een Grammy Award, waarmee hij de oudste artiest ooit is die deze prestigieuze muziekprijs won. Perkins wordt begraven in zijn geboorteplaats Belzoni, in de staat Mississippi. Hij laat geen nabestaanden achter.

Geboren als Joseph William Perkins op 7 juli 1913 in Belzoni, Mississippi . begon Perkins zijn carrière zijn als gitarist, maar liep blijvend letsel op aan zijn linkerarm door een gevecht met een begeleidingszangeres in Helena, Arkansas. Niet in staat om nog langer gitaar te spelen, stapte Perkins over naar piano. Bovendien stapte hij over van bluesgitarist Robert Nighthawk en diens KFFA radioprogramma naar Sonny Boy Williamson 's King Biscuit Time. Hij bleef werken met Nighthawk en begeliedde hem op ‘Jackson Town Gal’, begin vijftiger jaren voor het Chess label, toen het grote label voor de Chicago-blues.

In de jaren 1950 werd Perkins lid van de begeleidingsband van gitarist Earl Hooker en begon te toeren. Tijdens een onderbreking van een reeks optredens nam hij in de studio Sam Phillips in Memphis Tennessee, zijn versie van "Pinetop's Boogie Woogie" op. Het leverde hem de bijnaam Pinetop op en ook de verwarring wiens versie de eerste en originele zou zijn. Dat is en blijft uiteraard de versie van Clarence ‘Pinetop’ Smith uit 1928. Wanneer Otis Spann de Muddy Waters Band in 1969 verlaat, wordt Perkins diens vervanger. Hij zal dat meer dan tien jaar blijven, tot de leden en masse Muddy Waters verlaten om The Legendary Blues Band te vormen o.m. met Willie "Big Eyes" Smith. Hoewel hij verscheen als sideman op talloze opnames werd het spotlight pas in 1988 op Perkins gezet met het album ‘After Hours’ voor Blind Pig Records. Aan de tournee aansluitend aan de presentatie van dit album, werkten ook bluesgiganten Jimmy Rogers en Hubert Sumlin mee.

Zijn robuuste pianospel komt goed uit de verf op ‘On Top’ uit 1992, samen met ex-Muddy Water collega Jerry Portnoy op harmonica, in 1998 gevolgd door het album ‘Legends’ met gitarist Hubert Sumlin. In 2004 had Perkins een ernstig verkeersongeval, toen zijn auto in La Porte, Indiana, werd aangereden door een trein . De auto werd vernield, maar de 91-jarige bestuurder raakte niet ernstig gewond. Tot aan zijn dood, Perkins woonde in Austin , Texas . Hij trad meestal een paar nachten per week op in de club Nuno in Sixth Street. In 2005, Perkins ontving de Grammy Lifetime Achievement Award, in 2008 gevolgd door een Grammy Award voor Best Traditional Blues Album voor ‘Last of the Great Mississippi Delta Bluesmen: Live In Dallas’ samen met Henry James Townsend, Robert Lockwood Jr en David Honeyboy Edwards. Hij was ook genomineerd in dezelfde categorie voor zijn solo-album, Pinetop Perkins op de 88's: Live in Chicago.

Perkins speelde een korte muzikale cameo op de straat buiten Aretha's Soul Food Cafe in de film The Blues Brothers uit de tachtiger jaren. Hij speelde een ruzie met John Lee Hooker over wie van hen "Boom Boom" schreef. Hij verscheen ook in 1987 film Angel Heart als lid van Toots Sweet's band.

Op 97-jarige leeftijd, won hij een Grammy Award voor Best Traditional Blues Album voor ‘Joined By The Hip’, een album opgenomen met Willie "Big Eyes" Smith. Het maakte hem de oudste Grammy winnaar ooit. Perkins overleed op 21 maart 2011 in zijn huis in Austin, Texas.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Benjamin Herman | Tour 2011

2011-03-24T07:38:00.003+01:00

In april tourt saxofonist Benjamin Herman door Nederland. Met zijn kwartet bestaande uit Jesse van Ruller, Cyril Directie en Carlo de Wijs zal hij zijn gemixte nachtclubsouljazz brengen.

De precieze invulling weet Herman zelf ook nog niet: “Ik zal de komende weken nog wat muziek schrijven om tijdens de tour te spelen”, maar met een mix van oud en nieuw materiaal zorgt het kwartet, volgens het persbericht, gegarandeerd voor een feestelijke avond uit. De tour doet de volgende steden aan:

07 April Lantaren / Venster Rotterdam
08 April Burgerweeshuis Deventer
09 April De Kelder Amersfoort
10 April JazzXperience Gouda
20 April Muziekpodium Zeeland Veere
22 April De Harmonie Leeuwarden
23 April Roepaen Ottersum
24 April Simplon Groningen

Recensie van LP Miles Davis – Bitches Brew Live

2011-03-18T07:25:00.001+01:00

Het lijkt terug in de tijd, maar het is echt de realiteit. Vinyl is terug en vandaar kom je in de media weer tegen: Recensie van een LP, zo ook die van Miles Davis op hifi.nl.

Dit jaar kwam het album Bitches Brew Live opnieuw uit met drie nog nooit eerder uitgebrachte tracks en een fenomenale bezetting. Het album is verdeeld opgenomen, allereerst tijdens het Newport Jazz Festival van juli 1969 en het tweede deel stamt uit augustus 1970. Hier speelde Miles Davis met een ietwat gewijzigde bezetting op een festival op The Isle Of Wight in Engeland, naast grote namen als Sly & The Family Stone, Led Zeppelin en Jimi Hendrix.

Lees meer : www.hifi.nl

Joe Morello 1928 - 2011

2011-03-14T18:38:00.001+01:00

De legendarische Amerikaanse jazzdrummer Joe Morello is zaterdag 12 maart 2011 op 82-jarige leeftijd overleden. Morello speelde in een van de beste versies van het befaamde Dave Brubeck Quartet.

Wie aan het absoluut meest bekende jazznummer denkt, komt onverbiddelijk op Take Five van het Dave Brubeck Quartet uit. Dat maakt logischerwijs de drumsolo van Joe Morello tot de meest bekende drumsolo. Morello was samen met saxofonist Paul Desmond de grondlegger van de wereldhit Take Five. De twee waren aan het improviseren in 1959 toen Brubeck de melodie hoorde en aan Desmond vroeg om er een nummer van te maken. In het arrangement is een korte, maar markante solo van Morello verwerkt.

Morello leed vanaf zijn geboorte aan een beperkt gezichtsvermogen. Noodgedwongen legde hij zich op activiteiten toe, waarbij die beperking geen doorslaggevende rol speelde. Op zesjarige leeftijd begon hij met een vioolstudie, op negenjarige leeftijd stond hij als solist voor het Boston Symphony Orchestra met Mendelssohn’s Vioolconcert, hetgeen hij op twaalfjarige leeftijd herhaalde. Na een ontmoeting met Jasha Heifetz op vijftienjarige leeftijd kwam hij tot de slotsom dat hij het spel Heifetz nooit zou kunnen evenaren. Hij nam drumlessen, eerst bij showdrummer Joe Sefcik en later bij George Lawrence Stone, schrijver van het lesboek Stick Control for the Snare Drummer. Deze Stone was zo onder de indruk van de opvattingen van Morello dat hij deze in zijn volgende lesboek Accents & Rebounds opnam. Aansluitend studeerde Morello bij Billy Gladstone, drummer bij de Radio City Music Hall.

Nadat hij naar New York was verhuisd, speelde Morello met diverse jazzartiesten van naam, zoals Johnny Smith, Tal Farlow, Stan Kenton, Phil Woods, Sal Salvador, Marian McPartland, Jay McShann, Art Pepper, Howard McGhee en anderen. In 1955 sloeg hij het aanbod om bij Benny Goodman en later bij Tommy Dorsey te werken af, om een periode van twee maanden bij Dave Brubeck te kunnen spelen. Aansluitend maakte Joe Morello vanaf 1956 tot en met 1967 deel uit van het Dave Brubeck Quartet, de periode van het meeste succes. Hij werkte mee aan meer dan zestig albums van het Quartet. Als technisch hoogbegaafd drummer gaf hij aan diverse nummers met uitzonderlijke maatsoorten, zoals 5/4 en 9/8 de perfecte invulling.

Zijn nummer tijdens talloze optredens was Unsquare Dance, waarin hij in 7/4 maat uitsluitend met de sticks showmanship met creativiteit combineerde.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Win kaarten voor jazz-gigant Tom Harrell en concertgebouworkest in W2

2011-03-11T19:30:00.001+01:00

De jazz-held Tom Harrell komt naar Den Bosch! Op 2 april staat hij daar met het Concertgebouworkest. In samenwerking met Jazz On Stage geeft LiveXS drie setjes van twee kaarten weg voor deze Jazz Orchestra Of The Concertgebouw Featuring Tom Harrell, en bij elk setje zit bovendien de gloednieuwe cd. Winnen doe je niet zomaar. Want de vraag luidt: op welk instrument speelt deze Harrell?Mail je antwoord voor 22 maart naar win@livexs.nl en vermeld je naam en telefoonnummer. Winnaars krijgen een dag later bericht!

Al Foster in BIMHUIS

2011-03-11T08:50:00.001+01:00

Liefhebbers van de latere Miles Davis kennen de vlekkeloze, voortstuwende funkritmes van Al Foster. De comeback van Davis in 1980 is volgens velen te danken aan de intuïtieve samenwerking en persoonlijke vriendschap met de drummer. In zijn kwartet wisselt Foster eigen composities af met standards en Miles-nummers als ‘So What’. ‘To watch him in action, perched low to the ground behind several sharply angled cymbals, is to witness something like an expert golf swing’ (New York Times).

BIMHUIS woensdag 6 april 20:30
AL FOSTER QUARTET
Eli Degibri sopraan/tenorsax, Adam Birnbaum piano, Doug Weiss bas, Al Foster drums

Radio 6 Zwarte Lijst 2011 is bekend

2011-03-10T19:16:00.003+01:00

Otis Redding - (Sittin' on) The Dock of the Bay is de nieuwe nummer 1 in De Zwarte Lijst.

Check de hele lijst!

Ayesha de Groot live in Amersfoort

2011-03-08T07:18:00.000+01:00

In de serie tweewekelijkse jazzconcerten, waar de top van de Nederlandse jazz speelt, treedt op woensdag 16 maart zangeres Ayesha op in de Observant in Amersfoort. Zij wordt begeleid door o.a. Alexander Beets.

Ayesha de Groot is één van de weinige zangeressen die zonder conservatorium opleiding over een prachtige natuurlijke stem beschikt. Haar liefde voor muziek begon met het schrijven van haar eigen liedjes Dit deed ze vanaf het moment dat ze woorden kon vormen. Ayesha begint echter pas eind jaren ‘90, met zingen, waarbij ze menigeen verrast met haar natuurlijke talent en sterke podium presentatie. Autodidact en zonder de bagage van een conventionele zangopleiding, kiest ze haar eigen weg binnen de jazzmuziek. Hierbij voert ze op een verfrissende manier haar publiek mee, met haar warme en pure stem. In de jungle van hedendaagse interpretaties staat zij voor de vertaling van het lied in zijn eenvoudige aansprekende vorm.

De aanvangstijd van dit concert is 20:30 uur en de toegang is gratis. Locatie: Stadscafé de Observant, Amersfoort. www.observant.nl

Nieuwe cd Robert Rook Quartet

2011-03-07T08:46:00.003+01:00

Op de nieuwe dubbel cd van Robert Rook en zijn quarter staan allemaal eigen composities, geschreven door Rook en Thomas Andersen die al 15 jaar samen werken. De nieuwe cd 'Tribute to Jochem' komt uit nadat Rook een half jaar in New York is geweest. De cd is de moeite waard, zonder een enkel saai moment, in de liner notes wordt dit nog eens extra bevestigd door Billy Hart en Dave Liebman.

De wereldberoemde drummer Billy Hart schrijft in zijn
liner notes: “I found that everything I heard was more than
accurate. He possesses great imagination; energy with
contemporary vision.”

Saxofonist Dave Liebman zegt: “I was familiar with Robert’s
music before and think he combines a true sense of tradition
with his own concept. As well, he has a good group to
support him. A wonderful pianist.”

ROBERT ROOK QUARTET - TRIBUTE TO JOCHEM
Robert Rook - piano
Victor de Boo - drums
Thomas Winther Andersen - bas
Rob Armus - tenorsax

Ultimate Jazz | UJRR05

T.H.E.O. met Michiel Borstlap

2011-03-06T18:48:00.003+01:00

Op zondag 13 maart is het weer tijd voor de maandelijkse jazz-happening aan het Spui. The Hague Ethospheric Orchestra (T.H.E.O) speelt zijn zesde concert in de concertreeks van dit seizoen. Tijdens de vorige concerten (o.a. met gitarist Jesse van Ruller) in de serie hebben al vele mensen ontdekt dat T.H.E.O. staat voor eigentijds en energiek en dat het bijwonen van een T.H.E.O. concert een fantastische manier is om de zondagmiddag in De Haag door te brengen. En dat alles onder genot van een hapje en een drankje in de sfeervolle foyer van Theater aan het Spui.

Dit keer zal Michiel Borstlap de gastsolist zijn. Michiel Borstlap is een van Nederlands meest bekende en veelzijdige jazzpianisten. De samenwerking tussen hem en T.H.E.O. op 13 maart belooft dan ook een verrassende en spannende middag te worden.

T.H.E.O. speelt een prikkelende mix van jazz, wereldmuziek, klassieke orkestraties een groovy funk die veel ruimte laat voor improvisatie. T.H.E.O. is ruim een jaar geleden ontstaan uit een verlangen om Den Haag een eigen, modern geluid te geven en daarmee het beeld van de stad als ‘jazzcapital’ te actualiseren. De ongebruikelijke bezetting van het orkest (trompet, trombone, sax, fluit, zang, piano, vibrafoon, bas, drums en percussie) maakt een grote afwisseling in klankkleur mogelijk. THEO klinkt dan ook als geen ander orkest.

Alle twaalf leden, uit negen verschillende landen, hebben gestudeerd aan het Koninklijk Conservatorium. De muzikale leiding is in handen van pianist/dirigent en DeloitteJazzAward-winnaar Michal Vanoucek.

Op de website www.THEOrchestra.nl is meer informatie te vinden over de afzonderlijke leden van THEO en de aankomende concerten. Theater aan het Spui, Den Haag. Zondag 13 maart, 15:00 uur. The Hague Ethospheric Orchestra met Michiel Borstlap (piano)

George Clinton op The Hague Jazz

2011-03-04T19:11:00.001+01:00

De legendarische Amerikaanse funkmuzikant George Clinton treedt op zondag 19 juni op tijdens het festival The Hague Jazz.

Op de Facebook-pagina van George Clinton staan de data van zijn Europese tournee, met concerten in België, Engeland, Nederland, Frankrijk en Portugal.

Het optreden in het ADO Stadion in Den Haag is inmiddels door de organisatie van The Hague Jazz bevestigd. Het festival presenteert op 7 april haar volledige programma.

De 69-jarige George Clinton wordt gezien als een van de grondleggers van de funkmuziek. Hij was het brein achter de bands Parliament en Funkadelic die gedurende de zeventiger en begin tachtiger jaren veel succes hadden. Sinds 1981 treedt George Clinton op als soloartiest.

BRON: haagspoppodium.nl

Jazz below the sea Talent Award

2011-03-03T07:23:00.000+01:00

Op vrijdag 11 maart vindt de tweede voorronde van de Jazz below the Sea Talent Award plaats in Grand Café de Havenkom (Almere Haven). Op deze avond strijden drie talentvolle jazzformaties om een plek in de finale van deze award op 20 mei. Deze maand treden de singer/songwriter Rik Limonard, pianist Alexander van Eck en zangeres Ramona Tiller – Burleson op.

De formaties geven elk een optreden van 30 minuten. Een deskundige jury bestaande uit Kees Tak (bestuurslid Jazz below the Sea), Hans Welle (Saxofonist, dirigent), Mattie Poels (VPRO/radio 6) en Caroline Helversteijn (Zakelijk leider theatergezelschap Vis à Vis) zal de bands beoordelen en de winnaar selecteren.

Claudia Camu

De winnares van de eerste voorronde was Claudia Camu. De derde voorronde is op 8 april. De winnaars strijden tegen elkaar in een spetterende finale op 20 mei. De winnaar van deze finale mag een CD opnemen en optreden op het festival Jazz below the Sea.

De avond begint om 21.00 uur en de toegang is gratis, voor meer informatie kijke op: jazzbelowthesea.nl

Faaaraaah

2011-03-03T07:12:00.001+01:00

Pieter de Graaf - The Blue Room

2011-03-02T18:58:00.001+01:00

Pieter de Graaf brengt sinds februari elke maand een nieuwe track uit. Deze zal hij gratis verspreiden. Het eerste nummer ‘The Blue Room’ is nu te beluisteren en te downloaden.

De Graaf heeft een duidelijk beeld van wat hij wil in 2011. “In plaats van touren met bands ga ik komend jaar een geheel nieuwe inhoud aan mijn muzikale leven geven. Niet geheel nieuw, want piano blijft een centrale rol spelen. Vanaf februari zal ik elke maand iets uitbrengen. Dat kan een solo pianoliedje zijn, een liedje wat ik zelf zing, een liedje met geproduceerde beats of met een live band, een met gastmuzikant/vocalist, met orkest, met strijkkwartet en ga zo maar door. Samen met Dox Records zal ik deze online uitbrengen. Zodra er een toereikende hoeveelheid passende liedjes zijn, dan zetten we het geheel op cd voor een nieuw album. Daarnaast zal ik elke maand een passende video opnemen, uiteraard met piano opnamen. Met mijn flipcam, of soms door een professionele cameraman.

Verder richt ik me op een nieuw pianomedium: http://www.thepiano.nl/, het Nederlandse platform voor álles wat met de piano te maken heeft. Voor thepiano.nl zal ik onder meer langs gaan bij aansprekende pianisten. Denk aan Michiel Borstlap, Mike Del Ferro, of zelfs aan Wibi Soerjadi, Herbie Hancock of Brad Mehldau. Met hen wil ik samenspelen en misschien een gesprekje voeren voor een soort mini docu. Naast mijn eigen pianofilmpjes komen deze filmpjes allemaal op thepiano.nl."

Dave Pike en Benjamin Herman met het Rein de Graaff Trio

2011-02-28T21:49:00.001+01:00

Vrijdag 25 maart 2011 Jazzcafé de Tor, Enschede

Het zijn minder gunstige omstandigheden die de kwaliteit van een concert danig kunnen beïnvloeden. Zo was vrijdagavond om 9.00 uur
de vibrafoon van solist Dave Pike nog niet geïnstalleerd en was het publiek er getuige van dat die installatie ook niet helemaal lukte. De toetsen zaten niet overal op de dempbalk. Waarschijnlijk bepaalde dat ook de al te vileine resonantie bij de aanslag van sommige toetsen.
Het was allemaal improviseren geweest om toch nog een goed functionerende vibrafoon op het toneel te krijgen, aldus Rein de Graaff.

Maar dat was niet het enige mankement van de avond. Voor de pauze zag het publiek bassist Marius Beets in totale wazigheid voor zich uitstaren. In de pauze sukkelde Beets op het podium achter de piano in slaap en moest de Graaff op de bassist inpraten. Na de pauze stond de anders zo effectief stuwend spelende Beets letterlijk knikkebollend achter, tegen en over zijn instrument.
De uiteindelijke balans van deze avond was dat pianist / leider Rein de Graaff liet horen dat hij een zeldzaam goede beboppianist is, dat drummer Eric Ineke altijd goed is voor een degelijke ritmische basis en voor korte, mooi opgebouwde, solo’s, dat Benjamin Herman zich het idioom van Charlie Parker op overtuigend eigen wijze heeft meester gemaakt, dat Dave Pike het accuraat en to the point swingen dat lang zo kenmerkend voor zijn spel is geweest had thuis gelaten en had ingeruild voor een overdaad aan pedaalwerk en dat Marius Beets volgende keer er voor moet zorgen conditioneel beter voor de dag te komen. Wat een van de topavonden in het jazzseizoen van de Tor had moeten worden, verkeerde in het tegendeel, hetgeen ook af te meten was aan het aantal liefhebbers dat voortijdig de Tor verliet.

Bijdrage: C.P. Vincentius

Tribute Hans Dijkstal

2011-02-27T16:54:00.000+01:00

Dinsdag 1 maart vindt in theater Diligentia in Den Haag de Hans Dijkstal
Tribute plaats. De herinneringsavond wordt gehouden voor vrienden
en bekenden van de vorig jaar mei overleden politicus, bestuurder en
jazzliefhebber. Er zijn optredens van onder meer de Wereldband, Denise
Jannah, Michael Varekamp, Karel de Rooij en Aus Greidanus.

Kansen voor jong talent
Op 1 maart presenteert ook de Hans Dijkstal Stichting zich. Deze
nieuwe stichting wil muzikaal jong talent uit de zogeheten Krachtwijken
ondersteunen. Dijkstal stond bekend als een warm pleitbezorger voor
verdraagzaamheid en gelijke kansen voor iedereen. Hij werd ook gezien
als een ambassadeur van de Nederlandse jazzmuziek. De behoefte
deze eigenschappen levend te houden hebben geleid naar de nieuwe
stichting, waarbij ook de familie Dijkstal actief betrokken is. De stichting
richt zich in eerste instantie op de Haagse regio.

Frans Elsen 1934-2011

2011-02-26T15:05:00.002+01:00

Jazzpianist, jazzdocent en arrangeur Frans Elsen is op woensdag 23 februari 2011 overleden. Hij werd 76 jaar. Elsen (geboren 28 mei 1934 in Den Haag) hoorde in vijftiger tot de eerste moderne jazzpianisten van Nederland. Bebop is bij hem steeds het uitgangspunt gebleven.

Als zevenjarige begon hij met pianospelen en doorliep tussen 1952 en 1958 het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. In diezelfde periode begon Elsen op te treden met diverse jazzformaties. Met zijn eigen kwartet (met onder meer Herman Schoonderwalt) maakte hij in 1955 en ’56 opnamen voor de lp’s Jazz Behind The Dikes, Vol. 2 en Vol. 3. Eerder, in 1953, werkte hij al mee aan de Jazz at the Kurhaus-lp’s. Vanaf 1956 maakte Frans Elsen ook geregeld platen met onder anderen het Peter Schilperoort-kwartet, Ann Burton, Greetje Kauffeld, Ferdinand Povel en het Metropole Orkest. Een van zijn laatste albums dateert van 2006: As Long As There’s Music met gitarist Axel Hagen.In de loop der jaren werkte Frans Elsen met tientallen grote namen uit de Amerikaanse jazz, onder wie Barry Harris, Phil Woods, Zoot Sims, Stan Getz, Art Farmer, Oliver Nelson, Donald Byrd, Clark Terry, Thad Jones, Chet Baker en Ben Webster. Net als zijn collega en grote vriend Barry Harris heeft Frans Elsen gedurende zijn leven altijd gewezen op het belang van de Bebop. Dit kwam naar boven in zijn spel, en zeker tijdens zijn lessen. Tijdens zijn concerten liet hij steevast horen waar zijn voorkeur lag en was de invloed van Bud Powell en de eerder genoemde Barry Harris altijd goed hoorbaar. Zowel harmonisch, melodisch en ritmisch klopte het 100% en viel er geen speld tussen te krijgen. Op dit gebied stelde Frans hoge eisen aan zichzelf en zelfs tot aan het eind van zijn leven probeerde hij zichzelf nog te verbeteren.
Zijn ongelofelijke harmonische kennis maakte hem tot uitstekende begeleider. Op alerte wijze gaf hij elke solist de juiste steun.Het leek soms of hij hiervoor een zesde zintuig bezat.

Vanaf het begin in 1979 was hij nauw betrokken bij de jazzopleiding aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Meerdere generaties Nederlandse jazzmusici hebben daar bij hem gestudeerd, tot zijn pensionering in 1999.Voordien was Frans Elsen ook al actief geweest als initiator van jazzopleidingen in onder meer Zwolle en Hilversum.Hij publiceerde twee meerdelige leergangen:Jazzpracticum en Jazzharmonie aan de piano (zowel in het Nederlands als het Engels).

Begin jaren tachtig hield Frans zich bezig met het oprichten van de SJP (Stichting Jazz Productie). Deze stichting had als doelstelling het promoten van traditionelere jazzvormen en moest de tegenhanger worden van de meer vooruitstrevende SJIN. De SJP vond (terecht) dat de SJIN zich teveel bezighield met non-jazz en wilde een deel van de subsidie die tot dan toe exclusief door de SJIN werd geconsumeerd. Het toenmalige ministerie van CRM dacht daar echter anders over en het Haagse initiatief was van de baan. Tijdens het North Sea Jazz Festival 1991 werd Frans Elsen onderscheiden met de Bird Award Special Appreciation. Elsen was een begrip in de jazzwereld. Voor de vaderlandse jazz heeft hij als musicus, docent en als promotor van de echte jazz een zeer grote rol gespeeld.

Bijdrage: C.P. Vincentius (www.cpvincentius.nl)

Salute to Barney Kessel van Joost Zoeteman

2011-02-26T14:48:00.001+01:00

Volgende maand is de Benelux CD-release van het project "Salute to Barney Kessel". Met deze CD brengt Joost Zoeteman samen met Taeke Stol een ode aan de muziek van Barney Kessel. Het resultaat is een intiem programma met composities van Kessel en stukken die hij in de loop van zijn carrière opnam.

Daniel Kessel, zoon van Barney en zelf musicus, zei over de opnames : “Your recordings are not only thoroughly enjoyable but are also a most worthy tribute to the musical artistry of my father”

Beluister hier vast twee van de tracks

Rob van de Wouw in Stadscafé de Observant

2011-02-21T06:53:00.001+01:00

Op woensdag 2 maart treedt trompettist Rob van de Wouw op in Stadscafé de Observant in Amersfort. Hij zal onder andere optreden met Alexander Beets (saxofonist), Lodewijk Bouwens (vibrafoon) en Gijs Dijkhuizen (drums)

Rob van de Wouw (1975) studeerde af aan het Rotterdams Conservatorium in de zomer van 2003. Naar aanleiding hiervan kreeg hij van de stichting ‘Vrienden van het Conservatorium’ een stipendium vanwege ‘uitzonderlijke studieresultaten en artistieke kwaliteiten’. Rob studeerde bij trompettist Jarmo Hoogendijk, Benjamin Herman en Eric Vloeimans. In 2002 volgde hij, op uitnodiging van Carnegie Hall, een week lang een workshop in New York, waar hij les kreeg van o.a. David Liebman, Stave Turre, Rufus Reid en Kenny Barron. Ter afsluiting daarvan gaf hij een concert in Carnegie Hall.

Inmiddels is hij een veelgevraagd solist in uiteenlopende stijlen. Naast zijn eigen projecten speelt hij in Sinas en speelde hij oa met de latin-jazz groepen Nueva Manteca, Cubop City Bigband en Bye-Ya. Ook is hij vaak te zien in clubs waar hij zijn ding doet op de beats van Dj’s.

Alexander Beets begon zijn muzikale carrière in Groenlo, waar hij van zijn moeder muzieklessen kreeg op de piano en later ook op de klarinet. Toe hij later overstapte naar de tenorsaxofoon bleek al snel dat piano niet zijn voorkeur had. Hoewel hij besloot beleids- en Organisatiewetenschappen te studeren en niet naar het conservatorium te gaan heeft hij zich ontwikkeld tot een veelgevraagd succesvol saxofonist. Hij speelt in diverse formaties en heeft CD's opgenomen met andere saxofonisten zoals Hans Dulfer, Houston Person en Ronnie Cuber.

De aanvangstijd van dit concert is 20:30 uur en de toegang is gratis.

Grace Jones openingsact The Hague Jazz 2011

2011-02-19T23:18:00.000+01:00

Het speciale openingsconcert van The Hague Jazz 2011 zal worden gegeven door Grace Jones. Dat maakte de organisatie vanmiddag bekend. Op woensdag 15 juni zal het festival voor het eerst op de nieuwe locatie, het Kyocera Stadion van voetbalclub ADO Den Haag, plaatsvinden. De reguliere festivaldagen zijn van 17 tot en met 19 juni 2011. Op 11 juni vindt The Hague Jazz Rocks plaats.

“De bezoekers zullen oren en ogen tekort komen, want niemand minder dan de extravagante Jamaicaans-Amerikaanse diva Grace Jones zal daar met haar gevolg aantreden, gewapend met talloze inmiddels tijdloze hits en een niet te imiteren presentatie. Van de dan al 63-jarige zangeres, actrice, voormalig topmodel en stijlicoon mag een weergaloos optreden verwacht worden,” aldus de organisatie in een verklaring.

Clubtour Wouter Hamel vanaf maart

2011-02-18T15:53:00.001+01:00

Na vele omzwervingen door Engeland, Spanje, Duitsland, Frankrijk, Japan en Korea zijn Wouter Hamel en zijn band eindelijk weer terug in de Lage Landen. Momenteel werkt hij in Brussel aan zijn langverwachte derde album, de opvolger van zijn bejubelde platina albums 'Hamel' en 'Nobody's Tune'.
In maart en april spelen Hamel en band - exclusief voor de Nederlandse concertbezoeker - álle nieuwe nummers van dit kersverse derde album. Zij toeren dan langs de grote clubs in Nederland.

Nieuw album
Het nieuwe album van Hamel belooft zijn meest persoonlijke te worden, de productie ligt in handen van Wouter zelf. De release staat gepland voor september van dit jaar.

Clubtour:
do 17 maart, Rotown, Rotterdam (try out)
vr 18 maart, Tivoli, Utrecht
za 19 maart, Paradiso, Amsterdam
do 31 maart, Luxor Live, Arnhem
vr 01 april, Oosterpoort, Groningen
za 02 april, Atak, Enschede
vr 08 april, Mezz, Breda
za 09 april, Paard van Troje, Den Haag
za 16 april, P60, Amstelveen
zo 17 april, Hedon, Zwolle

George Shearing 1919-2011

2011-02-18T00:19:00.001+01:00

Op 14 februari 2011 overleed pianist en bandleider George Shearing op 91-jarige leeftijd. Na een ernstige val in 2004 behoefde hij de laatste van zijn leven intensieve verpleging. George Shearing heeft veel voor de jazz betekend, maar is vaak verguisd in jazzkringen door zijn uitstapjes richting commerciële muziek, zeg maar rustig muzak. Maar hij was jazzmusicus in hart en nieren en echt niet alleen van easy listening jazz. Zijn kwintet herbergde door de jaren heen grote talenten zoals mondharmonicavirtuoos Toots Thielemans, vibrafonisten Majorie Hyams, Cal Tjader en Gary Burton en drummer Denzil Best.

Shearing werd blind geboren in een armoedig milieu. Vader was kolenboer en moeder maakte treinen schoon. Op driejarige leeftijd leerde hij pianospelen. Na beperkte opleiding en uitgebreid luisteren naar jazzopnames, begon hij in hotels, clubs en pubs in de omgeving van Londen te spelen, soms solo, nu en dan met dansorkesten.

In 1940 sloot Shearing zich aan bij de populaire band van Harry Parry, een ster in het Verenigd Koninkrijk. Hij trad op voor de BBC, speelde met de in Londen gevestigde groepen van Stephane Grappelli in de vroege jaren veertig en won zeven opeenvolgende Melody Maker polls.

In 1946 vestigde Shearing zich in de Verenigde Staten. In 1956 werd hij tot Amerikaans staatsburger genaturaliseerd. In de tussentijd bouwde Shearing een gedegen reputatie als jazzmusicus op. Hij speelde zowel bij het Oscar Pettiford Trio als bij het Buddy de Franco kwartet. In 1949 vormde hij zijn eerste kwintet. Shearing maakte een serie populaire opnamen zoals September In The Rain. Van deze hit werden er 900.000 exemplaren verkocht, in die tijd een enorm succes. Van zijn eigen compositie, Lullaby Of Birdland (1952) verschenen talloze versies, waarvan die van Sarah Vaughan en die van Ella Fitzgerald tot de beste behoren.

De Shearing stijl, het in dubbel block chord spelen van de melodie met een toegevoegde vijfde stem een octaaf lager, ontleende hij, naar eigen zeggen aan de klank van de saxofoonsectie van het Glenn Miller orkest.

Toentertijd was deze stijl baanbrekend en kreeg veel navolging. Shearing was geen modernist, na een beginperiode waarin de bebop de stijl bepaalde, kwam het accent steeds meer op aangenaam klinkende swing te liggen. Ontwikkelingen als hardbop, freejazz, Ornette Coleman, Miles Davis of John Coltrane; het leek allemaal aan George Shearing voorbij te gaan. Zijn jarenlange verbintenis met het label Capitol leverde ook een aantal al te zoetgevooisde albums op, vaak met strijkers. Titels als
White Satin (1960), Satin Brass(1959), Satin Latin(1959),Velvet Carpet (1956), Black Satin(1956) of Soft and Silky(1962) spreken boekdelen.

Van al te softe easy listening naar mainstream swing van niveau; Shearing schakelde moeiteloos. Het leverde mooie samenwerkingen op met Dakota Staton In the Night with Dakota Staton (1958), Peggy Lee Beauty and the Beat! (1959) en Nancy Wilson The Swingin's Mutual!(1961) Later speelde Shearing met een trio, solo en steeds vaker in een duo.

De verschuiving van easy listening naar mainstream resulteerde in een reeks puike jazzalbums zoals in Alone Together (1981) en in 1994 Great Britain's Marian McPartland & George Shearing (beide met Marian McPartland)in 1990 Mel and George "Do" World War II (Live) in 1982 An Evening with George Shearing & Mel Tormé (Live) in 1983 Top Drawer (Live) en 1985 An Elegant Evening, allen met zanger Mel Tormé.

Pure jazz van klasse leverde Shearing bovendien op de albums George Shearing and the Montgomery Brothers(met o.m. Wes Montgomery) (1961) en The Reunion — (met Stephane Grappelli) uit 1976.
In de jaren zeventig liep de populariteit van Shearing aanzienlijk terug, maar toen hij in 1979 een contract tekende met Concord Records kende zijn muziek een opleving.

In 2002 werkte Shearing samen met het John Pizzarelli Trio hetgeen resulteerde in het album The Rare Delight of You. De albumcover, die Pizzarelli en Shearing toont terwijl zij poseren voor een blauwe achtergrond, welke refereerde aan de cover van Nat King Cole Sings: The George Shearing Quintet Plays, een eerder en legendarisch album waarmee het in stijl overeenkomt.

Shearings interesse in klassieke muziek resulteerde in diverse uitvoeringen met orkesten in de jaren vijftig en jaren zestig. In zijn solo’s klinkt vaak zijn voorliefde voor Claude Debussy, Delius en in het bijzonder Erik Satie door. Shearing maakte ook een opname met de klassieke Franse hoornspeler Barry Tuckwell. En er is zelfs een Concerto for Classic Guitar and Jazz Piano van Shearings hand, getuige het gelijknamige album uit 1979.

Verder op YouTube:
- George Shearing Quintet playing Swedish pastry
- George Shearing Quintet – Conception

Bijdrage: C.P. Vincentius (www.cpvincentius.nl)

Toeters en scheurijzers

2011-02-15T18:25:00.001+01:00

Sinds meer dan twintig jaar is de saxofoonwinkel in Deventer een thuishaven voor saxofoonliefhebbers. Vanuit heel Europa weten saxofonisten, klarinettisten en fluitisten het adres aan de Grote kerkhof in Deventer te vinden. Het smalle en hoge pand van de Saxofoonwinkel in de binnenstad heeft zijn collectie saxofoons, nekken, bodies, mondstukken, rieten en andere instrumenten met hun onderdelen op Internet gezet; samen met tips over onderhoud, het verhelpen van kleine ongemakken e.d. Tot uit Spanje komen de opdrachten voor reparatie binnen. Reparatie van oude saxofoons maakt een groot deel van het werk uit. Maar ook nieuwe saxofoons blijken hun weg naar amateurs en naar beroepsmusici te vinden.
Paul Kortenhorst en zijn collega's komen uit de technische hoek, maar hebben de nodige ervaring met instrument en met de koper. Er zijn nog altijd enthousiastelingen die binnen komen lopen en vragen naar de tenorsaxofoon, zoals Sonny Rollins die op Way Out West speelt, of het instrument van een andere favoriet. De keuze van een saxofoon hangt van andere zaken af. De niet al te fraaie lak van een oud instrument zegt weinig over de klank. Een gereviseerde oude saxofoon heeft een andere klank dan een modern instrument.

Een idool kan fantastisch klinken op een bepaalde saxofoon, met een bepaald mondstuk en met een bepaald riet, maar dat betekent niet dat een andere blazer met een zelfde instrument dezelfde klank produceert.

Nieuw of gebruikt, saxofoons blijven dure instrumenten. Dat zit hem niet zozeer in het materiaal, maar veel meer in de arbeidskosten. De fabricage van een saxofoon duurt lang en is precisiewerk.
Nadat de afzonderlijke delen zijn gefabriceerd worden ze gepolijst, gesoldeerd, in elkaar gezet en gelakt. Aansluitend krijgen de kleppen hun polsters en worden ze sluitend gemaakt. Tenslotte wordt de balans van de saxofoon gesteld. Een aantal onderdelen van het fabricatieproces kunnen machinaal gebeuren, maar een groot deel -met name de montage en het afstemmen -blijft handwerk. Bij de grote merken is het resultaat een saxofoon, die goed is gebouwd en de juiste balans heeft. Bij een dergelijke saxofoon zijn de toongaten vlak en sluiten de kleppen het toongat af.

Maar ook bij saxofoons van de betere en duurdere merken die nieuw uit de fabriek komt het voor dat de polsters lekken en dat de balans van het instrument niet goed is afgesteld.

Lekkende kleppen betekenen ongewenst luchtverlies. Om toch nog goed lage tonen te kunnen blazen zal de saxofonist geforceerd hard moeten blazen. Voor een kwartier oefenen hoeft dat geen probleem te zijn. Maar de saxofonist die met een lekkend instrument een avond lang zijn partijen moet blazen, wordt het op een bepaald moment zwart voor de ogen.

De nieuwe saxofoons komen van fabrieken die al generaties lang saxofoons van goede kwaliteit leveren, zoals Keilwerth en Selmer. De saxofoons uit Japan van Yamaha en Yanagisawa doen in kwaliteit niet voor de oudere merken onder. De nieuwe saxofoons hebben over het algemeen een lichtere en meer heldere klank dan de oude. Ze spreken makkelijk aan en hebben niet teveel weerstand in de hoge registers. Toen de saxofoon in de eerste helft van de negentiende eeuw werd uitgevonden, ontstond een instrument dat sinds die tijd nauwelijks meer verbeterd hoefde te worden. In technisch opzicht verschillen de nieuwe instrumenten vanaf het begin van de zestiger jaren doordat de applicatuur (het stelsel van kleppen) meer aan de vorm van de hand is aangepast. Zo zijn er moderne saxofoons met een hoge G-klep naast de hoge Fis-klep en hebben moderne baritonsaxofoons een extra klep voor de lage A.
Bij de vertolkers van klassieke muziek, orkesten van muziekscholen en bij fanfares genieten de nieuwe instrumenten veelal de voorkeur. Ook zijn er fabrikanten welke zich naar de wensen van bepaalde musici richten. Zo heeft een saxofoonfabriek in Berlijn speciaal voor de saxofonisten van de Berliner Philharmoniker instrumenten gemaakt met de bedoeling de eenheid in klank van te bevorderen.

De klankkleur van de nieuwe saxofoons wordt over het algemeen meer op prijs gesteld door musici uit de klassieke hoek, dan door pop -of jazzmusici.

Oude saxofoons hebben meer massa en hebben mede daardoor een vollere klank dan moderne instrumenten. Reviseren van oude saxofoons beslaat een groot deel van het werk in de Saxofoonwinkel. Twee keer per jaar reizen medewerkers van de Saxofoonwinkel de Verenigde Staten af. Ze hebben hun vaste adressen, maar laten daarnaast het kennersoog gaan over saxofoons in pandjeshuizen of bij afgedankte instrumenten van highschoolbigbands. Na grondige revisie staat er dan een saxofoon in de winkel, die zijn weg naar de klant moet vinden.

Of de toon van een saxofoon de koper aanstaat, hangt naast de saxofoon af van de nek, het mondstuk en de manier waarop de saxofonist zelf intoneert. Er zijn prachtige nieuwe saxofoons die de ene koper afwijst omdat hij ondanks allerlei pogingen alleen vals kan intoneren. Een volgende koper die dezelfde saxofoon uitprobeert, is meteen enthousiast over het geluid.

Mondstukken bepalen veel van het geluid. in het begin kiezen spelers voor een mondstuk met een kleine tipopening. Nadeel van een dergelijke mondstuk is dat hoge tonen afgeknepen klinken. Professionals en gevorderden geven daarom de voorkeur aan een mondstuk met een grotere tipopening. Het geluid met zo'n mondstuk wordt breder, omdat het riet meer trilvrijheid krijgt. Dergelijke mondstukken vragen meer embouchure. Bij de keuze van de tipopening speelt zelfs mode een rol. Tot de zestiger jaren was de tipopening over het algemeen klein. in de jaren zeventig en tachtig werd hij groter, vooral bij degenen die hun saxofoon in de popmuziek gebruikten.

In de Saxofoonwinkel is daarom oefenruimte zodat kopers ongestoord saxofoons en mondstukken kunnen uitproberen. Naast klank van het mondstuk, die voor een belangrijk deel door het materiaal wordt bepaald, moet een mondstuk ook passen. Mondholte, lipspanning, stand van het gebit en manier van blazen zijn voor elke blazer weer anders. Tenslotte wil Paul Kortenhorst nog wel iets kwijt over rieten. Er is de laatste jaren gesuggereerd dat de kwaliteit van het riet achteruit zou gaan, dan wel dat het riet door allerlei problemen steeds schaarser zou worden. De praktijk leert anders. Er zijn voor klarinet en saxofoon voldoende rieten van goede kwaliteit te krijgen en dat zal ook wel zo blijven.

Bijdrage C.P. Vincentius [cpvincentius.nl]

Jazzpianist George Shearing overleden

2011-02-14T20:53:00.003+01:00

Man achter “Lullaby of Birdland” overleden

Late Night Cappuccino Jazz

2011-02-12T11:23:00.006+01:00

Late Night Cappuccino Jazz
Originally uploaded by Giuseppe Paris

Concert Van Doorn/van Vugt Quartet met Robin Eubanks (USA)

2011-02-08T22:30:00.002+01:00

In hun intieme liedjes en improvisaties is duidelijk te horen dat zangeres Ineke van Doorn en gitarist Marc van Vugt al 25 jaar samen optreden. De volle, sensuele stem van Van Doorn en de open klank van Van Vugt scheppen ruimte voor andere musici; het duo speelt dan ook in veel verschillende bezettingen, vaak met internationale gasten.

Met trombonist Robin Eubanks zoeken ze de balans tussen lied en improvisatie, tussen melodie en pure klank. De samenwerking met de uit New York afkomstige Eubanks begon al in 1998, op het North Sea Jazz Festival, waar ze - door omstandigheden geheel onvoorbereid - een spetterend concert gaven. In 1999 namen ze de, inmiddels uitverkochte, cd ‘Four Brothers’ op, en in 2005 was Eubanks opnieuw te gast bij Marc van Vugt’s en Ineke van Doorn’s grote jubileum festival in Muziekcentrum Vredenburg. Het is voor het eerst in jaren dat Marc en Ineke weer in een kleine bezetting met ritme sectie te horen zijn.

‘Plezierig onvoorspelbaar’(Volkskrant)

Bezetting: Ineke van Doorn: Zang, piano • Marc van Vugt: gitaar • Paul Berner: bas • Joost Lijbaart: drums • Robin Eubanks: trombone

Zaterdag 19 februari, SJU Jazzpodium, Utrecht. Aanvang 21.00

Wieke Aurora Garcia in Stadscafé de Observant

2011-02-06T12:08:00.001+01:00

Ook dit seizoen zijn er tweewekelijks jazzconcerten in de Observant in Amersfoort. Op deze avonden speelt de top van de Nederlandse jazz. Op woensdag 16 februari treedt Zangeres en multi-instrumentaliste Wieke Aurora Garcia op. Zij wordt begeleid door Stormvogel (arrangement, piano, synthesizers), Marco van Os (contrabas, basgitaar) en Onno Witte (drums, percussie).

Zangeres en multi-instrumentaliste Wieke Aurora Garcia wordt in 1978 geboren in Madrid als dochter van professionele musici. Als kind leert zij Keltische instrumenten bespelen en amper 11 jaar beklimt zij de internationale podia met folk-groep Xiada van haar moeder. Wieke Garcia zingt in verschillende talen en bespeelt virtuoos de Keltische harp, Galicische doedelzak, draailier, gitaar en tal van percussie-instrumenten. Haar talenten blijven niet lang onopgemerkt. Met 16 speelt zij gaita bij Stormvogel en 2 jaar later wordt zij uitgenodigd door het illustere Corvus Corax in Duitsland.

Nog tijdens haar studie aan het Rotterdams Conservatorium (percussie bij Lucas van Merwijk en Martin Verdonk), treedt zij toe tot de vaste theatergroep van Herman van Veen, een artistiek huwelijk dat 7 jaar zal standhouden. Later volgen artiesten als Veldhuis & Kemper en Herman Finkers, die haar een prominente rol geven in hun producties. Op het gebied van jazzrock en worldfusion blijft Garcia actief in formaties Alter Ego en Bohemian Groove Orchestra.

Sinds 2008 tourt zij in de Nederlandse theaters met haar eigen programma. Een spannende verbinding tussen muziek uit verschillende werelddelen, tradities en tijdperken; Een levendige ontmoeting tussen opzwepende percussie, magische Keltische klanken en de lyriek van de fado. In 2011 presenteert Wieke Garcia haar tweede album 'Tributu', met grotendeels eigen composities en teksten.

De aanvangstijd van dit concert is 20:30 uur en de toegang is gratis.

Delegatie Nederlandse Jazz artiesten op handelsmissie naar India

2011-02-02T18:51:00.000+01:00

Een delegatie van 11 Nederlandse Jazz artiesten vertrekt op 9 februari naar India voor een uitgebreid muziek, blend en netwerkprogramma. Onder de naam Dutch Jazz India Expedition doet de delegatie onder andere Mumbai, Pune en Goa aan. De jazzexpeditie is een initiatief van Buma Cultuur en Stichting JazzNL, en wordt ondersteund door NL EVD Internationaal.

De expeditie bestaat uit Anne Chris, DJ Maestro, Izaline Calister, Jaime Rodriguez , Mike Del Ferro, Phaedra Kwant, Robbie Taylor, Roy Dackus, Theo de Jong en de initiatiefnemers Saskia Laroo en Alexander Beets. De artiesten verzorgen naast concerten, waaronder in de fameuze BlueFROG en op het Kala Ghoda Festival in Mumbai, ook networkmeetings en workshops in de diverse steden. Doel van de expeditie is om het Indiase jazznetwerk op alle niveaus, waaronder tussen musici, media, boekers, festival en clubs, te verbinden met de Nederlandse jazzsector.

Vorig jaar tijdens de vierde editie van de jaarlijkse Jazzdag was een uitgebreide delegatie uit India aanwezig, waaruit de Dutch Jazz India Expedition is voortgekomen. Later dit jaar zal tijdens het Rabobank Amersfoort Jazzfestival ruimte zijn voor Indiase jazzmusici om zich in Nederland te presenteren.

De Dutch Jazz Expedition bracht in september 2010 verscheidene Nederlandse jazzartiesten naar Thailand. Tijdens deze expeditie traden onder andere Renske Taminiau, Roos Jonker en Susanne Alt op in Koh Samui en Bangkok. Een expeditie naar Spanje staat voor later dit jaar op de planning. Ook is inmiddels interesse getoond voor jazzexpedities naar Brazilië, China, Rusland en Australië.

Nederlandse jazz wordt internationaal gewaardeerd en vele Nederlandse jazzmusici geven reeds concerten over de gehele wereld en winnen prijzen, zowel voor compositie als uitvoering. Andere bekende Nederlandse jazz muzikanten met succes in het buitenland zijn o.a. Wouter Hamel, Peter Beets, Michiel Borstlap, Tineke Postma, Eric Vloeimans, Benjamin Herman en the Ploctones.

Benjamin Herman en Johnnie Walker daagt talent uit

2011-02-02T09:13:00.001+01:00

JazzFlits nummer 151 is uit

2011-01-31T19:30:00.002+01:00

Klik op deze link en het nieuwe nummer verschijnt op uw scherm:Jazzflits 151

JazzFlits is ook prima op uw iPad te lezen.

Eerste nummer van nieuwe Kurt Elling cd:

2011-01-30T22:01:00.001+01:00

Koop de cd nu voor een speciale prijs:

Special offer: Pre-order The Gate at a great price!
Our good friends at Concord are taking pre-orders for The Gate in advance of the Feb. 8 release date. And they're offering a special discount to Kurt's many fans.

Pre-order from Concord before the Feb. 8 release date get The Gate for only $9.99 (plus shipping).

Just use promo code FBKURT2 when you check out at the Concord page.

There are audio clips for all nine tracks on the Concord page so you can sample before you buy.

And remember, Valentine's Day is coming. At this special price, buy an extra copy or two for gifts or to share with friends who haven't heard Kurt yet.

This special offer is good only before February 8 and only from Concord.

Share the love and spread the word!

BB King op 10e editie Gent Jazz Festival

2011-01-29T18:03:00.001+01:00

GENT - Met BB King en met ‘Steven De Bruyn, Tony Gyselinck & Roland’ kondigt Gent Jazz Festival (7-17 juli) de eerste namen aan voor zijn verjaardagseditie deze zomer. Voor de tiende editie wordt een bijzonder programma uitgewerkt, met op zaterdag 9 juli BB King als headliner van een ‘Special Night’. De blueslegende geeft dit jaar zijn Europese afscheidstournee en is in het kader daarvan exclusief te zien op Gent Jazz Festival. BB King was twee jaar geleden al op het Gent Jazz Festival en gaf toen een gesmaakt concert.
De man kan blijkbaar moeilijk afscheid nemen en komt daarom nog eens vaarwel zeggen. Openers die dag zijn ‘Steven De Bruyn, Tony Gyselinck & Roland’, met hun schitterend samenwerkingsproject. Met het album ‘Fortune Cookie’ leverde dit trio eind vorig jaar een prachtig, vonkend en knetterend visitekaartje af. Tickets zijn vanaf vandaag verkrijgbaar via gentjazz.com en in de Fnac-filialen. Tickets voor deze Special Night kosten 42 Euro in voorverkoop, een dagticket 32 Euro.

John Coltrane :: Alabama :: Jazz Casual

2011-01-28T20:53:00.001+01:00

Dit jaar geen Deloitte Jazz Award

2011-01-27T21:27:00.001+01:00

De Deloitte Jazz Award, de grootste Nederlandse aanmoedigingsprijs voor jazzmusici, zal dit jaar niet worden uitgereikt. Accountantskantoor Deloitte heeft zich terug getrokken als sponsor. Negen jaar lang hebben ze hun naam verbonden aan de prijs van 20 duizend euro die de carrière van jonge jazzmuzikanten een zetje in de goede richting moest geven.

De initiatiefnemers van de Jazz Award willen de prijs vanaf 2012 voortzetten, daarvoor zijn de organisatoren op zoek naar een nieuwe partner. Winnaars van de afgelopen jaren zijn onder anderen Joris Roelofs, Ben van Gelder en Ruben Samama.

Amy Winehouse op North Sea Jazz? Wie nog meer?

2011-01-26T19:01:00.008+01:00

De officiële Facebook pagina van het North Sea Jazz Festival vermelde gisteren: Amy Winehouse op North Sea Jazz 2011? Het zou kunnen, de officiële Amy Winehouse website laat weten dat ze op 8 juli optreedt op het BBK Live Festival in Bilbao, Spanje. De band is er in elk geval klaar voor. Misschien voor de zekerheid Marcus Miller en Candy Dulfer ook maar boeken.

Maar wie kunnen we verder nog verwachten. De tourdates van de verschillende artiesten managentbureau's laten nog niet veel zien. Wel 'on tour' in de periode van het North Sea Jazz (juli) zijn o.a. Billy Cobham/George Duke Band, een reële optie. Verder is Al Di Meola bezig met een tour en in Europa en gaat Chick Corea vanaf februari met Return to Forever IV op wereldtournee en laat de website weten dat data voor concerten in Europa volgen.

de Nazaten: FOR NOW, de tweede cd van De Nazaten en James Cart...

2011-01-25T21:44:00.001+01:00

de Nazaten: FOR NOW, de tweede cd van De Nazaten en James Cart...: "Live is altijd beter weten De Nazaten, desondanks presenteren zij met trots For Now, hun tweede album met de Amerikaanse saxofoonre..."

Weblog JazzContrasten migreert van Xs4all naar Blogger

2011-01-25T18:55:00.002+01:00

JazzContrasten gaat verhuizen. Sinds november 2006 maakt JazzContrasten gebruik van de blogservice van Xs4all. Omdat deze dienst niet actief meer wordt ondersteund is er voor gekozen de overstap te maken naar Blogger, de blogservice van Google. Deze dienst sluit beter aan bij de huidige tijd met o.a. de mogelijkheid om berichten te delen via Twitter of Facebook. Als u Jazzcontrasten bezoekt via de link www.jazzcontrasten.nl verandert er niets en wordt u automatisch doorverwezen naar het nieuwe adres. Als u de link: http://blogger.xs4all.nl/rikxoort/ gebruikt, dan is dit de verwijzing naar het 'oude' adres, in dat geval kunt het beste de link aanpassen naar www.jazzcontrasten.nl. De overstap van Xs4all naar Blogger zal voor het eind van de maand gerealiseerd zijn.

VPRO/Boy Edgar Prijs naar tenorsaxofonist Ferdinand Povel

2011-01-24T21:05:00.006+01:00

De VPRO/Boy Edgar Prijs 2011 gaat naar tenorsaxofonist Ferdinand Povel. De prijs, de belangrijkste in Nederland voor jazz en geïmproviseerde muziek, bestaat uit een plastiek van Jan Wolkers en een geldbedrag van 12.500 euro.

Uit het juryrapport:

“Povel is een verfijnd stilist die een aansprekend breed geluid koppelt aan een vloeiende, melodieuze manier van soleren. Zijn improvisaties zijn helder gestructureerd en toegankelijk zonder dat ze daarbij aan avontuurlijkheid inboeten.”
“Povel is een inventief musicus die binnen het kader van de hardbop in staat is gebleken met onverminderd elan en enthousiasme op het hoogste niveau te blijven presteren.”
“Zijn kwaliteiten zijn zeker ook in het buitenland opgemerkt. De lijst van musici met wie Povel heeft gespeeld, leest als een wie is wie in de jazz: Dexter Gordon, Sarah Vaughan, Philly Joe Jones, Maynard Ferguson, Kenny Clarke, George Gruntz, Tete Montoliu, Woody Shaw en Jimmy Knepper.”

De prijsuitreiking is op maandag 16 mei 2011 in het Bimhuis te Amsterdam. VPRO radio zendt de prijsuitreiking (van 20:00 t/m 24:00 uur) live uit op Radio 6 én als videocast op het internet: vprojazzlive.radio6.nl.

De toekenning van de VPRO/Boy Edgar Prijs 2011 heeft plaats onder auspiciën van de VPRO en Muziek Centrum Nederland.

De jury bestond uit
* Ruud van Dijk – Conservatorium Amsterdam
* Mischa Andriessen – schrijver
* Paul Harvey – programmamaker
* Armand Serpenti – publicist / programmamaker
* Mirjam Visser – Stichting Jazz in Groningen

[BRON: NRC.NL]

Maandag 24 januari 2011: Georgie Fame en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw

2011-01-24T18:50:00.001+01:00

Maandag 24 januari 2011: Georgie Fame en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw

Wijnkronieken: All That Wine and Jazz

2011-01-24T18:49:00.003+01:00

Wijnkronieken: All That Wine and Jazz

Dizzy Gillespie on The Muppet Show

2011-01-24T18:32:00.001+01:00

Keep Swinging blog bestaat 5 jaar

2011-01-23T12:08:00.010+01:00

De nieuwste Keep Swinging blog nieuwsbrief bevat weer een keur aan interessante onderwerpen zoals een Goodson Record uit 1929, die je niet vaak meer vindt en een recensie van een verzamel-dubbel-cd van de Australische New Melbourne Jazz Band, die dit jaar haar 30-jarig bestaan hoopt te vieren. Omdat de Keep Swinging blog dit jaar vijf jaar bestaat kijken we elke week terug in het verleden en ook deze keer vind je er een aantal linken naar blogs, die vier, drie, twee of één jaar geleden gepubliceerd werden. Deze keer aandacht voor Freddie Redd, Charquet et Co, een concertverslag van het Roditi-Ignatzek-Rassinfosse Trio en een terugblik op het nieuwjaarsconcert van Porgy en Bess (Terneuzen) van twee jaar geleden, waarin Rony Verbiest met de Cauter familie optrad. Rony, overigens, is over twee weken weer te gast in Porgy en Bess. Afgelopen weekend trad de Zuid-Afrikaanse zangeres Tutu Puoane er op en over dat concert wordt uitgebreid verslag gedaan.

Genoeg weer om een grijze zondag door te komen: http://keepswinging.opweb.nl/friends.htm

JazzQuote | Art Blakey

2011-01-22T15:34:00.001+01:00

Nieuw item op JazzContrasten. Quotes van of over jazzmuzikanten.

"Jazz washes away the dust of every day life" - Art Blakey